Gjysmëfinalja mes Italisë dhe Gjermanisë Perëndimore në Kupën e Botës 1970 në Mexico City mban me të drejtë epitetin “Ndeshja e Shekullit” (Partido del Siglo). Ajo që nisi si një përballje e ngurtë, me ritëm të kontrolluar dhe shumë kujdes taktik, u shndërrua në një dramë futbolli të paprecedentë. Ndeshja u luajt në stadiumin ikonë “Azteca”, ku pritshmëritë për një duel të ashpër u përmbysën nga një seri golash në kohë shtesë.
Më 17 qershor 1970, në fushë u përballën dy kombëtare me histori dhe identitete të qarta. Nga njëra anë qëndronte fuqia sulmuese e Gjermanisë Perëndimore, ndërsa nga ana tjetër Italia mbështetej te “catenaccio”, sistemi i njohur për mbrojtjen e tij të disiplinuar dhe të fortë. Kjo ndeshje nuk ishte vetëm për kualifikim; ishte një përplasje stilesh, ku çdo gabim mund të kushtonte dhe çdo moment shtynte fatet drejt një përballjeje të madhe.
Italia e hapi takimin me një goditje të shpejtë dhe tronditëse. Në minutën e 8-të, Roberto Boninsegnas shënoi golin që i dha “Azzurrëve” epërsinë e hershme. Por pas këtij momenti, skenari ndryshoi. Italia u tërhoq dhe ia la iniciativën gjermanëve, duke u mbështetur pikërisht në mbrojtjen e saj të organizuar. Në atë fazë dukej se ndeshja do të mbyllej me një rezultat minimal për Italinë.
Gjithsesi, Gjermania Perëndimore nuk u dorëzua. Rrjedha e ndeshjes u kthye në një ortek emocionesh kur ndodhi barazimi në momentet më të vështira. Në minutën e 90-të, mbrojtësi Karl-Heinz Schnellinger, i cili në atë kohë luante në Itali me Milanin, shënoi për 1-1 dhe e çoi sfidën në kohë shtesë. Ishte goli i parë dhe i vetëm i tij me fanellën gjermane në këtë ndeshje, por ndikimi i tij ishte i jashtëzakonshëm, sepse e ndryshoi krejt fatin e gjysmëfinales.
Drama e 30 minutave të kohës shtesë: 5 gola që çmendën “Azteca”-n
Koha shtesë solli një nga periudhat më dramatike në historinë e Kupës së Botës. Në atë kohë nuk ekzistonin penalltitë, prandaj ndeshja duhej të vendosej në fushë deri në fund. Në minutën e 94-të, Gerd Müller shënoi për 2-1 për Gjermaninë Perëndimore, duke e kthyer edhe njëherë avantazhin te skuadra gjermane. Italia u përgjigj menjëherë: Tarcisio Burgnich shënoi në minutën e 98-të, ndërsa Gigi Riva e çoi rezultatin në 3-2 në minutën e 104-t. Stadiumi, që sapo ishte tronditur nga një gol, u gjallërua përsëri nga përmbysja e shpejtë.
Por teksa tifozët mendonin se gjithçka ishte drejt fundit, drama vazhdoi. Në minutën e 110-të, Gerd Müller gjeti edhe një herë rrugën e rrjetës dhe barazoi sërish në 3-3, duke e ndezur edhe më shumë atmosferën. Vetëm pak minuta më vonë erdhi goditja vendimtare për Italinë. Në fundin e kësaj çmendurie, Gianni Rivera shënoi për 4-3 në minutën e fundit të kohës shtesë dhe vendosi fatin e ndeshjes. Kjo sekuencë golash brenda vetëm 30 minutave të kohës shtesë e ktheu përballjen në një histori që mbetet e rrallë në futboll.
Në të njëjtën kohë, ndeshja u shoqërua edhe me një moment heroik. Franz Beckenbauer, kapiteni i Gjermanisë Perëndimore, pësoi një dëmtim të rëndë në minutën e 70-të: pas një përplasjeje ai mori dëmtim në shpatull dhe frakturë në klavikulë. Ekipi kishte shfrytëzuar të gjitha zëvendësimet e lejuara në atë kohë, ndaj Beckenbauer refuzoi të largohej nga fusha për të mos e lënë ekipin me një lojtar më pak. Stafi mjekësor ia fikssoi krahun dhe ai vazhdoi të luante deri në fund, pavarësisht dhimbjes së madhe. Megjithëse Gjermania Perëndimore mbeti e zhgënjyer, përballja u vlerësua menjëherë si një nga më të mëdhatë në historinë e Kupës së Botës.
Italia u kualifikua, por e pagoi emocionalisht dhe fizikisht këtë fitore, duke humbur më pas finalen ndaj Brazilit të drejtuar nga Pelé me rezultat 4-1. Vetëm pak kohë pas kësaj historie, përpara stadiumit “Azteca” në Mexico City u vendos një pllakë përkujtimore me mbishkrimin: “Është këtu, më 17 qershor 1970, ku Italia dhe Gjermania Perëndimore luajtën Ndeshjen e Shekullit.” Kjo kujtesë e përhershme e ruan edhe sot atë natë të pabesueshme futbolli, ku stili, nervat dhe këmbëngulja prodhuan një nga përballjet më të çmendura të të gjitha kohërave.
Botuar fillimisht në Telegrafi