Elira dëgjon zërin e saj në provë, një fjali nga Noli

Elira zbuloi diçka që nuk e priste vetëm pak para koncertit. Ajo kishte pranuar të këndonte katër vargje për një këngë të Nolit, por në provën e fundit, nga altoparlantët doli edhe një pjesë tjetër që ajo nuk e mbante mend ta kishte regjistruar. Për më tepër, mes atyre tingujve u dëgjua edhe zëri i saj, një e qeshur e shkurtër, me frymën që i merrej në fund.

Para se të dëgjoheshin fjalët, Elira e njohu menjëherë të qeshurën e vet. Pastaj zëri i saj mbushi sallën me një frazë intime, që dukej sikur ishte thënë në një çast krejt tjetër. Në altoparlantët, zëri i saj u dëgjua duke thënë: “Më pëlqen kur më puth ngadalë. Kur nuk më duhet të të kërkoj të rrish.” Reagimi nisi edhe nga ana teknike: një nga teknikët ngriti kokën nga kabllot, i habitur nga ajo që po dilte.

Noli, i cili ishte në skenë duke vazhduar të luante edhe dy nota përpara se të shihte Elirën në këmbë pranë rreshtit të parë, pastaj e ktheu vëmendjen te ajo. Gjatë atij momenti, Elira dëgjoi një motor që s’po ndizej nga rruga. Në të njëjtën kohë, ajo e kishte të qartë se çfarë po ndodhte: kjo ishte një provë ku diçka e regjistruar gabimisht kishte mbetur në të dhëna, pavarësisht se ajo mendonte se kishte ndjekur vetëm pjesët e këngës.

Elira ishte 29 vjeçe dhe punonte në recepsionin e një hoteli në Selanik. Ajo fliste greqisht dhe anglisht rreth tetë orë në ditë, ndërsa shqip e përdorte në komunikim me kushërirën dhe, së fundi, edhe me Nolin. Ky i fundit, 32 vjeç, punonte me montime kuzhinash gjatë javës dhe luante në koncerte të vogla gjatë fundjavave. Ata ishin njohur në një mbrëmje të shoqatës shqiptare, kur Elira kishte shkuar t’i bënte shoqëri kushërirës.

Noli i kishte kërkuar Elirës t’ia mbante xhaketën gjatë një kënge. Kur u kthye, e pyeti nëse mund t’ia linte edhe për këngën tjetër. Që prej atij takimi, pas gjashtë muajsh bashkë, Elira ende e dëgjonte atë fjali me zërin që kishte dëgjuar atë mbrëmje. Ajo fjali dukej se i rikthehej sa herë Noli i shkruante nga makina se do të vonohej, ose kur dilte nga shtrati i saj para agimit, për të marrë veglat në shtëpi.

Në një të martë, dy javë para koncertit, Noli kishte sjellë mikrofonin në apartamentin e Elirës. Po punonte mbi një këngë dhe donte që katër vargjet e fundit t’i këndonte ajo në shqip. Elira i regjistroi tri herë. I dëgjoi të tria provat dhe zgjodhi versionin e dytë. Më pas hoqi kufjet dhe i la mbi tryezë, ndërsa Noli e mbylli kapakun e laptopit dhe iu afrua. Në atë çast, ajo e mbajti nga pulovra teksa ai e puthi. Kur ai u përpoq të tërhiqej për të parë orën, Elira ia kapi dorën. Fjalia u tha me shpejtësi, aq sa të dy u qeshën. Pastaj, kur ai e puthi sërish, Elira i tregoi me buzët ende pranë tijave çfarë i pëlqente.

Një fjali që Elira s’e priste të dëgjohej në provë

Koncerti fillonte pas një ore. Noli zbriti nga skena dhe e ndoqi Elirën në korridorin pranë garderobës. Ajo ende mbante në dorë biletën që ai i kishte lënë te hyrja. “Mendova se do të të pëlqente po ta dëgjoje këtu”, i tha Noli. Elira iu përgjigj se e kishte harruar ta mbyllte. “E gjeta të nesërmen kur po prisja pjesën e fundit.” Ajo i kujtonte vetes edhe kohën që i kishte dashur: e kishte parë Nolin duke punuar mbi të njëjtën notë për gjysmë ore, prandaj e dinte sa herë duhej ta kishte dëgjuar fjalinë e saj për ta vendosur ku kishte vendosur.

Elira i kërkoi: “Ma lësho deri në fund atë që regjistrove.” Noli nxori telefonin, i zgjati njërën kufje dhe kërkoi ta dëgjonin së bashku. Elira dëgjoi të qeshurën, fjalinë e saj dhe pastaj një zhurmë të lehtë, që dilte kur Noli e kishte shtyrë me këmbë karrigen për t’iu afruar. Pas pak, erdhi përgjigjja e tij, aq e ulët sa Elirës iu desh ta shtypte kufjen më fort në vesh. “Kur më kërkon të rri, gëzohem. Kam frikë të ta kërkoj i pari. Një herë mund të më thuash të iki.”

Atë natë, Elira i bëri vend pranë vetes. Në korridor, kur e dëgjoi të njëjtën fjali, por të ndryshuar, kuptoi se ai kishte marrë për vetëbesim ngutjen e tij prej muajsh. Ishte frikë. “Pse e hoqe këtë pjesë nga kënga?” e pyeti. Noli hodhi sytë nga dera e sallës: dikush po e thërriste për të provuar mikrofonin. Ai u kthye nga skena dhe, pak më vonë, ndërsa po dilte, Elira e dëgjoi t’i thoshte teknikut se këngën e fundit do ta luante vetëm me kitarë. Dy ditë më vonë, Noli e priti jashtë hotelit kur mbaroi turnin dhe i tregoi se e kishte fshirë pjesën e bisedës edhe nga regjistrimi i papërpunuar. Katër vargjet ia kishte dërguar veçmas që ajo t’i kishte për vete.

Pak para se të mbaronte nata, dyshja ecën ca rrugë drejt detit. Kur Elira futi duart në xhepa, mënga e saj preku dorën e Nolit. Ai e ngadalësoi hapin, ndërsa situata e provës së koncertit tashmë i kishte dhënë fund: Elira e mbante mend fjalinë që kishte dëgjuar atë ditë, por e kuptonte se ajo kishte qenë gjithmonë më shumë se një regjistrim—ishte një kujtesë që vinte e kthehej, herë si fjali në altoparlantë, herë si ndjenjë në heshtje.

Botuar fillimisht në Bota Sot

Exit mobile version