Të martën mbrëmë, Teatri Kombëtar i Kosovës ka mbajtur një takim përkujtimor kushtuar aktorit, regjisorit dhe profesor universitar, Enver Petrovci. Aktiviteti u organizua në njëvjetorin e vdekjes së tij, me ç’rast figura e Petrovcit u soll para publikut si një artist që nuk u nda vetëm nga skena, por la gjurmë të thella edhe në punën mësimore dhe në mënyrën si jetoi e përcolli artin.
Enver Petrovci ka vdekur më 22 shtator 2025, në moshën 71-vjeçare. Përkujdesja për kujtimin e tij, këtë herë, u shfaq si një rrëfim që e lidhte teatrin me jetën e tij, duke rikthyer idenë se rolet në skenë nuk ishin e vetmja pjesë e trashëgimisë së tij. Në sallën e Teatrit Kombëtar, kujtimi u shndërrua në një moment ku publiku, në vend të “lamtumirës”, dëgjoi “faleminderit”, si një ton i zgjedhur që përcillte mirënjohje për punën dhe artin që ai la pas.
Atmosfera e takimit përkujtimor u ndërtua si një hyrje e një shfaqjeje. Kur dera e sallës u hap, publikut iu krijua ndjesia e një “ekrani” të fillimit, sikurse ndodh para se të nisin skenat në teatër. Në këtë kontekst, Enver Petrovci u soll përmes këngës, një element që e aktivizoi menjëherë praninë e tij artistike edhe në mungesë. Teksa përfundojnë sekondat e këngës, portretet e tij kalojnë në një formë tjetër shfaqjeje, duke e bërë të pranishëm kujtimin në mënyrë vizuale dhe ritmike.
“Faleminderit” për një artist që s’u nda nga skena
Pas momentit të këngës, në skenë u shfaq Lulzim Lushtaku, i cili luajti në kontrabas. Integrimi i imazheve në dy plane—njëri në perden e tejdukshme dhe tjetri pas—solli një efekt që u kuptua si intro e një shfaqjeje, ku bashkëjetojnë mediume të ndryshme. Ky koncept e përforcoi idenë kryesore të mbrëmjes: se kujtimi për Enver Petrovcin nuk ishte vetëm një referim biografik, por një përjetim i artit të tij, i shpërndarë në formate që e rikthejnë në skenë.
Me një numër rreth 50 të pranishmish në sallë, ky format i hyrjes shërbeu edhe si tranzicion drejt pjesës së moderimit. Në rolin e moderatores doli aktorja Teuta Krasniqi, e cila e mori drejtimin e komunikimit me publikun. Në këtë mënyrë, mbrëmja u organizua si një rrjedhë që kombinonte skenën, muzikën dhe komunikimin e drejtpërdrejtë, duke e mbajtur të fokusuar vëmendjen te personi i kujtuar dhe te trashëgimia e tij.
Rrëfimi i mbrëmjes theksoi se Enver Petrovci u kujtua jo vetëm si aktor dhe regjisor, por edhe si profesor i artit dhe i jetës. Përmes aktivitetit, u shfaq se ai kishte ndikuar tek më shumë se një brez, duke i përcjellë njohuritë e tij përmes punës mësimore dhe duke e ruajtur energjinë e artit te njerëzit që vazhduan rrugën pas tij. Në njëvjetorin e vdekjes së tij, ai u paraqit si artist që vazhdon të jetojë në veprat që ka lënë dhe në gjurmët që i ka krijuar ndër vite.
Në fund të takimit përkujtimor, mesazhi kryesor mbeti i njëjtë: largimi nga jeta nuk e zhduku praninë e tij në skenë. Enver Petrovci u soll si emër që vazhdon të rezonojë përmes interpretimit, përmes punës së tij në teatër dhe përmes ndikimit që pati te studentët e tij dhe ata që e ndoqën rrugëtimin e tij. Teatri Kombëtar i Kosovës e mbylli mbrëmjen me një ton të qartë mirënjohjeje, duke e bërë përkujtimin një shfaqje ku roli kryesor ishte jeta dhe puna e tij, e rikthyer përmes gjurmëve që mbeten.
Botuar fillimisht në Koha.net