Barcelona po përgatit një qasje të veçantë për ndeshjet, sidomos kundër ekipeve që zgjedhin të mbrohen thellë. Klubi katalunas shpesh arrin të bëjë pothuajse gjithçka siç duhet për të kontrolluar lojën, por i duhet kohë për të gjetur “çelësin” që e thyen bllokun kundërshtar. Ndaj formacioneve që qëndrojnë ulët në fushë, problemi nuk është zotërimi i topit apo qarkullimi i mesfushës, por hapësirat që zakonisht nuk vijnë lehtë.
Shumë skuadra në La Liga, përfshirë ato që ndesh Barcelona, preferojnë të tërhiqen mbrapa dhe t’i lënë klubit katalunas sa më pak hapësirë të jetë e rrezikshme. Barça mund ta qarkullojë topin, mund të prodhojë futboll të fortë në mesfushë dhe madje t’i orientojë aksionet drejt Lamine Yamalit, duke kërkuar prej tij zgjidhje në momente kyçe. Megjithatë, edhe me një repertor të gjerë, çmontimi i mbrojtjes së ulët nuk është automatik.
Nën drejtimin e Hansi Flickut, Barcelona ka ndërtuar një ekip që di t’i kontrollojë ndeshjet dhe të gjejë rrugë drejt golit me lehtësi kundër shumë kundërshtarëve. Por ajo që kërkon vazhdimisht ekipi është struktura e duhur, mënyra më e saktë për ta thyer mbrojtjen e organizuar. Në këtë kërkim shfaqet një ide që lidhet me një pozicion që Frenkie de Jong nuk e ka pasur kurrë plotësisht si prioritet: roli i tij si mbrojtës i djathtë, jo në formën tradicionale.
Eksperimenti: De Jong nga “mbrojtësi i djathtë” drejt mesfushës
Ideja nuk është ta shohë holandezin duke vrapuar drejt vijës fundore, as duke u kthyer në një version të Dani Alvesit. Në vend të kësaj, De Jong do ta nisë ndeshjen nga ajo pozitë, por më pas do të kalojë pjesën më të madhe të kohës aty ku i takon: në mesfushë. Struktura aktuale e Barcelonës nën Flick sugjeron se ky eksperiment mund të mos jetë aq larg realitetit sa duket fillimisht.
Një element që e mbështet këtë qasje është edhe ajo që ka treguar Eric Garcia. Ai ka dëshmuar vlerën e një lojtari me instinkte mesfushori që luan në vijën e mbrojtjes. Garcia futet shpesh në qendër për të formuar një treshe në mbrojtje kur Barcelona e ka topin. Po ashtu, ai shfrytëzon aftësitë me topin për ta mbajtur lojën në lëvizje dhe për të gjetur mënyra për ta thyer vijën kundërshtare me pasime drejt pjesës së avancuar të fushës.
Në krahun tjetër, Xavi Espart, duke qenë mesfushor i natyrshëm, shpesh mbyllet në vrapime drejt qendrës dhe përmes mesfushës kundërshtare. Kështu krijohet një bosht lidhës që i jep vazhdimësi ndërtimit të lojës, duke lidhur anësorin e majtë me mesfushorët e tjerë. Flick, gjithashtu, ka gjetur mënyra që ta tërheqë Raphinhan më thellë në fushë, edhe kur braziliani e fillon ndeshjen si sulmues në këtë sistem.
Kur kësaj i shtohet prania e Rodrit në bazën e mesfushës dhe aftësia e Pedrit për të gjetur hapësira mes linjave, Barcelona shpesh krijon epërsi numerike 5 kundër 3 në mesfushë ndaj ekipeve të La Ligës. Rruga e krijimit të avantazhit nis edhe para se topi të arrijë në zonën e fundit të fushës. Megjithatë, epërsia numerike nuk nënkupton automatikisht se Barcelona do të depërtojë mbrojtjen. Shpesh, problemi mbetet në mënyrën se si avancohen pasimet dhe si shndërrohet kontrolli në depërtim.
Shumë mesfushorë në Barcelonë tentojnë ta avancojnë lojën përmes pasimeve dhe kombinimeve. De Jong ofron një mënyrë krejtësisht tjetër: atë që ndodh para pasimit. Cilësia e tij nuk qëndron vetëm në faktin se e mban topin dhe e dërgon në pozicionin e radhës, por në atë që e paraprin atë. Në skuadrën aktuale të Barcelonës, nuk ka mesfushor më të rehatshëm për ta çuar topin përpara me driblim. Statistikat e tij për sezonin 2025/26 e vendosin në përqindëshin e 96-të për bartjen progresive të topit.
Kjo e bën De Jongun të ndryshojë ritmin e lojës në momente vendimtare. Ai mund ta marrë topin në një pozicion të thellë, t’u kalojë dy kundërshtarëve sikur të mos ekzistonin dhe më pas të gjejë papritur hapësirën e madhe përpara. Një skenë e tillë e bën të qartë se si mund të hapen rrugët kundër mbrojtjeve që qëndrojnë ulët. Përfytyrohet, për shembull, reprezentuesi i Holandës duke marrë kontrollin pranë zonës së tij të penalltisë: nëse e ngrit kokën, mund të shohë Rodrin në pozicionin e zakonshëm për organizimin e lojës, Pedrin në hapësirat mes linjave dhe Lamine Yamalin i vendosur në krah.
Nëse lojtari kundërshtar qëndron në anën e majtë dhe i afrohet De Jongut, Pedri papritmas fiton hapësirë për ta pranuar topin. Nëse anësori e ndjek De Jongun drejt qendrës, Lamine mund të gjendet në një pozicion shumë të favorshëm përmes një pasimi të shkurtër. Nëse askush nuk del përpara, ashtu si ndodh shpesh kur ekipet mbrohen thellë, holandezi mund ta avancojë topin deri në momentin kur një lojtar kundërshtar detyrohet të ndërhyjë.
Kjo është pikërisht ideja e eksperimentit. Barcelona nuk po kërkon thjesht një pasues më shumë në skuadër, por një lojtar që ta avancojë topin dhe t’i bëjë pasuesit edhe më efektivë. Një lëvizje e shkurtër mashtruese me trup dhe një depërtim i Frenkiet mund të arrijë atë që dhjetë pasime nuk e kishin bërë. Në letër, Frenkie e nis ndeshjen si mbrojtës i djathtë. Kur Barcelona e ka topin, ai lëviz drejt qendrës për t’u pozicionuar pranë Pedrit.
Botuar fillimisht në Bota Sot
