Qytetarët e Kosovës i dhanë përsëri vendit një proces zgjedhor “shembullor”, duke bërë që emocionet politike të qetësohen. Pas kësaj faze, vëmendja po zhvendoset te partitë politike, të cilat tani pritet të mbyllin një periudhë të gjatë tensionesh dhe të mos e zgjasin më “dimrin” e politikës që ka shoqëruar vendimet dhe kundërshtimet në skenën publike.
Në këtë rrjedhë zhvillimesh, kolumnisti Demush Shasha i referohet hapave të ndërmarrë nga Vjosa Osmani. Sipas artikullit, kur ajo kuptoi se nuk do të zgjidhej presidente, shpërndau Kuvendin duke e quajtur si të padrejtë atë situatë, ndërsa në deklarimet e saj kishte përmendur “njerëz të papërgjegjshëm e me qëllime të rrezikshme”. Kjo gjuhë, sipas tekstit, u vlerësua si inflatore dhe jo elegante, sidomos duke pasur parasysh faktin se Osmani është parë tradicionalisht si një figurë më e matur.
Kolumna argumenton se deklarata e Vjosa Osmanit la të kuptohej se ajo kishte përzier synimet personale me përgjegjësitë institucionale. Ndërsa, sipas rrjedhës së ngjarjeve të përshkruara aty, kjo u bë më e qartë kur ajo kaloi nga Zyra e Presidentes drejt fushatës zgjedhore. Ajo që më parë ishte përshkruar si diçka e paqartë, tashmë u paraqit publikisht si një qasje politike e drejtpërdrejtë: fushata, sipas shkrimit, u shndërrua në një referendum personal për pozitën e presidentit.
Artikulli vë në dukje edhe se, megjithëse mbeten dyshime për plot aspekte të rezultatit zgjedhor, një fakt sipas autorit është tashmë i qartë: Vjosa Osmani humbi referendumin për pozitën e presidentit. Në këtë kontekst, shkrimi thotë se shpërndarja e Kuvendit dhe fillimi i luftës publike me Kurtin u cilësuan si një bixhoz i rrezikshëm politik, sepse në lojë u vendosën rezultate shumë të mëdha të votave—një rekord historik prej mbi 300 mijë votash—por që, sipas autorit, përkthehet në një nivel që do të ishte i përafërt me atë që marrin figura të tjera politike nga parti të ndryshme.
Nga rrëfimi i kolumnës, kjo përfshin shembuj konkretë: përmendet Përparim Gruda i PDK-së dhe Xhelal Sveçla i VV-së, si raste të krahasueshme për sa i përket rezultatit që, në logjikën e shkrimit, do të merrte Osmani në realitetin e ri politik. Që nga ky moment, autori thotë se Osmani po përballet me një identitet të ndryshuar politik: “Vjosa e sotme nuk është më Vjosa e djeshme”. Sipas tekstit, kjo nuk nënkupton fund të karrierës së saj politike, por shënon fundin e një kapitulli të rëndësishëm.
Partitë duhet ta mbyllin “dimrin” sapo qytetarët e qetësuan situatën
Më tej, kolumnisti kalon te humbësit e procesit zgjedhor, duke e vendosur theksin te opozita. Shkrimi thekson se opozita është humbësi i dytë i këtyre zgjedhjeve. Në argumentimin e tij, ai shtron se në një Kosovë ku prej një periudhe të gjatë raportohet se skena politike është dominuar nga një logjikë e caktuar, është e vështirë të besohet se do të vinte dita kur një parti e vetme do të fitonte pak a shumë 50% të votës. Kjo, në tekst, lidhet me ndryshimin që sjell konfigurimi i ri i forcave politike dhe me faktin se tashmë qytetarët i kanë dhënë një përgjigje të qartë zgjedhore sistemit.
Përfundimisht, kolumna vendos një mesazh që synon të kuptohet si detyrë politike: kur valvula e zgjedhjeve i qetësoi emocionet, është radha e partive që t’i japin fund “dimrit të zgjatur politik”. Teksti lë të nënkuptohet se pas rezultatit zgjedhor nuk duhet të zgjatet më betejë publike me akuza të reja apo me përpjekje për ta rimodeluar rezultatin përmes presionit politik. Në këtë fazë, prioritet duhet të jetë kalimi nga tensionet e krijuara gjatë fushatës drejt një periudhe stabiliteti, ku institucionet dhe vendimmarrja të ecin sipas rregullave të lojës që përcakton procesi zgjedhor.
Botuar fillimisht në Koha.net