Breel Embolo, sulmuesi i Përfaqësueses së Zvicrës, rrëfen historinë e tij personale mes dy vendeve: Kamerunit ku lindi dhe Zvicrës ku u rrit. Për të, jeta ka qenë gjithmonë e ndarë mes kujtimeve dhe vendimeve të vështira, sidomos kur erdhi momenti për të zgjedhur se për cilin shtet do të luante në nivel përfaqësuesi.
Embolo lindi në kryeqytetin e Kamerunit, Yaounde, në shkurt të vitit 1997. Megjithatë, ai thotë se nuk i ruan shumë kujtime nga fëmijëria e hershme, pasi u largua nga ai vend në moshë shumë të vogël. Ai ishte vetëm tre vjeç kur nëna e tij u largua nga Kameruni dhe u vendos në Zvicër. Sipas rrëfimit të tij, u deshën rreth dy vjet që ai ta shihte sërish nënën.
Ai kujton se pas atyre dy viteve iu lejua të udhëtonte për të parë nënën. “U desh të kalonin dy vjet para se ta shihja atë sërish”, thotë Embolo. Më pas, ai thekson se nuk e dinte as ku po shkonte dhe as si dukej Zvicra, por për të ishte e rëndësishme vetëm mundësia për t’u takuar përsëri me nënën. Ky raport me distancën dhe rikthimin e shënon, sipas mënyrës se si e tregon, edhe mënyrën si ai e kupton më vonë identitetin e tij në futboll.
Dy zemra, një zgjedhje: Embolo shpjegon dilemat
Në karrierën e tij sportive, Embolo u lidh herët me futbollin zviceran. Në vitin 2010 ai iu bashkua Akademisë së Baselit, ndërsa katër vjet më vonë, në moshën 17-vjeçare, debutoi në futbollin profesionist. Debutimi i tij erdhi nën drejtimin e Murat Yakinit. Në atë kohë, Embolo nuk kishte pasaportën e Zvicrës, një detaj që e bën edhe më të ndërlikuar rrugën drejt përfaqësueses.
Ai e pranoi pasaportën e Zvicrës vetëm pak javë para debutimit për ekipin senior të përfaqësueses zvicerane, në mars të vitit 2015. Ndërkohë, rruga e tij në klub u karakterizua edhe nga detaje personale. Embolo ishte i vendosur në Kleinbasel dhe kur i erdhi mundësia të zgjidhte numrin te FC Baseli, ai thotë se nuk e mori 36 në mënyrë të rastësishme. Autobusi që e dërgonte nga Kleinhuningen—ku kalonte vit pas viti në shkollë, në shtëpi dhe në fushën e futbollit—kishte pikërisht numrin 36.
“Ky numër ka shumë kuptim për mua. Më jep fuqi dhe siguri. Dua që ta mbaj këtë numër në secilin klub”, shprehet Embolo. Kjo lidhje mes jetës së përditshme dhe futbollit tregon se, edhe kur karriera merr përmasa të mëdha, ai ruan ndikimin e rrënjëve dhe të rrugëve që e formuan.
Paralelisht, Kameruni u shfaq herët në rrugën e tij. Federata e Futbollit e Kamerunit e përcolli Embolon kur ai ishte ende duke luajtur në ekipet e të rinjve. Ish-sulmuesi legjendar Samuel Eto’, i cili në atë kohë ishte president i Federatës së Futbollit të Kamerunit, u përpoq personalisht ta bindte sulmuesin të ndryshonte përfaqësuesen. Eto’ e ftonte Embolon të ishte pjesë e Kupës së Botës 2014 me Kamerunin.
Embolo e shpjegon se e kuptonte pse vendi i tij i lindjes ishte një mundësi e madhe: me Kamerunin, ai do të luante me ekipe të mëdha. Nga ana tjetër, ai thotë se nuk kishte garanci se do të luante me ekipet e të rriturve në përfaqësuesen e Kamerunit, ndërsa Zvicra ishte vendi që e kishte rritur. “Ishte ‘njëra prej vendimeve më të vështira të jetës sime’”, kujton Embolo. Ai ishte vetëm 17-vjeçar kur vendosi të luante për Përfaqësuesen e Zvicrës, duke theksuar se nuk ishte vendim kundër Kamerunit, por një vendim për Zvicrën—sepse, sipas tij, ky shtet i ka dhënë “çdo gjë”, ndërsa kujtimet e tij kryesore janë nga Zvicra.
Botuar fillimisht në Koha.net
