Gjatë kësaj periudhe, gjithçka po zhvillohet brenda një skeme që i ngjan shumë herës së kaluar. Në një ambient politik të udhëhequr nga një parti, me një lider që shfaq karizëm të madhe, por që nuk po e tregon veten si udhëheqës i aftë i qeverisjes, fushata po mbështetet kryesisht te premtimet për përmirësim të shpejtë të kushteve të jetesës. Përballë ka kundërshtarë që vijnë nga partitë që deri dje ishin opozitare, po ashtu me figura të njohura për stilin e tyre karizmatik. Megjithatë, në thelb mungon një alternativë reale: nuk shihen ide të reja përtej përsëritjes së asaj që është thënë më herët.
Gati gjysma e vitit ka kaluar dhe debati publik vazhdon të sillet rreth të njëjtës temë: zgjedhjet. Një pjesë e madhe e mesazheve të fushatës po mbeten të lidhura me premtime për rritje rrogash e pensionesh, si dhe ulje tatimesh dhe zëra të tjerë të ngjashëm. Fakti që kjo qasje po përsëritet, pa ndryshime thelbësore në qasjen e ofruar, e shton ndjesinë se premtimet po “kthehen” në cikël, pa u shoqëruar me plane të qarta që tregojnë si do të arrihen rezultatet.
Qasja e letrës drejtuar lexuesit e vendos theksin te një pritshmëri e thjeshtë: gazetaria profesionale, siç theksohet aty, është çështje e interesit publik dhe ka nevojë të mbështetet që të mbetet e pavarur e e besueshme. Po ashtu, në tekst shfaqet edhe një thirrje për kontribut, duke u vënë në pah ideja se 1 euro mund të bëjë dallimin. Në këtë kuadër, argumentohet se shumë gjëra të thëna në fushata po tingëllojnë si diçka e dëgjuar më herët, njësoj si një regjistrim që përsërit të njëjtin sinjal pa risi.
Puna e prioriteteve, por pa plan të ri konkret
Në artikull vihet në pah se premtimet e përsëritura nuk po krijojnë bindje, sepse korniza e komunikimit po mbetet e njëjtë. Përmendet se kjo situatë i ngjan një “kakofonie” të përsëritur, ku shpresa për ndryshim zbehet. Në vend të një diskutimi për zgjidhje që lidhen drejtpërdrejt me drejtimin e institucioneve dhe me menaxhimin e dikastereve përkatëse, debati po kthehet vazhdimisht te ritmika e fushatës, duke mos sjellë qartësi të mjaftueshme për hapa konkretë.
Teksti e vendos edhe një element të rëndësishëm në këtë kontekst: para dy javësh është publikuar raporti i “World Atlas”, i hartuar në bazë të të dhënave të Fondit Monetar Ndërkombëtar. Në artikul theksohet se Kosova del si shteti i dytë më i varfër i Evropës, “ngjitur” me Moldavinë. Autorja/autorja e letrës e paraqet këtë si një tregues që, në kushte normale, do të duhej të përbënte sinjal alarmi dhe të çonte në analiza e masa të menjëhershme.
Megjithatë, në tekst nënvizohet se interpretimi që i bëhet këtij rezultati, sidomos nga një prej figurave të përmendura, ndryshon. Referohet emri Murat, duke u lidhur ky emër me rolin si interpretues i Kushtetutës. Sipas shkrimit, interpretimi për një rezultat të tillë paraqitet si lajm “i mirë”, sepse Kosova nuk qenka e fundit, por e parafundit. Në artikull shtohet se, për këtë lajm, do të duhej të ndizeshin “fishekzjarrë” me mesazhin se “kemi arritur shumë, po rangohemi përherë e më mirë”, ose diçka e ngjashme, duke e bërë të dukshme distancën mes formulimeve politike dhe domethënies reale të të dhënave.
Në përmbyllje, teksti rikujton një periudhë të mëhershme kur ishin publikuar raporte progresi, në të cilat, kur dilnin të këqija, kishte vërejtje të shumta e konkrete për gjërat që duhej ndryshuar. Në artikull thuhet se, sa herë që ndodhte ky skenar, përgjigja e pushteteve të asaj kohe ishte se “ky është një raport real”, por më pas nuk ndërmerreshin hapa të mjaftueshëm për ta realizuar ndryshimin. Kjo pjesë e kujtimeve shërben për ta lidhur atë që po ndodh tani: edhe kur ka tregues që kërkojnë veprim, premtimet e fushatës dhe retorika vazhdojnë të mbeten në sipërfaqe, pa krijuar bindje për një kurs të ri.
Botuar fillimisht në Koha.net
