Koncerti “Arie di Libertà” mblodhi para publikut një interpretim ku muzika operistike italiane dhe tingujt e muzikës shqiptare u ndërthurën si një rrëfim i vazhdueshëm. Në skenë, sopranoja Arta Jashari u paraqit në një mbrëmje që u ndje si udhëtim—fillimisht në botën e romancave italiane dhe më pas në hapësirat emocionale ku muzika merr karakter të përbashkët, duke lidhur tradita që shpesh i mendojmë veçmas.
Ky projekt u realizua në bashkëpunim me pianistin dhe dirigjentin italian Mirco Roverelli, i cili e shoqëroi Jasharin në piano përgjatë një programi të gjerë e sfidues. Sipas rrjedhës së mbrëmjes, bashkëpunimi nuk u kufizua vetëm në prezantimin e pjesëve: secila vepër u ndërtua si një skenografi muzikore me ritëm dhe frymë interpretimi, duke e bërë performancën të ndihet si dialog i qartë me publikun. Në prapaskenë, i gjithë ky udhëtim kishte një punë të gjatë përkushtimi, që u reflektua në mënyrën sesi u kaluan fazat e programit.
Në kontakt me skenografi—me një lloj qielli yjesh në sfond—titulli i koncertit mori edhe kuptim vizual. “Arie di Libertà” dha ndjesinë e një udhëtimi në galaktikën e muzikës operistike, ku secila melodi shërbente si një ndalesë. Kjo qasje e bëri mbrëmjen të lexueshme edhe për ata që ndjekin muzikën operistike për herë të parë, sepse rrëfimi i saj u mbështet te energjia e zërit, te ngjyrimet e frazave dhe te atmosfera e krijuar nga shoqërimi pianistik i Roverellit.
Mbrëmja nisi me perla nga repertori italian i shekullit të 19-të. Zërat e sopranos Arta Jashari u dëgjuan në interpretimet “A Vucchella”, “Sogno” dhe “Marechiare” të Paolo Tostit. Pas këtyre hyrjeve, programi u zgjerua me pjesë të Ernesto De Curtis, “Non Ti Scordar Di Me”, si dhe me “Musica Proibita” të Stanislao Gastaldon. Këto zgjedhje e çuan koncertin në një trajektore ku lirizmi dhe eleganca e operës shkrihen me një ngrohtësi që e ruan vëmendjen e dëgjuesit deri në fund.
“Arie di Libertà” u shndërrua në udhëtim mes traditës italiane dhe asaj shqiptare
Programi vazhdoi më tej me atmosferat lirike të Bellinit, të shoqëruara nga interpretimi i “Malinconia”. Këtu, Jashari e ndërtoi frazën në mënyrë që të ruante qartësinë e linjës melodike, ndërsa Roverelli e mbajti harmoninë në funksion të ndërtimit të tensionit emocional. Për të sjellë një moment ndryshe brenda mbrëmjes, publiku pati edhe rastin të dëgjojë “Intermezzo” nga opera “Cavalleria Rusticana” e Pietro Mascagnit—këtë herë i interpretuar solo në piano nga Mirco Roverelli. Kjo pjesë e dha një pauzë të mençur brenda koncertit, duke i dhënë hapësirë zërit të instrumentit dhe interpretimit të pavarur.
Në vijim, koncerti u konceptua si një rrugëtim që lëvizi midis elegancës së operës dhe ngrohtësisë së këngës, duke e trajtuar “lirinë” jo thjesht si titull, por si temë të brendshme të mbrëmjes. Romancat italiane krijuan bazën, ndërsa drejtimi drejt përbërësve të muzikës shqipe solli një dimension shtesë, duke e bërë performancën të ndihet më afër si përmes gjuhës muzikore, ashtu edhe përmes ndjesisë që përcillte skena. Në këtë kuptim, “Arie di Libertà” u prezantua si një dialog kulturor: midis traditës italiane dhe asaj shqiptare, e shndërruar në një përvojë të vetme mbrëmjeje.
Koncerti i sopranos Arta Jashari, i mbështetur nga pianisti Mirco Roverelli, u shfaq si një program me shumë shtresa: nga pjesët italiane të shekullit të 19-të, te pjesët që pasqyrojnë botën lirike dhe dramatike të operës, deri te momentet ku muzika merr karakter të veçantë përmes interpretimit. E gjithë kjo ndërtim u mbyll me idenë se një repertor i gjerë mund të mbetet i lidhur, kur interpretuesit e trajtojnë secilën vepër si rrëfim skenik. Mbrëmja u zhvillua më 16 qershor 2026, duke i dhënë publikut një përmbledhje të muzikës që flet për lirinë, elegancën dhe pasionin—brenda një atmosfere ku muzika operistike gjallëron edhe si histori.
Botuar fillimisht në Koha.net
