Festivali “Erdhlezeti” është rikthyer pas një mungese trevjeçare, duke ringjallur atmosferën e qytetit me energjinë e muzikës që, sipas organizimit, bashkon njerëzit përmes kulturës dhe tingujve në hapësirat publike. Këtë herë, rikthimi nuk u trajtua si një ndërprerje e rastësishme, por si një periudhë që i ka shërbyer akumulimit të ritmit për të nisur sërish me intensitet.
Programi i kësaj ngjarjeje nisi me grupet vendore “La Fazani”, “Hawolf” dhe “Rilindja”, të cilët e vendosën menjëherë publikun në ritëm me tingujt e njohur të zhanrit rom në hapësirën ku u zhvillua festivali. Pas kësaj ngjitjeje graduale të energjisë, skena u kalua te emra ndërkombëtarë, duke e zgjeruar dimensionin e festës edhe përtej kufijve.
Në kulm të mbrëmjes erdhën dy ansamble nga jashtë: “Antwerp Gipsy Ska Orkestra” nga Belgjika dhe “Demir Kan Brass Orchestra” nga Maqedonia e Veriut. Ky i fundit, “Demir Kan Brass Orchestra” solli në skenë tetë instrumentistë, duke prezantuar fuqinë karakteristike të muzikës rome ballkanike. Festa nisi papritmas që nga momenti i hyrjes në hapësirën ku u mbajt ngjarja, dhe u shndërrua shpejt në një tubim që mblodhi publikun rreth ansamblit, në të njëjtin ritëm.
“Erdhlezeti” rikthehet me energjinë e muzikës që bashkon
Pikërisht te ky premtim për vazhdimësi u mbështet edhe rikthimi pas tri vjetësh. Ngjarja u shoqërua me një sinjal të qartë: organizimi nuk do të ndalet më dhe çdo edicion do të synojë të sjellë diçka edhe më befasuese për audiencën. Në vend të qasjes që fokusohet vetëm te emrat e mëdhenj komercialë, festivali u paraqit si një projekt i ndërtuar mbi idenë e bashkimit të njerëzve përmes muzikës, kulturës dhe jetës në hapësira publike.
Të dielën mbrëma, “Erdhlezeti” u shpalos në hapësirën para objektit të Qeverisë së Kosovës, ku sheshit iu dha një identitet i veçantë. Tingujt e kitarave, saksofonave, trumbetave dhe daulleve jehuan në qendër, ndërsa qytetarë të shumtë u mblodhën për të rikthyer atë atmosferë që për tre vjet ishte munguar. Disa prej tyre kishin ardhur posaçërisht për festivalin, ndërsa të tjerë u ndalën rastësisht pasi dëgjuan muzikën nga larg, por përfunduan në të njëjtën mënyrë: pranë skenës, duke u bërë pjesë e festës.
Atmosfera u përforcua edhe nga mënyra si u ndërtua mbrëmja, ku publiku u shpërnda në valë ritmike që nga hyrja në hapësirë e deri te performancat në skenë. Ritmi i muzikës, energjia e instrumenteve dhe vazhdimësia e programit krijuan ndjesinë e një feste kolektive, ku tingujt nuk qëndronin vetëm në skenë, por zbrisnin e bashkoheshin me lëvizjet dhe emocionin e publikut. Për shumë pjesëmarrës, kjo ishte një mundësi për të rikthyer lidhjet sociale përmes një përvoje të përbashkët.
Në tërësi, programi i “Erdhlezeti” u mbyll me një gjurmë të qartë: festivali vazhdon të ruajë karakterin e tij, duke i dhënë hapësirë muzikës dhe ansambleve që krijojnë lidhje mes njerëzve. Rikthimi pas tre vjetësh, më 7 korrik 2026, shënoi një moment kthimi të ritmit në qendër të qytetit, me grupe vendore dhe dy orkestrina ndërkombëtare që e mbajtën skenën aktive deri në kulm. Kështu, “Erdhlezeti” u shfaq jo thjesht si një ngjarje muzikore, por si një festë që ndërthur kulturën, përvojën në hapësirë publike dhe tingujt e drejtpërdrejtë.
Botuar fillimisht në Koha.net
