Brigitte Bardot mbetet një nga figurat më të njohura të kinematografisë franceze, me imazhin e saj të veçantë, flokët biondë dhe personalitetin që sfidonte normat e kohës. E adhuruar nga miliona njerëz, ajo jetoi mes famës, dashurive dhe polemikave, duke u kthyer në simbol të lirisë femërore. Por pas shkëlqimit të ekranit, historia e saj përfshiu edhe episode të vështira familjare, që u bënë objekt diskutimi publik dhe përfunduan në sallën e gjykatës.
Aktorja ndërroi jetë më 28 dhjetor 2025, në moshën 91-vjeçare, në shtëpinë e saj në Saint-Tropez. Bashkëshorti i saj, Bernard d’Ormale, konfirmoi më vonë se Bardot vuante nga kanceri dhe i ishte nënshtruar dy ndërhyrjeve kirurgjikale. Por ajo që e bëri edhe më të debatueshme trashëgiminë e saj nuk lidhej vetëm me karrierën. Një nga rrëfimet më të rënda të jetës së saj u përqendrua te marrëdhënia me djalin e vetëm, Nicolas-Jacques Charrier, për të cilin ajo kishte bërë deklarata të ashpra, që më pas çuan drejt procedurave ligjore.
E lindur më 28 shtator 1934 në Paris, Brigitte Bardot fillimisht u mor me balet, përpara se të hynte në modeling dhe në botën e kinematografisë. Karrierën filmike e nisi në vitin 1952, ndërsa famën ndërkombëtare e fitoi me filmin And God Created Woman (1956), me regji të Roger Vadim, bashkëshortit të saj të parë. Filmi shkaktoi polemika për mënyrën e paraqitjes së seksualitetit femëror, por njëkohësisht e shndërroi Bardot në një figurë që ndikoi fuqishëm në kulturën dhe modën e kohës. Gjatë karrierës interpretoi në dhjetëra filma, ndërsa roli në Viva Maria! (1965) i solli një nominim për çmimin BAFTA.
Në vitet e fundit të karrierës, ajo vendosi të tërhiqej nga kinematografia në vitin 1973, në moshën 39-vjeçare. Më pas, jeta e saj private vazhdoi të ishte shpesh në qendër të vëmendjes së mediave, sidomos për shkak të katër martesave dhe marrëdhënieve të ndërlikuara sentimentale. Në moshën 18-vjeçare u martua me regjisorin Roger Vadim, por martesa përfundoi pas disa vjetësh. Gjatë kësaj periudhe, ajo pati një lidhje me Jean-Louis Trintignant, partnerin e saj në film. Më pas, në vitin 1959 u martua me aktorin Jacques Charrier, me të cilin lindi djali i saj i vetëm, Nicolas-Jacques, në janar 1960. Pas ndarjes nga Charrier, Bardot u martua me milionerin gjerman Gunter Sachs, por edhe kjo martesë u mbyll me divorc. Në vitin 1992 u martua për herë të katërt, me Bernard d’Ormale, të cilin e mbajti deri në fund të jetës.
Kur shtatzënia dhe mëmësia u kthyen në çështje gjyqësore
Një pjesë e madhe e polemikave lidhej me mënyrën se si Bardot e përshkroi shtatzëninë dhe rolin e nënës. Në autobiografinë e saj Initiales B.B., të botuar në vitin 1996, aktorja rrëfeu përjetime të rënda gjatë shtatzënisë. Ajo e krahasoi fëmijën që mbante në bark me një tumor që ushqehej prej saj, duke theksuar se përjetimi ishte jashtëzakonisht i vështirë. Sipas asaj që rrëfeu në libër, ajo nuk e kishte dëshiruar të bëhej nënë dhe nuk kishte pasur as dëshirë ta ushqente foshnjën me gji. Këto deklarata u pritën me reagime të forta, veçanërisht sepse mund të ndikonin te djali i saj, Nicolas.
Pas këtyre rrëfimeve, në vitin 1997 një gjykatë franceze vendosi që Bardot dhe botuesi i autobiografisë të paguanin dëmshpërblim për deklaratat që, sipas vendimit, cenonin jetën private dhe dinjitetin e djalit dhe të ish-bashkëshortit të saj, Jacques Charrier. Në këtë mënyrë, fjalët që tronditën opinionin publik u kthyen në një çështje konkrete ligjore, duke e vendosur marrëdhënien nënë-bir në qendër të debatit edhe përtej kinemasë.
Pas ndarjes së prindërve, Nicolas u rrit kryesisht nën kujdesin e babait të tij dhe raporti me nënën mbeti i ndërlikuar për shumë vite. Rrëfimet publike të Bardot për shtatzëninë dhe mëmësinë e vështirësuan edhe më tej këtë lidhje. Nicolas zgjodhi një jetë larg vëmendjes së mediave dhe u vendos në Norvegji, ku ndërtoi familjen e tij. Megjithatë, marrëdhënia nuk u ruajt e pandryshuar deri në fund. Më 7 janar 2026, ai mori pjesë në ceremoninë mortore të nënës së tij në Saint-Tropez, së bashku me bashkëshorten dhe familjarët. Prania e tij dhe kurora e luleve kushtuar nënës u interpretuan nga mediat franceze si shenjë e një afrimi pas shumë vitesh marrëdhënie të vështira.
Përtej historisë familjare, Bardot pas tërheqjes nga kinematografia ia kushtoi pjesën më të madhe të jetës mbrojtjes së kafshëve. Në vitin 1986 ajo themeloi fondacionin që mban emrin e saj, përmes të cilit zhvilloi fushata kundër keqtrajtimit të kafshëve, gjuetisë së fokave dhe praktikave të tjera që i konsideronte mizore. Aktivizmi i saj u bë pjesë e identitetit të saj publik, por vitet e mëvonshme sollën edhe polemika politike: ajo mbështeti figura të së djathtës ekstreme franceze dhe u dënua disa herë nga gjykatat për deklarata që nxisnin urrejtje racore, veçanërisht ndaj myslimanëve.
Botuar fillimisht në Telegrafi