David Hockney, një nga figurat më të njohura të artit bashkëkohor dhe një emër i madh i Britanisë, ka ndërruar jetë në moshën 88-vjeçare. Lajmin e ka bërë të ditur publicistja e tij, Erica Bolton, në një deklaratë për shtyp, ku shkruhet se artisti vdiq në paqe në shtëpinë e tij në Londër të enjten, më 12 qershor 2026, një muaj para ditëlindjes së tij të 89-të.
Hockney njihet gjerësisht si qytetar “i botës” dhe si një figurë bohem, ndërsa vetë ai e shihte jetën dhe punën ndryshe nga një karrierë tipike. Edhe kur statusi i tij ishte bërë ikonë, ai kishte thënë se e konsideronte veten më shumë si një punëtor i palodhur. Një element që i kthehej shpesh ishte edhe ritmi ditor: ai zgjohej herët, që në agim, sepse dritën e mëngjesit të hershëm e çmonte si diçka të veçantë për syrin dhe për frymëzimin.
Artistit i është dhënë një rol i rëndësishëm brenda artit modern, duke e vendosur atë mes emrave më të rëndësishëm të shekujve XX dhe XXI. Ai pati famë fillimisht si një kontribuues i rëndësishëm në lëvizjen e pop-artit gjatë viteve 1960, duke sjellë një qasje që përfshinte realitetin e përditshëm, por edhe një atmosferë të veçantë.
Ndryshimi dhe drita: si punoi Hockney për të parë më shumë
“Nëse e sheh botën si të bukur, emocionuese dhe misterioze, siç mendoj se e shoh unë, atëherë ndihesh vërtet i gjallë”, ka qenë një maksimë që e përcolli përherë në artin e tij. Për Hockney-n, mesazhi nuk ishte thjesht estetik; ai lidhej me mënyrën se si e jetonte çdo ditë. Në dokumentarin “Hockney”, të realizuar nga regjisori Randall Wright në vitin 2015, artisti është shprehur se kishte “gjithmonë” dëshirë të shihte më shumë. Kjo ide shoqëroi gjithë punën e tij: vëmendja ndaj detajeve, ndaj skenave, ndaj ndryshimeve të dritës dhe ndaj pamjeve që shpesh kalojnë pa u vënë re.
Origjina e kësaj kurioziteti lidhet edhe me fëmijërinë e tij. David Hockney lindi në Bradford në vitin 1937 dhe ishte fëmija i katërt nga pesë. Kur ishte fëmijë, vendi i tij i preferuar ishte ulësja e përparme në katin e sipërm të autobusëve me dy kate, një pozicion që i jepte pamjen më të mirë të qytetit dhe peizazhit përreth. Prej aty, ai mësoi të vëzhgonte: lëvizjen e përditshme, format, distancat dhe mënyrën si drita udhëton nëpër hapësira.
Më vonë, Hockney fotografoi pa u lodhur gjithçka që e rrethonte, duke kapur skena të jetës së përditshme, vizatime të miqve, shtëpi, kalimtarë dhe gjithçka që i tërhiqte vëmendjen. Edhe në periudha kur përqafonte teknika të reja, ai mbeti i lidhur me të njëjtin impuls: të zgjerojë këndvështrimin. Për këtë arsye, ai kaloi dekada duke eksploruar mjete digjitale për artin e tij. Punoi me makina faksi dhe kopjues me ngjyra, përdori iPhone-in si bllok vizatimesh dhe shkoi deri aty sa pikturoi drejtpërdrejt në iPad.
Një pjesë e rëndësishme e kësaj marrëdhënieje me teknologjinë u shfaq edhe në projekte konkrete. Në vitin 2018, ai krijoi një vitrazh për “Westminster Abbey”, duke e projektuar atë në iPad-in e tij. Sipas të dhënave të përmendura, ai shpesh ulej me pajisjen në sallën e kishës, i frymëzuar nga loja e dritës. Po kështu, në vitin 2022, Hockney krijoi një portret të këngëtarit Harry Styles në të njëjtën pajisje, duke thënë se ishte veçanërisht sfiduese, pasi preferonte të portretizonte miqtë e tij. Përtej këtyre shembujve, interesi i tij për mediume dhe projekte të reja edhe në moshë të shtyrë u pa si një cilësi që e karakterizonte në mënyrë të vazhdueshme.
Botuar fillimisht në Koha.net