Babai i njërit prej minatorëve të bllokuar thellë nën tokë në minierën e Trepçës e ka pritur me ankth daljen e djalit të tij, duke shprehur shqetësim të vazhdueshëm për fatin e familjeve që gjenden në këtë situatë. Ai tha se e kishte pritur me shqetësim daljen nga miniera, për të cilën ka folur me një ton të mbushur me ankesa dhe përgjegjësi, teksa përshkruan gjendjen që përjetojnë të afërmit gjatë kohës kur minatorët mbeten të ngujuar.
Ngjarja lidhet me një rast ku një pjesëtar i familjes së tij ndodhej i bllokuar në thellësi të minierës në Trepçë. Për të afërmit, pritja e lajmit dhe momenti i daljes nuk janë vetëm një çështje e zakonshme familjare, por kthehen në përjetim të rëndë psikologjik. Babai i minatorit e ka theksuar se frika nuk duhet të jetë pjesë e jetës së njerëzve që presin zgjidhje për secilin rast, veçanërisht kur bëhet fjalë për familje që s’kanë kontroll mbi rrezikun në minierë.
Kur flitet për daljen e minatorëve, vëmendja kthehet menjëherë te të gjithë ata që kanë pritur jashtë, te familjarët që kanë qëndruar në ankth dhe te mënyra se si ky proces ndikon në jetën e tyre të përditshme. Në këtë rast, babai ka shfaqur shqetësimin e tij të drejtpërdrejtë, duke ngritur një mesazh të qartë: sipas tij, familjet nuk duhet të detyrohen të jetojnë me frikë, sidomos në rrethana ku rreziku lidhet me punën në miniera dhe me mënyrën si zgjidhen situatat emergjente.
Familjet të mos jetojnë në frikë
Mesazhi i tij vjen si reagim pas një periudhe të vështirë, kur një minator ka qenë i bllokuar thellë nën tokë në Trepçë. Babai ka treguar se ka pritur me shqetësim daljen e djalit të tij, ndërsa u përqendrua te ajo që i konsideron si barrë e panevojshme për të afërmit. Ai e ka lidhur këtë shqetësim me idenë se, pavarësisht se çfarë ndodh në minierë, familjet duhet të përballen sa më pak me frikën dhe pasigurinë, duke marrë garanci për sigurinë dhe trajtimin e duhur të situatave të rënda.
Në këto raste, përveç rrezikut fizik për minatorin, ekziston edhe ndikimi emocional që lidhet me pritjen e lajmeve. Babai e ka nënvizuar pikërisht këtë dimension, duke e bërë të qartë se ankthi i familjes lidhet me një realitet ku çdo orë mund të sjellë përballje të re. Ai kërkon që ky realitet të ndryshojë dhe që familjet të mos vazhdojnë të jetojnë me frikën se një ditë mund të ndodhë e njëjta situatë, duke u kthyer në pritje të pafundme për zgjidhje.
Ndërkohë, rasti i Trepçës i rikthen në qendër vlerësimit publik çështjet që lidhen me kushtet e punës në miniera dhe me menaxhimin e emergjencave. Edhe pse ky artikull përqendrohet në reagimin e babait të minatorit të ngujuar, mesazhi i tij shtrihet përtej familjes së tij, duke prekur të gjithë ata që punojnë në këto mjedise dhe që kanë të afërm që varen nga siguria në vendin e punës. Për të, dalja e djalit nga miniera nuk është vetëm mbyllje e një ngjarjeje, por edhe moment reflektimi mbi të ardhmen dhe mbi nevojën që situata të mos përsëriten.
Me këtë rast, babai ka vënë në fokus edhe përgjegjësinë që lidhet me mbrojtjen e jetës së minatorëve dhe me transparencën e trajtimit të situatave kritike. Ai e ka bërë të qartë se familjet nuk duhet të mbeten vetëm me frikën, teksa presin që zgjidhja të vijë në kohë dhe në mënyrë të sigurt. Mesazhi i tij është i drejtpërdrejtë dhe lidhet me të drejtat elementare të njeriut: të jetojë pa ankth të vazhdueshëm për fatin e të dashurve që punojnë në kushte të vështira.
Botuar fillimisht në Albeu
