Në pjesën e fundit të serisë me tri shkrime “Të ndërtosh Ferrari”, kryemjeshtri i xhudos, Driton Kuka, ka ndarë mendime për shumë aspekte të rrugëtimit të tij sportiv. Teksa ka folur për periudha e sfida të ndryshme, Kuka ka prekur edhe temën e lavdisë olimpike, siç e quan ai, që është ndërtuar përmes punës këmbëngulëse, disiplinës dhe angazhimit të vazhdueshëm në palestër e në gara.
Gjatë intervistës së gjatë, Kuka ka shpjeguar në detaje se si ka funksionuar qasja e tij edhe ndaj Unionit Evropian të Xhudos (EJU). Ai ka theksuar se nuk ka reshtur së kërkuari “të përkryerën”, duke e trajtuar përmirësimin si proces të vazhdueshëm. Për të, përsosmëria nuk lidhet vetëm me një rezultat të vetëm, por me mënyrën se si punohet ditë pas dite dhe si përgatiten sportistët për nivelet më të larta të garimit.
Një pjesë e rëndësishme e rrëfimit të Kukës lidhet me arritjet e nxënësve të tij. Sipas asaj që është përmendur në intervistë, nxënësit e Driton Kukës kanë fituar pesë medalje olimpike në tri Olimpiada. Kjo, sipas mënyrës së të shpjeguarit të tij, nuk është rastësi, por rezultat i një qasjeje të ndërtuar që në themel: ndërtim teknike, përgatitje fizike dhe vendosmëri për të kaluar çdo fazë të procesit të garimit.
Lavdia olimpike vjen nga metodologjia dhe standardi i punës
Kuka ka treguar edhe se tashmë mundohet të kalojë më shumë kohë me familjen. Ai e lidh këtë me faktin se ka sakrifikuar shumë duke qëndruar larg të afërmve, pasi ishte i angazhuar vazhdimisht me gara dhe me punën me xhudistë. Në këtë mënyrë, ai ka vënë në pah një anë më personale të karrierës së tij si trajner, ku përpjekjet e ditëve të gjata nuk përfshijnë vetëm përgatitjen sportive, por edhe koston që sjell ndjekja e vazhdueshme e objektivave.
Në intervistë, Kuka ka thënë se është shumë emocionuese kur sportistët elitarë i japin fund angazhimit aktiv. Ai ka përmendur edhe rastin e Majlinda Kelmendit, duke e vendosur atë si shembull të asaj që ndjen një trajner kur mbyllet një kapitull i rëndësishëm për një sportist që ka bërë diferencë. Po ashtu, Kuka ka folur për aspekte të tjera të jetës sportive, përfshirë stresin që thuajse e kishte shkatërruar, duke e bërë rrëfimin të plotë jo vetëm për arritjet, por edhe për vështirësitë që shfaqen në rrugën drejt rezultateve.
Një moment që spikat në tregimin e Kukës është mënyra si ai e sheh rolin e tij personal pas arritjeve të mëdha. Ai ka thënë se i pëlqen ajo që bën dhe e përshkruan sfidë, duke theksuar se kjo e bën personin që është. Kuka ka treguar se shumë njerëz i kanë thënë të mos shkojë më në gara pasi “ka fituar çdo gjë”, por ai ka këmbëngulur se nuk është ky ai. Sipas asaj që ka deklaruar, ai do të vazhdojë këtë rrugë deri në fund të jetës, pa u kufizuar nga pritjet për “maksimumin” e arritur, duke lënë të kuptohet se identiteti dhe personaliteti i tij janë të lidhura me këtë angazhim.
Ai ka folur edhe për vendin e Kosovës në Lojërat Olimpike “Tokio 202” dhe për renditjen: Kosova ishte e dyta në renditje pas Japonisë. Për Kukën, kjo lidhet me punën dhe përpjekjet që janë bërë, teksa ai e vendos meritën e arritjes së njohjes së Kosovës “nga të gjithë” tek veprimet dhe rezultatet e ndërtuara në kohë. Po ashtu, ai ka pranuar se ajo që ka bërë me tri kampione olimpike “nuk mund ta bëjë më”, prandaj sipas tij duhet të gjejë rrugë të re. Kuka ka përmendur se metodologjia mund të evoluojë, por standardi jo.
Në mbyllje të rrëfimit, ai ka thënë se kjo është rruga e punës së tij: mënyra se si fitojnë medalje dhe mënyra se si do të veprojë për sa kohë që do të jetë trajner. Vëmendja e Driton Kukës, sipas planeve të shfaqura, do të jetë për në Lojërat Olimpike 2028. Ndërsa historia e tij mbetet e lidhur me ndërtimin e sportistëve deri në podiume, mesazhi kryesor që del nga intervista është se çdo rezultat i madh kërkon punë të vazhdueshme, standard dhe një qasje që nuk ndalet në kërkimin për ta çuar më tej.
Botuar fillimisht në Koha.net
