Joao Cancelo ka rrëfyer një nga tragjeditë më të mëdha të jetës së tij, duke folur për një moment që e ka lënë të paaftë ta harrojë. Në një paraqitje në programin “Alta Definiçao” në SIC (kanal portugez), futbollisti tregoi se drama ndodhi kur ai ishte vetëm 18 vjeç dhe se edhe sot e ka të vështirë ta përshkruajë pa u prekur thellë.
Rrëfimi i Cancelos lidhet me janarin e vitit 2013. Në atë periudhë, ai po udhëtonte me makinë së bashku me nënën e tij dhe vëllain e vogël. Gjatë udhëtimit, familja u përfshi në një aksident fatal, ku humbi jetën nëna e tyre. Ngjarja ishte aq e rëndë sa që edhe pse dy vëllezërit pësuan dëmtime, ata arritën të shpëtonin gjallë, ndonëse traumat mbetën.
Futbollisti kujton me detaje situatën e mbrëmshme dhe kaotike të asaj nate. Ai tha se e mban mend britmën e fundit të nënës së tij, si dhe pamjen e vëllait duke qarë, edhe pse atëherë ishte ende vetëm 8 vjeç. Cancelo tregoi se, në përpjekje për të ndihmuar, u përpoq ta ngrinte makinën për të nxjerrë nënën e tij nga poshtë, por nuk arriti dot. Sipas rrëfimit të tij, arsyeja lidhej me pamundësinë fizike të atij momenti: ai e theksoi se ngritja e një makine është krejtësisht e pamundur.
Ai foli edhe për kushtet në terren që e përkeqësuan situatën. Cancelo tha se ishte shumë errësirë dhe se ata ndodheshin midis shkurreve, në autostradë (A2), në buzë të greminës. Në atë kontekst, përpjekja për të shpëtuar nënën e tij nuk mundi të realizohej, duke e bërë edhe më të dhimbshme dhe më të vështirë për t’u përballur atë që ndodhi. Kujtimet e tij e çojnë edhe te imazhi i atij momenti të fundit, kur kërkonte veprime, por nuk kishte se çfarë të bënte.
Pas aksidentit, Cancelo tregoi se mendoi të hiqte dorë edhe nga futbolli. Ishte një periudhë ku, sipas rrëfimit të tij, trauma e bëri të vështirë të gjente motivim për të vazhduar karrierën. Megjithatë, ai gjeti forcë dhe kurajo për të vazhduar rrugën në sport, duke e kthyer energjinë drejt një qëllimi që lidhet me nderimin e atyre që humbi. Në rrëfim ai theksoi se e gjeti kurajon për ta bërë nën e tij krenare, duke e mbajtur si motiv për të mos u ndalur.
Tragjedia e vitit 2013 e shtyu Cancelon të vazhdonte futbollin
Rrëfimi i Cancelos përqendrohet jo vetëm te momenti i aksidentit, por edhe te pasojat që solli në jetën e tij. Kur ndodh një ngjarje e tillë, i gjithë ritmi i përditshmërisë ndryshon, dhe ai e përshkroi si diçka që e ndryshoi jetën përgjithmonë. Edhe pse ai arriti të mbijetonte dhe të shpëtonte, mbresa mbeti e fortë, duke u kthyer në një pikë referimi për mënyrën si e pa më pas të ardhmen. Për të, futbolli nuk ishte më thjesht karrierë, por edhe një mënyrë për të ecur përpara pas humbjes.
Programi ku ai tregoi historinë u kthye në një rrëfim të drejtpërdrejtë e emocional, ku ai u shpreh se ende i shfaqen në mendje momente të veçanta. Kjo përfshin britmën e fundit të nënës, të qarën e vëllait 8-vjeçar dhe çastet kur ai u përpoq, pa sukses, të ngrinte makinën. Përpjekja për ta shpëtuar nënën u shoqërua me realitetin e terrenit—errësirën, shkurret, autostradën A2 dhe rrezikun e greminës—duke e bërë atë natë një nga më të vështirat e jetës së tij.
Në fund të rrëfimit, Cancelo e lidh tejkalimin e asaj dhimbjeje me vendimin për të mos hequr dorë nga futbolli. Ai gjeti forcë dhe kurajo për të vazhduar, me idenë se përmes sportit do të mund të mbante të gjallë nderin për nënën. Një histori e tillë, e treguar mes lotësh, e bën edhe më të qartë se si një moment i vetëm, në janar të vitit 2013, mund të vendosë drejtimin e jetës për vite me radhë.
Botuar fillimisht në Bota Sot
