Iraku shënon një moment historik në rrugëtimin e tij drejt Kupës së Botës 2026, pas një pritjeje 40-vjeçare. Kualifikimi u sigurua pasi ekipi mposhti Bolivinë në Meksikë, një terren që në fakt shënoi edhe paraqitjen e parë irakiane në skenën globale, në vitin 1986. Tani, Luanët e Mesopotamisë po i drejtohen një faze grupore ku pritshmëritë janë të mëdha, por edhe kundërshtarët cilësorë.
Në vitin 1986, irakianët ishin një debutim që u shoqërua me vështirësi: humbën të tri ndeshjet kundër Paraguait, Belgjikës dhe vendit organizator. Karim Allawi, 66-vjeç, ishte pjesë e asaj gjenerate, ndërsa sot është tifoz. Ai tregon se, edhe pse e sheh veten më afër tribunave sesa fushës, mbetet i angazhuar për fatin e skuadrës aktuale dhe shpreson se lojtarët e sotëm do të lënë një përshtypje më të mirë se ajo e 40 viteve më parë.
Allawi e sheh grupin e ri si një sfidë shumë të vështirë. Ai do të përballet me emra të mëdhenj në grup, dhe ndeshjet kundër Norvegjisë, Francës dhe Senegali duken, sipas tij, si “të frikshme”. Megjithatë, ai thekson se ky është një grup që kërkon reagim të fortë dhe performancë më të mirë se ajo që Iraku arriti në vitin 1986.
Iraku kërkon ta kthejë pritjen 40-vjeçare në rezultate
Brenda vendit, pritja ka qenë e gjatë dhe tani entuziazmi është i dukshëm. Allawi tregon se ai dhe shumë tifozë të tjerë në Irak po e presin me padurim ndeshjen e 16 qershorit, kur ekipi do të luajë kundër Norvegjisë së Erling Haalandit në Boston. Për tifozët, kjo nuk është thjesht një ndeshje, por një moment simbolik: një rikthim në skenën globale pas dekadash, ku çdo reagim i ekipit shndërrohet në histori.
Ndërkohë, krahasuar me ekipin e kaluar, skuadra aktuale e Irakut ka më shumë elementë me përvojë në Evropë. Përmenden lojtarë të njohur: Ali Al-Hamadi i Ipswich Town, ish-mesfushori i Manchester Unitedit Zidane Iqbal, që tani luan tek Utrecht në Holandë, si dhe Kevin Yakob, që së fundmi e fitoi titullin e kampionit në Danimarkë. Prania e lojtarëve me këtë nivel experience shihet si një faktor që mund të ndikojë te performanca e skuadrës në ndeshjet vendimtare të grupit.
Roli i selektorit Graham Arnold është përmendur edhe si pjesë e kthesës së rëndësishme. Angazhimi i tij në vitin 2025 u shoqërua me rezultate konkrete: Iraku fitoi fillimisht plejofin me Emiratet e Bashkuara Arabe dhe më pas e mbylli rrugëtimin me një fitore ndaj Bolivisë. Kjo ishte ndeshja e 21-të e Irakut në rrugën drejt Kupës së Botës, një seri sfidash që tregon se skuadra e ndërtoi kualifikimin përmes një kalvari të gjatë ndeshjesh dhe kalimesh.
Festimet mund të kenë përfunduar, por emocionet vazhdojnë. Te Iraku ka më pak presion të drejtpërdrejtë për shkak të natyrës së grupit të fortë, çka mund të kthehet në avantazh: kur objektivi është i qartë dhe kundërshtarët janë kërkues, çdo pikë e marrë kthehet në rezultat që vlen. Iraku, thënë ndryshe, i ka pritur gjatë talentet e tij, por kushtet e ndryshme përgjatë viteve e kanë shtyrë rikthimin në skenën globale për plot 40 vjet.
Pas shpjegimeve të përgjithshme për vonesat historike që ka kaluar kombëtarja, përmenden luftërat e shumta, sfidat politike dhe ekonomike, si edhe sanksionet ndërkombëtare. Po ashtu është përmendur se ka munguar planifikimi i duhur dhe përgatitjet e denja për ndeshjet ndërkombëtare. Një pjesë e trajektores historike lidhet edhe me periudhën e regjimit: në vitin 1984, diktatori Saddam Hussein e vendosi djalin e tij në krye të federatës, ndërsa Uday Hussein udhëhoqi në mënyrë më të ashpër federatën, me ndëshkime mizore dhe tortura, që dolën në pah pas rënies së regjimit në vitin 202. Sot, fokusi është te momenti aktual dhe te shansi i madh që Iraku po e pret në Kupën e Botës 2026.
Botuar fillimisht në Koha.net