“Grue prej zjermi” është prezantuar në librarinë “Dukagjini” në Prishtinë, në një mbrëmje të organizuar për përurimin e librit më të ri me poezi të autores Donika Dabisheci. Që në hapje të ngjarjes është theksuar se libri, edhe kur mbyllet në faqe, nuk e përfundon bisedën me lexuesin. Përkundrazi, sipas organizimit dhe mënyrës si u prezantua vepra, dialogu vazhdon edhe pas leximit të fundit, duke i lënë hapësirë interpretimeve dhe reflektimit.
Në fjalën e saj, autorja ka sjellë një lexim të brendshëm të asaj që përçon libri përmes figurës së zjarrit. Donika Dabishevci, teksa ka folur për veprën “Grue prej zjermi”, është cituar të ketë thënë se është “zëri i një gruaje që tërbohet në dashni edhe që me zjarrminë e vet erotike e djeg në zjarr tjetrin”. Sipas poetes, pas kësaj dominance, mund të vijë edhe braktisja e asaj forme të energjisë, si dhe kthimi në dimensione të tjera, sepse “veç dashnia ia vlen në këtë jetë”.
Ngjarja u zhvillua të enjten mbrëma, ku në panel morën pjesë studiuesi Elvin Blakaj, shkrimtari dhe kritiku Ag Apolloni, bashkë me praninë e publikut. Në hapje, Blakaj ka folur për librin si një vepër që nuk e mbyll veten brenda kapakëve, por hap një rrugë të re komunikimi me lexuesin. Ai e ka përshkruar Dabishecin si një emër që ka zënë vend në poezinë shqipe jo rastësisht, si poete, studiuese e letërsisë dhe njohëse e traditës poetike.
Në vlerësimin e tij, Elvin Blakaj ka theksuar se autorja ka ndërtuar, “prej vitesh”, një zë të veçantë ku erudicioni nuk e “mbyt” ndjenjën dhe ku ndjenja nuk e sakrifikon artin. Kjo përvojë, sipas tij, ndihet “në çdo faqe” të librit “Grue prej zjermi”. Ai ka nënvizuar se asnjë varg nuk është i rastësishëm dhe asnjë metaforë nuk është thjesht zbukurim, por mbart lidhje me temën e përgjithshme dhe me tërësinë poetike që e bashkon librin.
Titulli “Grue prej zjermi” zbulon zjarmin si kujtesë dhe rilindje
Sipas Blakajt, titulli “Grue prej zjermi” është çelësi i parë interpretues i gjithë veprës. Në këtë kuptim, zjarri nuk trajtohet vetëm si metaforë e pasionit. Ai paraqitet edhe si kujtesë, si plagë dhe si shkrumb, por njëkohësisht edhe si rilindje e plotë. Ky lexim i figurës qendrore i jep librit një drejtim më të thellë, duke e lidhur energjinë emocionale me përvojat që lënë gjurmë, por edhe me momentet kur jeta rifillon në forma të reja.
Elvin Blakaj ka shtuar se elementi i zjarrit është një forcë që “shkatërron” dhe po ashtu “farkëton”. Ai ka pohuar se libri nuk është thjesht një përmbledhje poetike, por “një univers poetik” me koherencë të plotë, ku secila poezi komunikon me tjetrën. Për rrjedhojë, ai ka theksuar që lexuesi duhet të ecë ngadalë, duke u marrë me tekstin në mënyrë të vëmendshme, pasi mes vargjeve krijohet një rrjet kuptimesh që lidhen me njëra-tjetrën.
Ag Apolloni, i cili ka shkruar edhe parathënien e librit, është ndalur në panel që të mos përsëriste gjithçka që ka sjellë në shkrimin hyrës. Ai ka thënë se sot po promovon një libër për të cilin e ka shkruar parathënien dhe se nëse do të fliste saktësisht për ato që ka shkruar aty, publiku mund t’i kishte lexuar tashmë. Megjithatë, Apolloni ka theksuar se për librin mund të flitet më shumë sesa çfarë është shënuar në parathënie, dhe se për poezinë në përgjithësi “mund të flitet dhe duhet të flitet më shumë”. Kjo përforcon idenë që “Grue prej zjermi” nxit diskutim edhe përtej faqes së parë, duke mbajtur vëmendjen te arti i poezisë dhe temat që ajo trajton.
Botuar fillimisht në Koha.net
