Frika për sigurinë personale, ankthi, pagjumësia dhe shqetësimi për të afërmit janë ndër pasojat psikologjike që mund të shfaqen kur publiku përballet me lajme për dhunën ndaj grave. Kur këto ngjarje raportohen vazhdimisht, ato nuk mbeten të mbyllura vetëm brenda një rasti, por ndikojnë në mënyrën si njerëzit e përjetojnë të përditshmen dhe sa të sigurt ndihen në ambientin ku jetojnë.
Lajmet e rënda të dhunës ndaj grave nuk shihen vetëm si tragjedi individuale apo familjare. Ato lënë gjurmë në ndërgjegjen e shoqërisë. Sa herë që një grua humb jetën si pasojë e dhunës, tronditet jo vetëm familja e saj, por edhe ndjenja e sigurisë te shumë qytetarë. Në këtë mënyrë, trauma “përhapet” përtej viktimës dhe prek një pjesë më të gjerë të komunitetit.
Kur lajmet për vrasjet e grave përsëriten, njerëzit mund të përjetojnë frikë, pasiguri dhe shqetësim të vazhdueshëm. Për disa, këto situata kthehen në burim ankthi, sjellin vështirësi me gjumin, rrisin tensionin emocional dhe nxisin mendime të përsëritura për sigurinë e familjarëve të tyre. Në vend që të “fiken” pas lajmit, shqetësimi zgjatet, duke ndikuar në qetësinë mendore dhe në energjinë për të vazhduar normalisht aktivitetet e përditshme.
Pasojat psikologjike kërkojnë siguri dhe vëmendje
Ndikimi nuk ndalet vetëm te të rriturit. Edhe fëmijët e ndiejnë peshën e këtyre ngjarjeve, shpesh pa qenë në gjendje t’i shprehin qartë emocionet e tyre. Ata vërejnë reagimet e prindërve, dëgjojnë bisedat në familje dhe ekspozohen ndaj lajmeve e pamjeve shqetësuese. Kështu, frika që krijohet në shoqëri mund të hyjë edhe në shtëpi, duke e bërë atmosferën më të ngarkuar emocionalisht.
Për këtë arsye, është e rëndësishme që me fëmijët të flitet me kujdes, t’u jepet siguri dhe të mos ekspozohen pa nevojë ndaj detajeve të rënda. Normalizimi i dhunës nuk duhet të ndodhë dhe as të trajtohet si një lajm që harrohet pas disa ditësh. Dhuna ndaj grave kërkon vëmendje të vazhdueshme, parandalim, edukim, reagim institucional dhe mbështetje për personat që përjetojnë dhunë apo ndihen të rrezikuar. Sa më shumë të shtyhet reagimi, aq më e madhe rrezikon të jetë kostoja emocionale për familjet dhe komunitetin.
Nga këndvështrimi profesional, theksohet se pas çdo ngjarjeje të dhunshme mbeten pasoja që nuk shihen gjithmonë. Frika, pasiguria dhe humbja e ndjenjës së sigurisë mund të ndikojnë në jetën emocionale të individëve dhe familjeve. Për këtë arsye, përveç reagimit ndaj rasteve të dhunës, nevojitet më shumë investim në parandalim, edukim dhe mbështetje psikologjike. Në një periudhë kur shoqëria përballet me lajme të tilla, kujdesi për shëndetin mendor bëhet po aq i domosdoshëm sa edhe veprimet që ndërmerren në nivel institucional.
Rekomandohet që të kufizohet ekspozimi i vazhdueshëm ndaj pamjeve tronditëse, të flitet me njerëz të besuar dhe të kërkohet ndihmë profesionale kur frika apo ankthi fillojnë të ndikojnë në jetën e përditshme. Shëndeti mendor nuk nënkupton vetëm të mësohemi me rrethanat e vështira, por edhe të jetojmë në një mjedis ku ndihemi të sigurt dhe të respektuar. Gratë nuk duhet të jetojnë duke u frikësuar për jetën e tyre; siguria nuk është privilegj, por e drejtë themelore. Heshtja nuk mund të jetë përgjigjja ndaj dhunës, sepse pasojat e saj vazhdojnë të ndihen edhe aty ku nuk duken menjëherë.
Botuar fillimisht në Telegrafi