“Kurrë nuk e kam menduar se do ta tradhtoja burrin tim”. Kështu nis rrëfimin një grua, e cila tregon se jeta e saj martesore, edhe pse vazhdonte prej vitesh, ishte prekur kohët e fundit nga distanca emocionale. Ajo thotë se pavarësisht ftohjes në çift, ndjenja për bashkëshortin nuk ishte zhdukur.
Në tregimin e saj, rol të veçantë zë edhe shoqja e burrit, e cilësuar prej saj si “shoqja më e mirë”. Sipas saj, kjo grua kishte qenë gjithmonë pranë tyre dhe ishte kthyer në një figurë të rëndësishme në jetën e përditshme. Mirëpo një natë e veçantë, pas një feste dhe pas disa gotave më shumë, ndryshoi gjithçka.
Gruaja rrëfen se një moment dobësie u kthye në gabimin më të madh të jetës. Ajo tregon se në atë natë ata “fjetën bashkë”, duke e parë tashmë atë çast si një thyerje të pakthyeshme. Që nga dita kur gjithçka ndodhi, ajo thotë se ndjenja e fajit nuk e ka lënë të qetë, as në orët më të zakonshme të ditës.
Tani, sipas rrëfimit, fajin e përjeton në forma të vazhdueshme. Në çdo moment kur burri i saj e përqafon ose kur flet me shoqen e tij, ajo thotë se e ka ndjesinë sikur po jeton brenda një gënjeshtre. Për të, të qenit pranë të njëjtave njerëz dhe në të njëjtin mjedis, e kthen çdo gjest të thjeshtë në një kujtesë të asaj që ka ndodhur.
Faji pas tradhtisë: mes së vërtetës dhe pasojave
Ajo përshkruan edhe dilemenë ku ndodhet aktualisht. Sipas saj, shoqja e burrit “dëshiron të largohet nga jeta jonë dhe të mos takohemi më”, ndërsa ajo vetë është e ndarë mes dy zgjedhjeve. Zgjedhja e parë është t’ia tregojë të vërtetën burrit, edhe pse e di se kjo mund të rrezikojë gjithçka që ka ndërtuar në martesë. Zgjedhja e dytë është ta mbajë sekretin, pavarësisht faktit që kjo nënkupton të vazhdojë të jetojë “përgjithmonë” me fajin që po i ha të gjallë.
Në këtë situatë, teksti i saj përfshin edhe një ide që lidhet me mënyrën si e sheh ajo suksesin dhe qasjen ndaj sfidave. Në rrëfim shfaqet një paralajmërim: nëse qëllimi në jetë është të bëhesh i pasur dhe i suksesshëm, por tavolina e punës duket si “një varrezë dokumentesh të harruara”, atëherë, sipas idesë që përcillet, duhet rishikuar aftësitë dhe mënyra e organizimit. Po ashtu përmendet Albert Ajnshtajni, si një shembull i produktivitetit, ku suksesi i tij vinte pas dështimeve.
Në vijim, rrëfimi shfaqet edhe me një përmbledhje më të gjerë mbi tema të tjera që nuk lidhen drejtpërdrejt vetëm me historinë personale, por që ndërtojnë një peizazh artikujsh. Për shembull, përmendet se, pas revolucionit feminist, femrat kanë vendosur rregulla të tjera për dashurinë dhe seksin, ndërsa burrat, të cilët janë privuar nga ndjenja e sigurisë, mund të ndihen të çorientuar përballë realitetit të sotëm. Në të njëjtin segment përmenden edhe tema praktike, si përdorimi i kremit kundër diellit gjatë verës dhe çfarë problemesh mund të krijojë te rrobat, peshqirët dhe rrobat e banjës, si dhe çështje të tjera të jetës së përditshme.
Por në qendër mbetet sërish historia e gruas dhe dilema e saj. Ajo kërkon të përballojë atë që i ka ndodhur dhe të gjejë një rrugë mes dy alternativave: ta përballojë të vërtetën me pasoja të mundshme, apo ta ruajë sekretin duke paguar çdo ditë me peshën e fajit. Deri tani, ajo nuk jep zgjidhje përfundimtare, por e bën të qartë se gjendja e saj emocionale është e rënduar dhe mendimet për atë natë e ndjekin pa ndërprerje.
Botuar fillimisht në Bota Sot