Aktori i njohur Bujar Asqeriu ka sjellë në vëmendje një mesazh kritik për mënyrën se si është trajtuar arsimi, arti dhe kultura në Shqipëri, duke e lidhur këtë qasje me rritjen e numrit të burgjeve në vend. Në këtë muaj protestash masive, fjalimi i tij ka ngjallur diskutim, pikërisht sepse vë në qendër mungesën e investimeve dhe neglizhencën që, sipas tij, po ndiqet ndaj sektorëve që formojnë shoqërinë.
Asqeriu ka theksuar se rinia nuk mund të “edukohet” me metoda represive. Sipas tij, qasja që i trajton të rinjtë me shkopinj gome nuk e zgjidh problemin, pasi edukimin e bën arsimi, ndërsa njeriun e formëson kultura dhe arti. Në këtë mënyrë, ai ka kundërshtuar idenë se kontrolli dhe dhuna janë zëvendësim për politikat publike që duhen të ndërtojnë mundësi reale për brezat e ardhshëm.
Një nga pikat kryesore të argumentit të aktorit lidhet me investimet në institucione kulturore. Asqeriu ka ngritur shqetësimin se, teksa shtohen kapacitetet ndëshkuese, nuk po ndodh e njëjta gjë për hapësirat ku njerëzit mësojnë, zhvillohen dhe gjejnë vlerë në art. Ai ka vënë në dukje se në Shqipëri janë ndërtuar 24 burgje, ndërkohë që nuk është ngritur asnjë teatër, duke e parë këtë si një sinjal të qartë për prioritetet e gabuara të qeverisë.
Në këtë kuadër, aktori ka argumentuar se kur fondet dhe vëmendja devijohen nga edukimi dhe kultura, pasojat shfaqen më vonë edhe në shoqëri. Për Asqeriun, arti dhe kultura nuk janë luks, por pjesë e rrugës së edukimit dhe të ndërtimit të një shoqërie më të drejtë e më të informuar. Në të njëjtën kohë, ai e ka konsideruar rritjen e burgjeve si tregues të një qasjeje që, sipas tij, nuk adreson shkaqet, por vetëm trajton efektet.
Arti dhe arsimi, kundër logjikës së burgjeve
Gjatë fjalimit të tij, Bujar Asqeriu e ka vendosur theksin tek lidhja mes mungesës së investimeve dhe pakënaqësisë publike që po shoqëron muajt e protestave. Qëllimi i mesazhit të tij nuk lidhet me debate teorike, por me një realitet që ai e paraqet si të dukshëm: kur shteti shpenzon për ndëshkim, por jo për institucione që nxisin zhvillimin, atëherë shoqëria humb mundësi. Ai ka paralajmëruar se një vend që nuk investon në teatër, kulturë dhe arsim, rrezikon të ketë breza më pak të përgatitur për të përballuar sfidat sociale.
Asqeriu ka përdorur edhe një formulim të drejtpërdrejtë për të ndarë dy qasje të ndryshme: nga njëra anë është edukimi me instrumentet që i shërbejnë mendimit dhe formimit, nga ana tjetër është ideja e imponimit me forcë. Duke e vendosur në qendër këtë kontrast, ai ka vënë në diskutim përgjegjësinë e qeverisë për politikat publike. Sipas asaj që përçon mesazhi i tij, neglizhenca ndaj artit, kulturës dhe arsimit ka qenë një faktor që ka çuar në shtimin e burgjeve në vend.
Edhe për mënyrën se si lidhet kjo me realitetin e përditshëm, aktori ka sjellë një figurë konkrete: 24 burgje të ndërtuara në Shqipëri dhe, në të njëjtën kohë, mungesa e investimit për teatër. Ky krahasim, i shprehur në numra dhe në institucione, e bën kërkesën të qartë: të ndalet logjika që i jep përparësi ndëshkimit dhe të rritet vëmendja për arsim, kulturë dhe hapësira artistike. Në fund, mesazhi që ka përcjellë Bujar Asqeriu është se njeriun e formëson arsimi dhe arti—ndërsa një qasje e bazuar te dhuna nuk prodhon edukim, por vetëm përshkallëzon problemet.
Botuar fillimisht në Albeu