Mbrëmjen e së shtunës në Prishtinë, Bryan Adams u shfaq për herë të parë në Kosovë pas koncertit që kishte mbajtur në Tiranë vitin e kaluar. Artisti kanadez solli turneun intim “Bare Bones”, një format krejtësisht ndryshe nga spektaklet gjigante me të cilat është identifikuar për dekada. Në skenë nuk pati një grup të madh muzikantësh dhe as efekte vizuale spektakolare, por vetëm prania e tij me kitarën dhe shoqërimi i pianistit Gary Breit.
Atmosfera në sallën “1 Tetori” nisi të ndërtohej shumë përpara se të fillonte koncerti. Korridoret, ku shumë persona prisnin në radhë, nuk ishin thjesht një vend pritjeje për një artist botëror, por një hapësirë emocioni, i ngjashëm me ndjesinë që shoqëron takimet e vonuara. Për pjesën më të madhe të publikut, Bryan Adams nuk shihej vetëm si një emër i madh i rock-ut. Për disa, këngët e tij kishin qenë shoqërues përgjatë viteve të rinisë, duke u kthyer në kolonë zanore të udhëtimeve të gjata dhe të momenteve familjare, teksa dëgjohej përmes kasetave, CD-ve dhe radios në vitet ’80 dhe ’90.
Për të tjerët, trashëgimia ishte edhe më personale: Adams lidhej me kujtimet e kaluara që kishin kaluar nga prindërit te fëmijët. Kjo e bënte mbrëmjen e Prishtinës veçanërisht domethënëse, sepse publiku nuk kishte ardhur vetëm për të parë një legjendë të muzikës, por për t’u rikthyer në kohëmesazhe të ruajtura prej dekadash në këngët që i kanë kënduar bashkë me të. Kjo lidhje mes artistit dhe publikut u ndje te mënyra si u prit çdo moment i mbrëmjes.
Para se të niste koncerti, në skenë binte në sy posteri i madh i turneut “Bare Bones”, i vendosur si elementi dominues në një hapësirë të zhveshur. Në vend të një skenografie të mbushur, mbizotëronte minimalizmi, duke e lënë vëmendjen te muzika dhe te interpretimi i drejtpërdrejtë. Struktura e mbrëmjes tregoi qartë se këngët me vlerë nuk kanë nevojë për zbukurime për të pasur ndikim, ndërsa format i ngushtë e afronte edhe më shumë Adams me sallën.
Bryan Adams dhe “Bare Bones”: hitet e dekadave në një format intim
Gjatë koncertit, Adams e ndërtoi programin duke rikthyer gradualisht atmosferën e njohur nga repertori i tij. Nga “Run To You” deri te “Tonight We Have the Stars”, dinamika e këngëve u përcoll në mënyrë që publiku të ndihej sikur po përshkonte sërish kohë të ndryshme të karrierës. Çdo pjesë e setlistës krijonte një vijimësi, duke e ruajtur energjinë dhe duke e bërë mbrëmjen të ishte më shumë se thjesht një performancë e radhës.
Në momentin kur u interpretua “Back To You”, Adams kombinoi në skenë harmonikën e gojës dhe kitarën njëkohësisht. Përveç efektit në tingull, ky detaj u lexua si dëshmi se minimalizmi nuk i kufizon mundësitë artistike, por i vendos ato në qendër të vëmendjes. Pak më pas, në “Here I am”, një nga kolonat zanore më të dashura të filmit të animuar “Spirit”, salla u mbush me zëra që këndonin në unison. Ishte një prej çastet ku publiku u bashkua kolektivisht, duke e kthyer këngën në një moment të përbashkët.
Koncerti në Prishtinë e plotësoi idenë e turneut “Bare Bones” si një udhëtim i drejtpërdrejtë, pa mbështetje masive nga elementë të jashtëm. Mbrëmja e së shtunës u ndërtua mbi lidhjen e fortë mes këngëve dhe kujtimeve të dëgjuesve, ndërsa Adams u rikthye në skenë me repertor që përfshin dekada. Në fund, mesazhi që mbeti ishte i qartë: kur vjen nga një interpretim i drejtpërdrejtë dhe nga këngë që kanë rezistuar në kohë, reagimi i publikut vjen natyrshëm, edhe në një format të thjeshtuar.
Botuar fillimisht në Koha.net
