Për gati 15 minuta të martën, Egjipti dukej i shkëputur drejt një nga befasitë më të mëdha në Kupën e Botës. “Faraonët” ishin në avantazh 2:0 kundër Argjentinës, kampiones në fuqi të botës, në një ndeshje që po kthehej në makth për ekipin e madh të Amerikës së Jugut.
Një moment kyç erdhi në kohën kur u duk sikur Egjipti kishte gjetur qetësinë. Portieri Mostafa Shobeir kishte pritur një penallti të ekzekutuar nga Lionel Messi, duke i dhënë skuadrës së tij një shans të artë për ta mbajtur rezultatin. Në atë fazë, mbrojtja dhe portieri egjiptian po e menaxhonin presionin, ndërsa Argjentina nuk po arrinte të kthente ritmin.
Por gjithçka ndryshoi në pjesën e dytë. Në fund të saj, Argjentina bëri një rikthim të jashtëzakonshëm. Mes frymëzimit të lojtarëve dhe një loje më agresive, skuadra argjentinase shënoi tri gola për vetëm 13 minuta, duke e kthyer ndeshjen përmbys dhe duke i siguruar një vend në çerekfinale. Ky seri goditjesh shënoi edhe fundin e “magjisë” së Egjiptit në turne.
Edhe në humbje, Egjipti gjeti arsye për buzëqeshje
Pas përfundimit, triumfi i egjiptianëve u shndërrua në pikëllim dhe më pas në zemërim. Një pjesë e madhe e njerëzve në tribuna dhe ndjekësve e cilësuan si të padrejta disa vendime të arbitrit, të cilat, sipas tyre, favorizuan Argjentinën. Megjithatë, pavarësisht frustrimit të natyrshëm, në kampin egjiptian pati edhe një ndjenjë krenarie.
Kur ekipi i Egjiptit u kthye në hotelin e tij në Atlanta, lojtarët nuk u prit vetëm nga lodhja e udhëtimit. Aty u grumbullua një numër i madh tifozësh, të cilët shkuan për të treguar vlerësimin e tyre. Pritja ishte emocionale: lojtarët u ngritën në këmbë dhe duartrokitën në shenjë mirënjohjeje, edhe pse rezultati i ndeshjes i mbylli sytë drejt një fundi që u interpretua si zemërthyer.
Ky ekip, pavarësisht eliminimit, i dha Egjiptit “shkëndijën e parë të gëzimit kolektiv” në 15 vjet. Kjo periudhë lidhet me vitin 2011 dhe revolucioni egjiptian që tronditi vendin në atë kohë. Për shumë njerëz, 90 minutat e ndeshjes dhe momenti kur u krijua avantazhi 2:0 u përjetuan si një sinjal i aftësisë për të sfiduar edhe kur diferenca në emra dhe në reputacion ishte e dukshme.
Ndërkohë, konteksti i jashtëfushës e bën edhe më të ndjeshme këtë histori. Gjatë viteve të fundit, Egjipti është përfshirë në një nga krizat më të vështira ekonomike të epokës moderne. Rritja e borxhit, e nxitur nga shpenzimet e tepërta të qeverisë për mega-projekte, solli një sërë pasojash. Mes tyre përmenden inflacioni i pamatur dhe mungesat e furnizimit, të cilat kanë rënduar jetën e përditshme për qytetarët.
Në këtë sfond, futbolli dhe performanca e ekipit kombëtar u kthyen në një element që grumbulloi vëmendjen dhe shpresën për një moment. Ndeshja ndaj Argjentinës nuk mbyllet vetëm me përmbysjen dhe hapjen e rrugës drejt çerekfinales për kundërshtarin, por edhe me faktin se Egjipti arriti të sfidojë përreth asaj 2:0 që dukej se mund të çonte në diçka historike. Edhe me pikëllimin e fundit, ekipi la pas një kujtesë të fortë: një periudhë të gjatë pa gëzim kolektiv u ndërpre nga një mbrëmje futbolli që i dha vendit arsye për të ëndërruar.
Botuar fillimisht në Koha.net