Ekspozita personale e Arben Shalës, e titulluar “Çrregullimet e sakta”, vjen si një rrëfim artistik ku veprat bashkojnë të thëna e të pathëna. Në këtë prezantim, piktori nuk i vendos krijimet në një vijë të vetme apo brenda të njëjtit cikël. Përkundrazi, ai lejon përplasjet mes ideve dhe ndjesive, duke i trajtuar si pjesë normale të rrugëtimit të tij krijues.
Qendra e ekspozitës është ideja se ngjyra mund të shërbejë si “gjuhë”, një medium që flet në mënyrën e vet. Shala e shpreh këtë përmes kompozimeve që duken të çrregullta, por pa e humbur plotësisht lidhjen me një logjikë të brendshme. Edhe kur tabloja shkon drejt abstraksionit, ajo nuk zhduket në një pafundësi pa kufij: secila pikturë ruan gjurmë kujtimesh, përvojash dhe ndikimesh që grumbullohen ndër vite.
Brenda punimeve të ekspozuara, personazhet dhe peizazhet bashkëjetojnë. Nuk ka një rend të rreptë ku një figurë apo një skenë të mbetet gjithmonë “e rregullt” dhe të sundojë mbi të tjerat. Përkundrazi, në hapësirat e pikturave shfaqet një mënyrë bashkëveprimi ku elemente të ndryshme qëndrojnë krah për krah, si të ishin në të njëjtin dialog vizual. Kjo e bën të dukshme përpjekjen e autorit për të paraqitur realitete të fshehura, të cilat dalin gradualisht kur shikuesi zgjat vëzhgimin.
“Çrregullimet e sakta” e kthejnë lojën e ngjyrave në rrëfim
Titulli “Çrregullimet e sakta” është i lidhur me një numër të konsiderueshëm punimesh: gati 20 piktura janë përzgjedhur për t’u ekspozuar në galerinë “Qahili”, në periferi të kryeqytetit. Në këtë hapësirë, Shala shfaq qasjen e tij si krijues abstrakt e ekspresiv, duke ndërtuar një lojë ngjyrash ku bashkohen rrëfime të shumta në një tablo të vetme. Në këtë mënyrë, çdo pikturë funksionon si një univers më vete, por pa e shkëputur plotësisht nga energjia e përgjithshme e ekspozitës.
Rruga artistike e Shalës është e gjatë dhe ka kaluar nëpër etapa të ndryshme. Ai ka qenë student i Esat Vallës në studimet bazike dhe më pas ka ndjekur nivelin master te Zake Prelvukaj. Përtej formimit, te ekspozita vërehet një ritëm provokues në trajtimin e ngjyrave, që synon të zgjojë kurreshtjen e publikut. Elementet vizuale nuk ofrohen menjëherë në një lexim të vetëm; ato të ftojnë të rikthehesh, të vëzhgosh sërish dhe të kuptosh se pikturat kanë shtresa.
Gjatë prezantimit të veprave, Shala ka folur për idenë e thellësisë në art. “Kur arrihet thellësia, arrihet diçka…”, është një frazë që shoqëron qasjen e tij krijuese. Në këtë kontekst, shikimi i publikut bëhet pjesë e procesit: nga peizazhet dalin figura që vëzhgohen nga një thellësi, por kjo thellësi duket se rritet përballë atij që e shikon pikturën. Pra, interpretimi nuk mbetet statik; ai ndryshon me kalimin e kohës dhe me mënyrën se si shikuesi e ndërton lidhjen me tablonë.
Edhe pse pikturat shfaqin çrregullime, ato nuk e sfidojnë domosdoshmërinë e “saktësisë” si ide artistike. Përkundrazi, te titulli “Çrregullimet e sakta” nënkuptohet një parim: saktësia nuk vjen nga rregulli i dukshëm, por nga mënyra se si kujtesa, përvoja dhe ndikimet formësohen në një tërësi. Në “Qahili”, kjo qasje e Arben Shalës shndërrohet në një përvojë ku abstraksioni dhe ekspresiviteti bashkohen, duke i dhënë ekspozitës karakterin e vet të veçantë.
Botuar fillimisht në Koha.net
