Një letër lexuesit, e publikuar nga Bardh Rugova, ka sjellë një ide që në pamje të parë duket si shaka, por që e zhvillon me një ritëm të qartë rrëfimi: “Po e ofroj edhe unë një kandidat për president. Jo se do ta zgjedhë kush. Po fikë se fikë, hajt ta vazhdojmë rrëfimin edhe një grimë”. Përmes kësaj qasjeje, autori i kthehet një figure me nofkë të veçantë, duke e lidhur me një zakon të përditshëm që, sipas përshkrimit, do ta bënte “Demush Qyrri” krejtësisht të veçantë për rolin presidencial.
Autori thotë se ka menduar “gjithnjë” që Demush Qyrri është “presidenti ideal i Kosovës”. Në shpjegimin e tij, ai nis nga një detaj i thjeshtë i punës së Demushit: roli i tij si shofer, ku shpesh i duhet të presë dhe të mos bëjë asgjë. Pikërisht gjatë atyre çasteve të pritjes, autori e paraqet Demushin sikur ka zhvilluar një shprehi: futja e gishtit në hundë. Sipas rrëfimit, nganjëherë i “ngjitet” ndonjë qyrrë, dhe më pas ai e bën “topth” atë materie për ta flakur tutje, siç e krahason me “një kliker të vogël”.
Në tekst futet edhe një detaj gjuhësor që e bën rrëfimin më “ngjitës”. Autori thotë se dëgjoi dikë të shprehej: “Qy Demushi, po bën gugumona”. Për Bardh Rugova, ky moment e lidhi nofkën me mënyrën se si janë krijuar fjalët në jetën e përditshme. Ai thekson se, sipas vëzhgimit të tij, janë krijuar fjalë edhe për topthat që vijnë nga qyrrat, “por jo për shumë koncepte të tjera të jetës së përditshme”. Kështu, prej këtej, siç shkruan, autori e lidh nofkën me tërë rrëfimin: “Nejse, prej këtu edhe nofka Demush Qyrri”.
Pastaj rrëfimi kalon në një skenar imagjinar, ku autori e përshkruan “perfektësinë” e Demush Qyrrit për president. Skenari tregohet hap pas hapi: Demushi, sipas përshkrimit, “ulet qaty në zyrë”, si një person që di të presë, dhe nis të bëjë “gugumona”, ndërkohë që shikon tavanin. Në rrëfim, kjo paraqitet si një lloj rutine, një lëvizje e përsëritur që do të shoqëronte çdo moment zyrtar.
Më pas vjen një delegacion. Autori shkruan se në çastin që vijnë të ftuarit, Demush Qyrri i hedh “gugumonin” si “kliker”. Te shkrimi shfaqet edhe një detaj tjetër: autori përmend se “i lan duart” e konsideron “opsionale”. Pastaj, gjithsesi, ai del në syret me një buzëqeshje të gjerë, shkon dhe i shtrëngon duart mysafirëve dhe mysafireve, dhe delegacioni vazhdon rrugën. Por, sipas përshkrimit, presidenti Demush Qyrri nuk ndalet: ai vazhdon me “gugumonin e radhës”, duke e paraqitur si diçka që bëhet “edhe më të rrumbullakët” dhe “edhe më të njomur”.
Nofka “Demush Qyrri” kthehet në “perfektësi” për rolin e presidentit
Autori e mbyll pjesën kryesore të rrëfimit duke e përmbledhur idenë se çfarë “duhet të ketë” një president apo presidente e Kosovës. Në këtë përmbledhje ai vendos theksin te pamja në fotografi: “Pak a shumë, e tëra që duhet të ketë presidenti a presidentja e Kosovës janë dhëmbë të shëndoshë për buzëqeshjen në foto”. Më tej, ai kërkon që, në takimet zyrtare, të mos ketë asgjë që do të prishte atë imazh publik: “dhe, mundësisht, të mos i vijë era hudhër a, largqoftë, të mos pordhë në ato takimet zyrtare”. Kjo pjesë e tekstit e çon idenë nga një detaj i zakonshëm i përditshëm te një listë “praktike” e asaj që, në logjikën e autorit, do ta bënte një figurë presidenciale të përshtatshme për skenën publike.
Në vijim, teksti i rikthehet motivit kryesor të buzëqeshjes: autori thotë se Demush Qyrri e ka buzëqeshjen dhe se kjo lidhet “meritë” e vëllait të tij më të madh. Teksti ndalet në momentin kur autori fillon të tregojë historinë, duke nisur me frazën “Kur Demushi ende nuk…”, por pa e përmbyllur më tej në fragmentin që qarkullon në faqen e publikuar. Publikimi mban datën 27 shtator 2026 dhe orën 08:00, te rubrika “Kolumne”, ndërsa në të njëjtën faqe shfaqet edhe emri i autorit, Bardh Rugova.
Botuar fillimisht në Koha.net