Andreina Valerio u kthye me nxitim nga puna në ditën kur dy tërmete shkatërruese goditën Venezuelën. Ajo synonte menjëherë të gjente djalin e saj, Santiago, i cili ishte pothuajse dy vjeç. Kur mbërriti, ajo nuk arriti as të përfytyronte se çfarë do të shihte: ndërtesa ku familjarët prisnin të gjithë ishin shndërruar në rrënoja.
Tërmetet e goditën vendin në një moment kritik për Andreinën. Santiago ndodhej bashkë me partnerin e saj, Ramsés Mendoza, në shtëpinë e prindërve të tij në La Guaira. Pas goditjes, Andreina u vu menjëherë në kërkim, duke u përballur me një realitet të vështirë ku çdo shenjë e vogël e mundshme mund të ishte shpresa e vetme për t’i gjetur të dashurit e saj.
Kur ajo u bashkua me kërkimet në vendngjarje, kunati i saj, Samuel Mendoza, po kërkonte mes grumbullit të rrënojave që dikur kishte qenë ndërtesa ku banonin. Të shtunën, Andreina u tha njerëzve se djali i saj dhe partneri i saj ishin ende të bllokuar brenda ndërtesës së rrënuar. Ajo shtoi se bashkë me ta ndodheshin edhe nëna, babai, gjyshërit dhe motra e partnerit të saj.
Në të njëjtën kohë, Andreina dhe Samueli thanë se në ndërtesë ishin bllokuar edhe fëmijë të tjerë. Një djalë nëntëvjeçar, Lucas, dhe një vajzë trevjeçare me emrin Aranza, ishin gjithashtu mes personave që rezultonin të ngujuar nën rrënoja. Përballë kësaj situate, kërkimet u shndërruan në një pritje të gjatë, ku çdo tingull mund të bëhej vendimtar.
Ekipet kërkuese nuk arritën të hynin, por Andreina beson se Santiago është gjallë
Ndërhyrja nga jashtë erdhi shpejt: ekipet e shpëtimit nga El Salvadori dhe Spanja mbërritën në vendngjarje të shtunën. Megjithatë, ato nuk arritën të hynin në ndërtesë, duke lënë të hapur një nga sfidat më të mëdha të asaj dite. Në atë moment, askush nuk ishte nxjerrë i gjallë prej saj. Ndërkohë, familjarët vijuan të mbanin shpresën dhe të dëgjonin me kujdes, duke u mbështetur te çdo sinjal që mund të vinte nga brenda rrënojave.
Samueli tregoi se në mëngjesin e parë pas tërmeteve ai kishte dëgjuar zë. Ai tha se ishte dëgjuar “zëri i një gruaje”, fillimisht jo krejt i kuptueshëm, dhe fjala e vetme që kuptoi ishte “ndihmë”. Kjo e bëri situatën edhe më të rëndë, por njëkohësisht forcoi urgjencën e kërkimeve. Ndërsa kalonin orët, Andreina u kthye sërish për të kontrolluar çdo pjesë të zonës së rrënuar, në kërkim të mundshëm të djalit të saj dhe të tjerëve të bllokuar.
Të nesërmen, kur Andreina u rikthye, ajo tha se kishte dëgjuar një foshnjë duke qarë. Në atë moment, për të gjithçka lidhej me një shpresë të vetme: Andreina shprehu besimin e saj se djali i saj është gjallë. “Unë ende besoj se djali im është gjallë”, tha ajo, duke shtuar: “Kam besim se është djali im.” Ndërkohë, ajo dhe Samueli, si shumë venezuelianë të tjerë, vazhdonin të kërkonin të afërmit e tyre mes rrënojave, duke shpresuar se pas dy tërmeteve të fuqishme, që rrafshuan qindra ndërtesa në mbarë Venezuelën, të ketë ende kohë për shpëtim të mëtejshëm.
Botuar fillimisht në Koha.net
