Kombëtari i Kuraçaos shkroi një nga historitë më të veçanta në Kupën e Botës, duke arritur një rezultat që vështirë të ishte parashikuar: barazim 0-0 ndaj Ekuadorit. Përballë një kundërshtari me peshë, ekipi i Kuraçaos u mbështet fort te disiplina dhe, mbi të gjitha, te një performancë jashtëzakonisht e sigurt në portë.
Pjesa kryesore e meritës, në këtë ndeshje, i ka takuar portierit Eloi Rumi. Ai arriti të realizojë 15 pritje, duke treguar reagim, lexim të lojës dhe qetësi në momente vendimtare. Këto numra e vendosin menjëherë Rumën në qendër të vëmendjes, jo vetëm për efektin që pati në rezultat, por edhe për afërsinë me një rekord të madh.
Rumi mbeti fare pranë thyerjes së rekordeve historike në këtë kategori. Rekordi i mëparshëm për pritje në një ndeshje i përket Tim Hauardit, i cili ka shënuar 16 pritje. Në rastin e Kuraçaos, megjithatë, duhet theksuar se koha shtesë është përfshirë në llogaritje, çka e bën krahasimin edhe më interesant. Pavarësisht kësaj diference të vogël në formatin e matjes, ajo që ka rëndësi është se portieri i Kuraçaos e ka shtyrë performancën drejt kufijve maksimalë.
Rumi synon një statujë në Kuraçao pas 15 pritjeve
Pas ndeshjes, Eloi Rumi u shfaq me humor kur u pyet për rekordin dhe për faktin që nuk u arrit shifra rekord prej 16 pritjesh. Ai pranoi se, në një anë, është për të ardhur keq që nuk e tejkaloi këtë limit. Por, nga ana tjetër, ai e ktheu situatën në një batutë që i dha një ton pozitiv gjithë rrëfimit, duke thënë se pret ta nderojnë në vendin e tij me një statujë.
Portieri e shoqëroi këtë me një shpjegim të thjeshtë, duke iu referuar edhe vetë atmosferës që solli ndeshja dhe vëmendjes ndaj tij. Ai tha, me buzëqeshje, se “për të ardhur keq”, por njëkohësisht deklaroi se ishte ende krenar, pasi mendon se pati momentet e veta edhe në njëfarë mënyre “televizori”. Ky koment, i thënë në mënyrë lozonjare, lidhet me idenë se rekordi ndoshta nuk u arrit për shkak të detajeve që lidhen me mënyrën se si u pasqyrua dhe u ndoq loja.
Megjithatë, Rumën nuk e mposhti zhgënjimi i momentit. Përkundrazi, ai theksoi se emocioni ishte i madh dhe se ndjehej i hutuar nga fakti sa shumë gjëra i kalonin në mendje njëkohësisht. Ai përmendi edhe një dimension shumë personal: mendonte për babanë e tij që ishte i pranishëm me të. Për portierin, kjo e bënte edhe më domethënëse mënyrën si e zhvilloi ndeshjen dhe si e përballoi presionin nga minuta në minutë.
“Dhashë gjithçka që kisha. Dhe kështu bëri edhe ekipi,” u shpreh Eloi Rumi, duke e vendosur theksin aty ku duhet: tek puna kolektive. Ai tha gjithashtu se është e pabesueshme që një kombi më i vogël, si Kuraçao, të arrijë ndonjëherë një rezultat të tillë si barazimi 0-0 ndaj Ekuadorit. Për të, ky sukses tregon se skuadra është “një grup i veçantë”, një ndjesi që lind nga mënyra se si e mbajtën lojën nën kontroll dhe nga fakti që mbijetuan ndaj presionit të kundërshtarit.
Në fund, mes krenarisë dhe humorit, portieri la edhe mesazhin e tij të qartë për të ardhmen: pret që në Kuraçao t’i bëjnë një nderim të veçantë, pikërisht në formën e një statuje. Për një komb të vogël që realizoi një rezultat historik në Kupën e Botës, 15 pritjet e Eloi Rumit dhe qasja e ekipit e kthejnë këtë mbrëmje në një kujtim që do të flitet gjatë.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres
