“Fadil Vokrri” u mbush me emocione në fund të finales së Kupës së Kosovës, ku Dukagjini e përjetoi momentin e madh të dorëzimit të trofeut pas një ndeshjeje të tensionuar. Zhvillimet në fushë u shoqëruan nga një atmosferë e ngarkuar, me episode që e mbajtën deri në fund vëmendjen e publikut dhe të pranishmëve në tribunat kryesore.
Lojtarët e Dukagjinit u mblodhën pranë tribunës kryesore për ceremoninë e ndarjes së trofeut. Në atë çast, festimi ishte më shumë se një traditë pas një suksesi sportiv—ishte kurorëzimi i një rrugëtimi të gjatë në këtë edicion të Kupës së Kosovës. Ekipi e shihte si një arritje historike jo vetëm për fanellën, por edhe për qytetin e Klinës, i cili e pa për herë të parë ekipin e tij të kurorëzohej me kupë në histori.
Në momentin e dhënies së medaljeve, në skenë u panë Ministri i Sportit, Blerim Gashani, dhe presidenti i Federatës së Futbollit të Kosovës, Agim Ademi. Ata i dhuruan medaljet fituesve, ndërsa ceremonia shoqërohej nga një ngarkesë e madhe emocionale për lojtarët dhe stafin. Megjithatë, ky moment nuk u mbyll pa një reagim nga ana e ekipit tjetër: Ferizaj refuzoi të dilte në fushë për t’i marrë medaljet për vendin e dytë.
Finalja u vendos nga një episod vendimtar gjatë lojës, kur Hekuran Berisha shënoi një supergol nga rreth 50 metra. Goli i tij i dha Dukagjinit epërsinë vendimtare dhe e ndryshoi ritmin e ndeshjes, duke e shtyrë ekipin drejt kontrollit të mëtejshëm të fatit të finales. Edhe pse nga minuta e fundit erdhën momente proteste dhe ndërprerje të shkurtra, Dukagjini arriti të ruante qetësinë dhe ta përfundonte ndeshjen ashtu siç duhej.
Pas përfundimit të takimit, kur erdhi koha e ceremonisë, medaljet dhe kupa u kthyen në shpërblim për lojtarët dhe stafin. Trofeu u ngrit lart në çastin kur shpërtheu gëzimi në fushë, duke e bërë ceremoninë një vazhdim logjik të gjithë punës së bërë gjatë rrugëtimit. Për Dukagjinin, ngritja e kupës nuk ishte vetëm një sukses i një dite, por një sinjal i qartë se historia e tyre në Kupën e Kosovës po shkruhej për herë të parë.
Dukagjini e ngriti Kupën e Kosovës për herë të parë, në një finale plot emocione
Mbrëmja u kujtua edhe për mënyrën si u përjetua finalja deri në sekondat e fundit. Protesat dhe ndërprerjet e shkurtëra në minutat e fundit sollën një atmosferë të pazakontë, por skuadra e Klinës arriti të mos e humbiste fokusin. Në fund, fusha u kthye në skenë feste, ndërsa çdo reagim, çdo brohoritje dhe çdo ngritje e duarve për trofeun tregoi peshën e momentit për ekipin e Dukagjinit dhe mbështetësit e tij.
Për vetë Dukagjinin, ky ishte një hap historik: kurorëzimi me Kupën e Kosovës për herë të parë në histori. Për qytetin e Klinës, ky trofe u pa si një arritje e përbashkët, që lidhet me sakrificën dhe punën e bërë nga lojtarët dhe stafi gjatë të gjithë edicionit. Ndërkaq, refuzimi i Ferizajt për të dalë në fushë për të marrë medaljet shtoi tensionin rreth ceremonisë, por nuk e zbehën aspak momentin kryesor—atë të ngritjes së kupës nga fituesit, në një mbrëmje që mbetet e veçantë në kujtesën e futbollit kosovar.
Atmosfera në “Fadil Vokrri”, emocionet e lojtarëve, goli vendimtar i Hekuran Berishës nga rreth 50 metra dhe qetësia e ruajtur nga Dukagjini deri në fund e bënë finalen të paharrueshme. Në fund, trofeu u vendos në duart e atyre që e merituan në fushë, ndërsa historia e ekipit u pasqyrua në festën e çastit kur kupa u ngrit lart—një moment që përshkruan më së miri arritjen e parë të Dukagjinit me Kupën e Kosovës.
Botuar fillimisht në Telegrafi
