Arbër Mehmeti vjen nga Prishtina, nga rrugët ku ëndrrat për kinemanë dikur dukeshin pothuajse të paarritshme. Lufta, largimi nga Kosova dhe sfidat e një bote ku talenti nuk mjafton për të garantuar suksesin kanë ndikuar dukshëm në rrugëtimin e tij. Por, pavarësisht vështirësive, ai tregon se asgjë nuk është shuar: lidhja me vendlindjen ka mbetur, ndërsa karriera e tij është rritur në skena shumë më të mëdha—në studiot e Los Anxhelosit.
Me role në produksione të njohura amerikane, Mehmeti ka ndërtuar një karrierë në një industri tepër konkurruese. Emrat dhe projektet që e shoqërojnë atë përfshijnë NCIS, Shameless, Counterpart dhe For All Mankind. Përvoja e fituar ndër vite në Hollivud, ai e ka sjellë edhe në Prishtinë, ku përmes shkollës së aktrimit Hollywood School përcjell njohuritë e grumbulluara dhe e transferon përvojën te brezat e rinj që sapo po nisin rrugën drejt artit të interpretimit.
Në rrugëtimin e tij, sakrificat kanë qenë pjesë e përditshmërisë së aktorit—sikurse edhe refuzimet që rrallëherë shfaqen në biografitë e njerëzve të ekranit. Në një intervistë për Telegrafin, Mehmeti rrëfen se emocionin përpara kamerës e ka ende aty, teksa vazhdon të përballet me realitetin e industrisë, ku “po”-ja nuk vjen pa punë të gjatë dhe pa shpenzuar kohë e energji përtej një roli të thjeshtë. Për të, edhe kur karriera ecën përpara, mirënjohja dhe gëzimi për mundësitë mbeten të njëjta.
Telefonata “Roli është juaji” ende peshonsohet për Arbër Mehmetin
Me For All Mankind, pas NCIS dhe një vargu produksionesh të njohura amerikane, Mehmeti tregon se një moment vendimtar ende vjen me të njëjtën peshë. Ai flet për atë telefonatë, atë email ose mesazh që e hap derën drejt një roli. Sipas tij, të jesh tashmë i përfshirë në industri dhe të kesh krijuar eksperiencë nuk e ul rëndësinë e këtyre sinjaleve. Ai e shpjegon se qetësia që mund të vijë me kohën nuk e zbeh entuziazmin: ajo çka ka rëndësi është të dish sa punë, sa refuzime dhe sa përpjekje qëndrojnë pas një “po”-je.
Në For All Mankind, Arbër Mehmeti interpreton një komandant rus. Për të, kërkesa nuk lidhej vetëm me uniformën apo autoritetin që shfaq personazhi. Ai thotë se synoi të kuptonte njeriun brenda rolit—atë përgjegjësi, atë presion dhe frikë që e mban një personazh në krah, por që nuk ka luksin t’i tregojë hapur. Aktori e përshkruan mënyrën si e ndërton interpretimin: përpiqet ta imagjinojë jetën e personazhit jashtë skenarit, të mendojë çfarë ka humbur, çfarë mbron dhe çfarë e mban zgjuar natën. Në këtë këndvështrim, roli bëhet jo thjesht funksion i historisë, por një qenie me brendësi.
Me një pamje që shpesh e ka çuar drejt roleve të rusëve apo evropianëve lindorë, Mehmeti thotë se e ka menduar edhe vetë idenë që Hollivudi e sheh fillimisht përmes fizionomisë. Ai thekson se kjo industri shpesh i njeh njerëzit përmes pamjes, theksit apo prejardhjes—dhe kjo mund të jetë kufizim, por edhe dera e parë që hapet drejt mundësive. Për aktorin, zgjidhja nuk është refuzimi i asaj dere, sepse në vend që ta bllokojë, ai përpiqet ta shfrytëzojë. Në të njëjtën kohë, ai e quan të domosdoshme që të mos mbetet vetëm brenda një “dhome” të vetme, duke sjellë thellësi dhe ndryshim në çdo personazh, edhe kur në letër duken të ngjashëm.
Ai e përkufizon detyrën e tij si një punë që shkon përtej etiketave: pas termave si “rus”, “evropianolindor” apo “i huaj”, aktori duhet të bëjë të dukshëm njeriun. Përtej roleve dhe uniformave, ai e lidh interpretimin me qasjen te personi, te brendësia dhe te ndjesia. Mehmeti përmend se nga NCIS te For All Mankind, nga Shameless te Counterpart, si dhe te Jane the Virgin, Mom, Santa Clarita Diet dhe The Rookie: Feds, ka ndërtuar një galeri personazhesh. Kur i kërkohet të zgjedhë vetëm një skenë nga gjithë rruga, ai thotë se nuk mund të zgjedhë thjesht një: secila skenë e secili rol ka pasur momentet e veta dhe i ka mësuar diçka.
Aktori flet edhe për çastin që vjen pak para fjalës “Action!”, kur seti hesht dhe kamera ende nuk regjistron. Për të, në atë sekondë ekziston një tranzicion i brendshëm: gjithçka duket sikur pret. Mehmeti e sjell si pyetje vetjake atë që ndodh brenda tij në momentin kur gjendja personale dhe personazhi përplasen me realitetin e xhirimit—dhe si kjo përvojë, me gjithë vitet, vazhdon ta mbajë të lidhur me të dy anët e tij. Për më tepër, ai rikthehet vazhdimisht te ideja qendrore që e shoqëron udhëtimin: rruga e tij nuk fillon në Los Anxhelos, por në Prishtinë, ndërsa mes këtyre dy qyteteve qëndrojnë lufta, largimi, studimet dhe një jetë e tërë artistike.
Botuar fillimisht në Telegrafi