Në fillim të viteve ’50, Marlon Brando u shndërrua në një nga forcat më revolucionare të Hollywood-it. Ai solli një prani që tërhiqte vëmendjen, një mënyrë të re qëndrimi para kamerës dhe një qasje ndaj aktrimit të lidhur me metodën e Stanislavskit, të cilën e përshtati sipas mënyrës së tij. Me disa filma të rëndësishëm në vetëm pak vite, Brando ndërtoi një karrierë që u pa menjëherë si e veçantë.
Reputacioni i tij tërhoqi në mënyrë të veçantë edhe vëmendjen e Charlie Chaplin. Në moshën rreth 77-vjeçare, Chaplin i ofroi Marlon Brando-s një rol protagonist në atë që do të ishte filmi i tij i fundit, “Kontesha e Hong Kongut” (1967). Komedia romantike u vendos në bordin e një transatlantiku që udhëtonte nga Hong Kongu drejt San Franciskos, ku Brando interpretonte Ogden Mears, një diplomat amerikan që gjen në kabinën e tij një grua misterioze, të futur fshehurazi në anije.
Brando rrëfeu për Chaplinin si njeriun më mizor
Më vonë, në film zbulohet se gruaja që shfaqet si misterioze ishte një ish-balerinë ruse. Sipas përshkrimit të historisë së filmit, ajo kishte rënë në varfëri dhe kërkonte të emigronte në Shtetet e Bashkuara. Ndërsa Brando e kishte pranuar projektin fillimisht me entuziazëm, gjatë xhirimeve ai mbeti thellësisht i zhgënjyer, duke e parë bashkëpunimin ndryshe nga çfarë kishte imagjinuar.
Vite më vonë, aktori foli për këtë përvojë në autobiografinë e tij “Këngët që më mësoi nëna ime”. Aty, Brando tregoi se Chaplin ishte admiruar prej tij që kur ai ishte fëmijë. Por në sheshxhirim, sipas kujtimeve të tij, ai zbuloi një anë tjetër të aktorit dhe regjisorit legjendar, krejt ndryshe nga imazhi që kishte krijuar.
Brando shkroi se kur shkoi në Londër për të punuar me Chaplin-in, i cili ishte tashmë në moshë të thyer, ai zbuloi një “njeri jashtëzakonisht mizor”. Për Brando-n, tensionet u shtuan gjatë xhirimeve dhe ajo që ishte menduar të ishte një bashkëpunim mes dy ikonave të kinemasë u shndërrua, në rrëfimin e tij, në një makth. Ai e përshkroi “Konteshën e Hong Kongut” si një katastrofë dhe tha se gjeti “njeriun më sadist” që kishte njohur ndonjëherë, duke e quajtur “një tiran egoist dhe koprrac”.
Aktori pretendoi se Chaplin sulmonte verbalisht njerëzit kur ata vonoheshin dhe i qortonte pa ndërprerje që të punonin më shpejt. Një nga momentet që e tronditi më shumë, sipas Brandos, ishte mënyra si Chaplin sillej me djalin e tij, Sydney, i cili ishte pjesë e kastit. Brando tregoi se Chaplin e poshtëronte vazhdimisht djalin para të tjerëve, duke e kritikuar edhe për veprime të thjeshta gjatë xhirimeve.
Sipas kujtimeve të tij, Brando solli edhe një skenë ku Chaplin i drejtohej të birit me fjalë të ashpra: “Sydney, je budalla! Nuk ke aq inteligjencë sa të dish si vendoset dora në dorezën e një dere? E di çfarë është një dorezë, apo jo? Thjesht duhet ta rrotullosh dorezën, të hapësh derën dhe të hysh. Është e lehtë, apo jo, Sydney?”. Brando shtoi se Chaplin e përsëriste këtë sjellje vazhdimisht, ndërsa Oona O’Neill, bashkëshortja e Chaplin-it, ishte shpesh e pranishme, por nuk e mbronte djalin. “Ishte e dhimbshme të shihje të gjithë këtë”, shkruante ai.
Një episod tjetër, në rrëfimin e Brandos, lidhet me një situatë kur ai mbërriti në sheshxhirim rreth 15 minuta me vonesë. Aktori pranoi se kishte gabuar dhe se nuk duhej të ishte vonuar, por theksoi se Chaplin e qortoi përpara të gjithë kastit. Në atë që Brando tregoi, Chaplin e poshtëroi dhe i tha atij se nuk kishte asnjë ndjenjë etike profesionale dhe se ishte turp për profesionin e tij. Kështu, për Brandon, ajo që duhej të ishte një bashkëpunim me një prej figurave më të mëdha të historisë së kinemasë u shndërrua në një përvojë të hidhur.
Botuar fillimisht në Bota Sot
