Një valë grabitjesh gjatë verës së kaluar ka rritur alarmin në Francë për mbrojtjen e trashëgimisë kulturore dhe asaj rurale. Mbi të gjitha, rasti i një çifti hajdutësh ka vënë në qendër të vëmendjes sigurinë e dobët në shumë kisha të veriut të vendit, teksa autorët dyshohet se kanë synuar objekte me vlerë të lartë fetare dhe artistike. Përtej plaçkës, këto veprime kanë prekur edhe identitetin e komuniteteve të vogla, ku kisha shërben si simbol kryesor i historisë, kujtesës dhe krenarisë lokale.
Sipas të dhënave të raportuara, grabitjet ndodhën gjatë një periudhe të shkurtër dhe u shoqëruan me frikën se trashëgimia historike e zonave rurale po mbetet gjithnjë e më e pambrojtur. Ndërsa disa nga goditjet ishin të organizuara, disa të tjera shfaqën të njëjtin model: hyrje me forcë, shkatërrim i elementeve të brendshme dhe marrje e objekteve që lidhen drejtpërdrejt me ceremonitë fetare. Në këtë kontekst, autoritetet dhe banorët janë përballur me një realitet ku kisha, që prej shekujsh ka qenë një strehë shpirtërore, mund të shndërrohet edhe në objektiv të krimit.
Një nga rastet që ka tërhequr vëmendjen është grabitja në Burelles. Banorët e këtij vendi kishin arritur ta kthenin kishën e tyre në një lloj fortese disa shekuj më parë. Kisha ishte pajisur me një mur mbrojtës, një dhomë të sigurt dhe frëngji të ngushta për harkëtarët, të ndërtuara me qëllim që të mbronin komunitetin nga trupat plaçkitëse që dikur përshkonin zonën. Megjithatë, masa të tilla të ngritura ndër shekuj nuk mjaftuan për të ndaluar çiftin e hajdutëve, të cilët grabitën kishën katolike romake në një moment para orës shtatë të mbrëmjes, një të diel të fundit të korrikut.
Gjatë kësaj goditjeje, autorët shkatërruan kutinë e donacioneve, thyen derën prej druri të sakristisë dhe morën me vete disa sende me vlerë fetare. Në listën e sendeve të vjedhura bën pjesë edhe një koleksion pllakash ose pjatash të kungimit, dy enë të vogla që përdoren gjatë pagëzimeve dhe një kornizë e zbukuruar prej bronzi, e njohur si monstrancë. Monstranca përdoret për të ekspozuar bukën gjatë ceremonive të kungimit, duke e bërë atë një element qendror në rite të caktuara dhe jo thjesht një objekt dekorativ.
Çifti i dyshuar nuk u ndal vetëm te Burelles. Në të njëjtën ditë, autorët vodhën edhe një kelk nga një kishë në Vervins, një fshat tjetër përgjatë rrugës në veri të Francës. Më pas, në ditën pasuese, ata goditën kishën e një fshati tjetër aty pranë, Marle. Atje, sipas njoftimeve, hajdutët hapën me forcë tabernakullin, një pjesë e rëndësishme e kishës ku ruhen elemente të përdorura në shërbesat fetare.
Grabitjet u shtrinë në disa kisha, duke nxjerrë në pah boshllëqet e sigurisë
Rastet e ndara, që lidhen me objektivat e njëpasnjëshme dhe me mënyrën e ndërhyrjes, tregojnë se autorët kishin zgjedhur shënjestra të lehta për t’u marrë në momentet kur besimtarët nuk janë më në ambient. Kjo ka shtuar shqetësimin në rajon, sepse kisha në fshat shpesh mbështetet te tradita dhe te prezenca e komunitetit, ndërkohë që mbikëqyrja apo masat teknike të sigurisë nuk janë gjithmonë të njëjta me ato të institucioneve më të mëdha. Në këtë mënyrë, edhe një strukturë që më parë ishte fortifikuar, siç ishte kisha në Burelles, mund të mos ketë mbrojtje të mjaftueshme ndaj një grupi të vendosur për të depërtuar.
Ngjarjet e verës së kaluar kanë sjellë në vëmendje edhe dimensionin më të gjerë të mbrojtjes së trashëgimisë kulturore në zonat rurale. Përveç sendeve që u vodhën, goditjet kanë prekur ndjeshmërinë e komuniteteve, pasi kisha nuk është vetëm vend shërbimi, por edhe pjesë e historisë lokale dhe e kujtesës kolektive. Ndaj alarmin e ngritur e ushqen fakti se grabitjet nuk janë kufizuar në një ndërtesë të vetme apo në një rast të izoluar, por kanë ndjekur një vijë veprimi që përfshin disa qendra fetare në veri të Francës.
Botuar fillimisht në Koha.net