Pas përmbytjeve të 26 gushtit, më shumë se 500 fëmijë ndodhen aktualisht në strehimore, pasi prindërit e tyre rezultojnë të zhdukur ose janë shpallur të vdekur. Për shumë prej tyre, pritja vazhdon pa një përgjigje të qartë: ndërsa autoritetet dhe organizatat humanitare punojnë për t’i gjurmuar dhe për t’i ribashkuar me familjet, fëmijët përballen çdo ditë me kushte të vështira dhe me pasiguri të thellë për të ardhmen.
Një nga rastet e treguara është ai i Ram Thakur, 9-vjeçar, i cili më 26 gusht u gjend në mes të situatës kur uji nisi të vërshonte me shpejtësi. Në ato momente, ai po ngjitej përpjetë me nënën e tij dhe me dhjetëra persona të tjerë që po largoheshin nga zonat e prekura nga ujërat e përmbytjeve. Ndërsa turma lëvizte drejt vendit më të lartë, djali hodhi sytë pas dhe pa ujin e turbullt që po afrohej.
Sapo kuptoi rrezikun, Ram Thakur dhe njerëzit përreth nisën të vraponin. Nëna e tij, e cila deri atëherë e kishte mbajtur për dore, e ndihmoi ta ngjitej sa më shpejt, duke u përpjekur të siguronte lëvizjen e shpejtë në kushte ku zhurma e ujit dhe kaosi e bënin çdo sekondë vendimtare. Përvojat si kjo, sipas mënyrës se si po përshkruhen ngjarjet, tregojnë se ndarja nga familjarët ka ndodhur gjatë emergjencës, kur rrugët u bënë të paqarta dhe urgjenca mbuloi çdo plan paraprak.
Ndërsa reshjet dhe ujërat përmbytëse u tërhoqën, pasojat mbetën. Shumë familje nuk u gjetën menjëherë dhe për këtë arsye janë ngritur proceset e kërkimit dhe verifikimit të të dhënave. Për fëmijët, pritja për një lajm për familjarët ka rezultuar e gjatë, duke i lënë ata të jetojnë përkohësisht në strehimore. Në këto ambiente, kujdesi humanitar synon të mbulojë nevojat bazë, por situata mbetet e ndërlikuar për shkak të pasigurisë për fatin e prindërve dhe mungesës së informacionit të saktë.
Më shumë se 500 fëmijë janë aktualisht në strehimore, ndërsa autoritetet dhe organizatat humanitare po punojnë për t’i gjurmuar. Objektivi kryesor është identifikimi i fëmijëve, verifikimi i të dhënave që kanë familjarët dhe më pas ribashkimi i tyre. Në një situatë ku shumë njerëz raportohen të zhdukur ose shpallen të vdekur, çdo përputhje e re e informacionit mund të ndryshojë fatin e një fëmije, duke e zhvendosur atë nga pritja e gjatë drejt rikthimit në familje.
Qindra fëmijë presin ribashkim pas përmbytjeve të 26 gushtit
Ribashkimi nuk bëhet brenda një dite, sepse kërkon koordinim mes institucioneve, mbledhje të dhënash dhe verifikim të informacioneve. Përtej kësaj, familjarët e mundshëm mund të jenë në vende të ndryshme ose mund të mos kenë pasur mundësi të japin informacion në kohën kur emergjenca ishte aktive. Kjo është arsyeja pse kërkimi vazhdon edhe pasi përmbytjet kalojnë, ndërsa fëmijët mbeten në strehimore, me shpresën se një ditë do të ketë një përgjigje për atë që u ndodhi prindërve.
Ndërkohë, historitë e fëmijëve si ajo e Ram Thakur vijnë si dëshmi të drejtpërdrejta se si një ditë emergjence mund të shndërrohet në një periudhë të gjatë ndarjeje. Dy gjëra shfaqen qartë në këto rrëfime: shpejtësia me të cilën uji u fut në zona banimi dhe vështirësia për të mbajtur kontaktin me familjarët në momentet kur kaosi merr përmasa të mëdha. Për fëmijët, çdo ditë në strehimore është një sfidë, ndërsa përpjekjet për kërkim dhe organizim humanitar synojnë të krijojnë rrugë drejt një rikthimi sa më të shpejtë për ata që kanë mbetur pa prindër.
Në këtë fazë, numri i fëmijëve në strehimore mbetet një alarm për dimensionin e ndikimit të përmbytjeve të 26 gushtit. Më shumë se 500 fëmijë janë duke pritur, duke jetuar në kushte që nuk i zëvendësojnë dot shtëpitë e tyre dhe pa siguri për atë që do të ndodhë më pas. Përpjekjet për t’i gjurmuar dhe ribashkuar me familjet vazhdojnë, ndërsa situata e tyre mbetet një nga prioritetet e punës humanitare në terren.
Botuar fillimisht në Koha.net