Angelina Jolie ka thënë se nuk duhet të kemi frikë të flasim për kancerin, duke e lidhur këtë mesazh me diskutimet që ka zhvilluar me tre vajzat e saj. Aktorja, e cila është edhe producent/interpretues në projektin e saj më të ri, ka vlerësuar filmin e saj “Couture” për rolin që luan në hapjen e dialogut familjar rreth një teme të vështirë, por të rëndësishme.
Jolie ka nënvizuar se ka shumë gjëra që mund të ndodhin, por që nuk duhen t’i përvetësojmë me frikë. “Nuk duhet të kemi frikë”, ka qenë ideja kryesore e mesazhit të saj. Në qendër të këtyre bisedave, sipas saj, është gjetja e mënyrës për ta përballuar realitetin në mënyrë më të hapur, për të mos e lënë temën të mbyllet brenda heshtjes, por për ta kthyer në informacion dhe në reflektim për të ardhmen.
Ngjarjet në jetën personale të Jolies e bëjnë këtë mesazh edhe më të drejtpërdrejtë. Në vitin 2013, ajo iu nënshtrua një mastektomie të dyfishtë si masë parandaluese pasi mësoi se kishte një mutacion gjenetik që e rrezikonte ndjeshëm për kancerin e gjirit. Dy vjet më vonë, ajo vendosi gjithashtu të hiqte vezoret.
Historia e familjes së saj lidhet edhe me humbje të rënda. Nëna e Joliet, Marcheline Bertrand, vdiq nga kanceri i vezoreve në vitin 2007. Po kështu, tezja e saj nga ana e së ëmës vdiq nga kanceri në vitin 2013. Këto përvoja e kanë bërë që temat e parandalimit, diagnostikimit dhe menaxhimit të rrezikut të jenë pjesë e jetës së saj dhe të bisedave që ajo zgjedh të hapë me fëmijët.
Filmi “Couture” e kthen dialogun për kancerin në një bisedë familjare
“Couture” është një film me regji të Alice Winocour, e cila është fituese e çmimit “Oscar”. Në këtë projekt, Jolie e portretizon Maxinën, një regjisore amerikane. Historia nis me një këndvështrim të parë ku Maxine vjen në Paris gjatë Javës së Modës për të drejtuar një shou të modës së lartë. Në fillim krijohet përshtypja se ajo e bën këtë për para, për jetesë dhe për punë, duke u përpjekur të përqendrohet te karriera dhe objektivat.
Por më pas, jeta e Maxines merr një kthesë të papritur. Gjatë rrugëtimit të saj, ajo zbulon se ka kancer të gjirit. Një pjesë e madhe e narrativës lidhet me mënyrën se si pranohet një lajm i tillë dhe me atë se si flitet me familjen. Rrëfimi shtrihet edhe te ndryshimi i prioriteteve në jetë. Jolie ka treguar se filmi flet për zgjedhjen për të jetuar plotësisht dhe për ta përqafuar jetën, edhe kur përballesh me lajme që mund ta ndryshojnë ritmin e çdo plani.
Personazhi i Maxines përfshihet në disa dimensione njëkohësisht: një projekt i rëndësishëm në punën e saj, një romance me një burrë francez dhe diagnozën shkatërruese që i ndryshon perspektivën. Në këtë rrugë, ajo tërhiqet nga një histori dashurie me një bashkëpunëtor të njohur, ndërsa përplaset me gra të moshave dhe prejardhjeve kulturore të ndryshme, të gjitha duke luftuar për të marrë kontrollin e fateve të tyre. Në fund, Maxine përshkohet nga një udhëtim thellësisht personal të vetëzbulimit që e detyron të përballet me zgjedhjet që i japin formë jetës së saj.
Jolie ka thënë gjithashtu se shpreson që filmi të inkurajojë njerëzit ta jetojnë jetën e tyre sa më të plotë. Përmes rrëfimit të Maxines dhe dialogut që nxit, mesazhi i saj rikthehet te ideja se temat e vështira, si kanceri, duhen përballuar me bisedë, me informim dhe me qasje më pak të mbyllur.
Botuar fillimisht në Koha.net
