Pothuajse në çdo edicion të Kupës së Botës shfaqet i njëjti ritëm: një lojtar që mund të kishte veshur fanellën e një kombëtareje tjetër, por në fund vendos për atë që do ta përfaqësojë. Kjo histori përsëritet këtë vit edhe në Botërorin 2026, ku shumë futbollistë me shtetësi të dyfishtë ose me lidhje të shumta familjare përballen me një vendim të vështirë pikërisht para nisjes së garës.
Rasti i Folarin Balogun tregon qartë se si këto vendime bëhen reale në fushë. Ai shënoi dy gola në fitoren e SHBA-së ndaj Paraguait. Balogun zgjodhi të luante për SHBA-në, vendin ku u lind, në vend se të vendoste për Anglinë ku u rrit, edhe pse rruga e tij futbollistike nuk lidhet vetëm me një vend. Për Balogun, ekziston edhe lidhja familjare me Nigerinë, prej nga janë prindërit e tij.
Një tjetër rast që ka tërhequr vëmendje është ai i Yasin Ayarit. Mes një zgjedhjeje mes dy opsioneve të afërta, ai vendosi për Suedinë, pavarësisht se babai i tij e ka vendlindjen në Tunizi. Vendimi i Ayarit u bë i dukshëm kur Suedia mposhti pikërisht Tunizinë me rezultat 5:1. Ai jo vetëm që ishte pjesë e kësaj përballjeje, por arriti të shënonte dy gola.
Vendime të tilla kanë ndodhur edhe për futbollistë që lëvizën pak para fillimit të turneut. Shembulli i Ayyoub Bouaddi është emblematik. 18-vjeçari kaloi nga Franca te Maroku disa javë përpara se të niste Botërori, duke e bërë zgjedhjen e tij të përfaqësimit më të dukshme pikërisht në prag të një kompeticioni ku çdo detaj ka rëndësi.
FIFA ka zbutur rregullat, duke hapur rrugë për përfaqësues të shumtë në Botëror
Kupa e Botës në SHBA, Meksikë dhe Kanada konsiderohet pika më e lartë e diversitetit në historinë e turneut. Kjo lidhet me dekadat e migrimit dhe me mënyrën se si këto lëvizje kanë ndikuar te skuadrat kombëtare. Në listat e disa prej ekipeve të mëdha evropiane, si Franca, Anglia dhe Gjermania, shihen gjurmët e ndryshimeve demografike. Ndërkohë, shumë ekipe në Afrikë dhe në Karaibe mbështeten kryesisht te diaspora që kanë, duke e pasur më të lehtë përfshirjen e lojtarëve me prejardhje të lidhur me vendet e tyre.
Faktikisht, këtë mundëson zbutja e rregullave të FIFA-s. Si rezultat, dhjetëra—nëse jo qindra—lojtarë në këtë Botëror po luajnë për një vend tjetër nga ai ku janë lindur. Pjesa më e madhe e tyre vjen nga prejardhje “të përzier”, duke bërë që shumë të kenë ndërruar përfaqësuese kur arritën në nivelin e të rriturve. Disa drejtohen nga ndjenjat dhe identiteti familjar, ndërsa disa të tjerë ndjekin ambiciet sportive, por që të gjitha këto rrugë i çojnë në një moment vendimtar: zgjedhja kombëtare.
Numrat e këtij fenomeni flasin qartë. Pothuajse 100 futbollistë në këtë Botëror janë të lindur në Francë, por vetëm 26 prej tyre luajnë për Francën. Të tjerët janë bërë pjesë e rëndësishme e përfaqësueseve si Algjeria, Kepi i Gjelbër, Kongo, Gana, Haiti, Bregu i Fildishtë, Maroku dhe Tunizia—vende ku lidhjet familjare kanë peshë të madhe në vendimin e lojtarëve.
Brenda këtij modeli futet edhe Bouaddi, një nga emrat më të spikatur në barazimin 1:1 të Marokut me Brazilin. Ai është i lindur në Francë dhe u rrit te skuadra Lille. Bouaddi ka luajtur për Francën në nivelin e të rinjve dhe ka qenë kapiten i Francës U21 deri në mars, para se të kalonte te Maroku, prej nga e ka familjen, pikërisht në kohë për Kupa e Botës. Pas vendimit, ai ka shprehur se është krenar për zgjedhjen e bërë dhe i lumtur që po përfaqëson vendin e tij, Marokun. Ai ka shtuar se familja e tij është e lumtur dhe ka shpresuar që të ndodhin gjëra të mëdha në garat e ardhshme.
Ndërkohë, lidhja institucionale mes lojtarit dhe vendit të tij të zgjedhur nuk ka munguar. Presidenti i Federatës marokene të futbollit, Faouzi Lekjaa, e vizitoi personalisht Bouaddin në shtëpinë e tij. Vizita u shoqërua me një takim me presidentin e Lillet, në kuadër të prezantimit të ambicieve futbollistike të vendit afrika përpara një kompeticioni të nivelit të lartë si Botërori.
Botuar fillimisht në Koha.net
