Colleen Slemmer u largua nga Florida drejt Tennessee me një synim të qartë: të ndiqte ëndrrën e vajzës së saj për të studiuar teknologjinë. Në atë kohë, familja kishte besim se rruga e re do të hapte mundësi dhe se jeta e Christa Pike do të merrte drejtimin që ajo kishte planifikuar.
Por ëndrrat u ndërprenë në mënyrë tragjike. Christa Pike, 19-vjeçare, u vra në janar të vitit 1995, duke e kthyer përpjekjen për të ardhmen në një makth të vështirë për t’u përballuar. Vitet që pasuan sollën jo vetëm dhimbje për familjen, por edhe një proces që përfshiu figura të ndryshme dhe një vëmendje që, sipas asaj që tregohet në rrëfim, nuk u përqendruua sa duhet tek viktima.
Në këtë histori, roli kryesor i takon ekzekutimit të autorit të vrasjes. Megjithëse çështja mori formën e saj përmes vendimeve dhe ekzekutimit për vepra të rënda, në rrëfimin që lidhet me familjen e Christa Pike theksohet se drejtësia nuk u përkthye në lehtësim për nënën. Colleen Slemmer e përshkruan përvojën si një përballje ku dhimbja mbetet, ndërsa figura e vajzës së saj, sipas saj, rrezikon të zbehet në sfond.
“Ekzekutimi i Christa Pike dështon”, është fjalia që shpalos qasjen e nënës drejt asaj që ka ndodhur. Në rrëfim theksohet se ajo e konsideron vendimin për ekzekutim si diçka që nuk arrin të japë një ndjenjë mbylljeje për familjen, sepse e gjithë vëmendja, sipas interpretimit të nënës, përfundon te njerëz të tjerë që marrin hapësirë më të madhe se vetë vajza. Për Colleen Slemmer, ky është një problem i thellë: vajza e saj po harrohet ndërkohë që ajo që ndodh pas dënimit shoqërohet me një fokus tjetër.
Vajza po harrohet, ndërsa ekzekutimi nuk sjell mbyllje
Në tregimin e publikuar, vihet në qendër edhe fakti që Colleen Slemmer u zhvendos në Tennessee për të ndjekur të ardhmen e së bijës, çka e bën rastin edhe më të dhimbshëm. Lidhja mes vendimit për të nisur një jetë të re dhe ndërprerjes së asaj jete në janar të vitit 1995, përshkruhet si një vijë e drejtë drejt tragjedisë. Në vend të studimeve për teknologji dhe perspektivës që kishte planifikuar Christa Pike, familja përjetoi humbje të pakthyeshme.
Ndërkohë, çështja e vrasjes dhe ekzekutimit i ka mbetur familjes si një plagë që vazhdon. Në rrëfim theksohet se dhimbja e nënës lidhet jo vetëm me aktin e vrasjes, por edhe me mënyrën se si historia qarkullon më pas. Për Colleen Slemmer, ajo që duhet të qëndrojë në qendër është vetë jeta e vajzës së saj, ëndrra e saj për teknologjinë dhe fakti që 19 vjetët e saj u morën në mënyrë të dhunshme.
Historia e Colleen Slemmer dhe Christa Pike vazhdon të kujtohet si një ngjarje që i përket drejtësisë, por edhe si një shembull se sa e vështirë mbetet të ruhet kujtimi i viktimës pas viteve. Ndonëse ekzekutimi është një hap final në një zinxhir ngjarjesh ligjore, në rrëfimin e nënës theksohet se ai nuk e kthen kohën mbrapsht dhe nuk e zhduk peshën e humbjes. Në këtë kuptim, ajo flet për një dështim, jo në terma teknikë të procesit, por në ndikimin e tij te familja dhe te kujtimi i vajzës që, sipas saj, po zbehet ndërsa të tjerët marrin më shumë vëmendje.
Botuar fillimisht në Albeu
