Mimoza dhe Agimi kishin vendosur një rregull të thjeshtë: të takoheshin me njerëz të tjerë, por të mos dilnin dy herë me të njëjtin person. Marrëveshja kishte nisur në fund të verës, pas një darke me miq, kur Mimoza i tregoi Agimit se i kishte pëlqyer një burrë që e kishte parë në banak. Agimi e priti, e pyeti nëse do t’i leverdiste të dilte me atë person dhe, si përgjigje, mes tyre u vendos edhe rregulli i pazakontë.
Që nga ajo kohë, Mimoza 48-vjeçare punonte në Graz në një qendër për të moshuarit. Agimi ishte 53 vjeç dhe drejtonte autobus. Kthimet nga turni i vonë, të cilat i bënin zakonisht për vete qëkur djali ishte shpërngulur, i kthenin në një ritëm të ngjashëm: ndonjëherë Mimoza e priste tek dera me pallton ende veshur, edhe kur vetë sapo kishte ardhur. Agimi i ngrohte duart duke ia futur në xhepat e xhaketës së tij, ndërsa ajo e puthte me duart brenda.
Kur erdhi mbrëmja e takimit të radhës, Agimi e hapi derën e pasagjerit në makinë. Mimoza kishte fikur makinën para pallatit, hoqi shallin e kuq dhe e la në prehër, ndërsa ende e mbante çelësin në dorë kur ai doli nga hyrja. Ai u ul, e tërhoqi derën dhe në brendësi u krijua një qetësi e tillë sa Mimoza dëgjoi çelësin t’i kërciste mes gishtave.
Pak çaste më pas, Agimi bëri një pyetje që e zuri Mimozën pa e përgatitur: “Është i njëjti i së enjtes?”. Ai e tha teksa shikonte nga dritarja e apartamentit të tyre, ku kishte lënë të ndezur dritën e kuzhinës. Pastaj u kthye drejt saj. Për pyetje të tjera, Mimoza kishte pasur përgjigje gjatë rrugës së kthimit—vetëm në makinë, me zë—por kjo ishte ndryshe. Për të, e papritur ishte edhe mënyra si u ngrit: sikur donte të përkufizonte saktësisht atë që kishte ndodhur, përpara se marrëveshja të merrte sërish formën e saj të rregulluar.
Një rregull i thjeshtë, një pyetje e vështirë në makinë
Historia e takimit të saj me Adrianin kishte ndjekur të njëjtën logjikë të marrëveshjes. Ajo e njihte atë në një aplikacion: Adriani ishte 50 vjeç dhe e kishte dëgjuar deri në fund kur Mimoza i tregoi për rregullin dhe planin. Pastaj, ai i tha se kishte vetëm një orë në dispozicion dhe e pyeti nëse do ta kalonin gjithë kohën duke folur për Agimin. Mimoza qeshi; e hoqi ngadalë vështrimin dhe duart nga filxhani, duke i mbështetur mbi tavolinë. Kur Adriani i preku gishtat, ajo ia ktheu pëllëmbën nga lart—një sinjal i qartë që biseda nuk do të ndalej vetëm te rregullat.
Në takimin e dytë, ai e puthi jashtë lokalit. Mimoza ia ndjeu dorën në bel edhe pasi Adriani ia hoqi për ta lënë të kalonte një çift në trotuar. Për një çast, ajo mendoi se mbrëmja kishte mbaruar; por më pas Adriani u kthye nga ajo dhe Mimoza e tërhoqi duke e kapur nga mënga dhe e puthi vetë. Në momentin kur ai i foli për t’u ndarë, tha: “Kur të shihemi prapë, dua ta di nëse në shtëpi e dinë që u pamë sonte”. Mimoza iu përgjigj nga brenda makinës, duke i përcjellë atij të njëjtën qasje që kishte përdorur edhe herën e parë.
Agimi, ndërsa dëgjonte, uli kokën për disa çaste. Mimoza, në ato sekonda, mendoi se po i vinte për të qeshur, por ai e mbylli me një rrëfim që ndryshoi tonin e të gjithë bisedës. Agimi tha: “Ato të enjte kur dilje ti, unë shkoja në pishinë. Herën e parë ndenja deri sa i fikën dritat në dhomat e zhveshjes”. Mimoza kujtoi peshqirin që kishte gjetur mbi radiator—e kishte palosur dhe e kishte futur në dollap, pa e pyetur askënd. Në atë moment, ajo e kuptoi se dy anët e marrëveshjes kishin pasur secila mënyrën e vet për të mbledhur kujtimet.
Agimi vazhdoi të sqarojë arsyen pse i kishte dalë ashtu në mbrëmje dhe çfarë kishte vendosur për të mos e humbur kontrollin e atij rrëfimi. Mimoza e hapi dorën, duke treguar çelësin që i kishte lënë një vijë në pëllëmbë. Ajo tha se e priste që ta linte ai: “Prisja të më lije ti. Kur më the se të kishte pëlqyer ai burri në banak, mendova se do ta kishe më të lehtë po të njihje dikë”. Në dialogin e tyre, u kthyen te momentet kur gjithçka kishte filluar vërtet.
Agimi i kujtoi mbrëmjen kur ajo e pyeti nëse mund ta puthte. Ajo i tregoi se atë natë, kur i kishte thënë “a mund të të puthja”, ai kishte reaguar ashtu siç duhej, dhe kishte qenë e qartë se ndjenjat ishin aty. “Doja të më puthje”, tha ai. “Për ndarjen duhej të të flisja që atëherë.” Mimoza iu afrua pak më shumë: ishte aq pranë sa i dalloi një fije të bardhë në jakë. Zakonisht do t’ia hiqte me dy gishta, por këtë herë e la aty. Pastaj Mimoza e dëgjoi deri në fund atë fjalë të shkurtër dhe i propozoi që të shtunën të uleshin të flisnin për banesën; sonte donte të rrinte edhe pak në makinë.
Agimi doli dhe e mbylli derën me kujdes. Kur Mimoza nxori telefonin, pa mesazhin që i kishte shkruar Adriani: ai donte ta dinte nëse kishte mbërritur. Ajo iu përgjigj se kishte folur me Agimin dhe se i duhej pak kohë para se të takoheshin prapë. Para se ta dërgonte mesazhin, i shtoi edhe një fjali, si një vazhdim i natyrshëm i mbrëmjes: “Kur të shihemi, do të të tregoj edhe si jam unë”.
Botuar fillimisht në Bota Sot