Deputetët e kanë detyrë institucionale dhe kushtuese që të shkojnë në punë, pra në seancë, pavarësisht se e disponojnë mandatin e tyre si të duan. Megjithatë, mandatin e marrin nga populli dhe prandaj vendimet e tyre duhet të lidhen me interesin e atij populli, jo me logjika të tjera. Nëse kjo nuk ndodh, alternativa që mbetet është që të shkohet sërish në zgjedhje.
Kjo logjikë del edhe nga mënyra se si po ecën procesi pas certifikimit të rezultateve. Rezultatet u certifikuan “në fund”, pas pesë javësh. Me këtë nis të rrjedhë afati për konstituimin e Kuvendit, një moment që do të duhej të ishte më i shpejtë dhe më i qartë. Por, nga sinjalet e para të shefave të partive politike, duket se askush nuk po e ka urgjencë konstituimin e Kuvendit.
Shkaku, siç po shfaqet në dinamikën politike, lidhet me një bast tjetër: loja dhe interesi kryesor duket se janë të përqendruara te posti i kryetarit të shtetit. Në këtë kuptim, vonesat nuk po shpjegohen vetëm me procedura, por edhe me prioritetet që partitë i vendosin para interesit institucional. Ndërkohë që gazetaria profesionale cilësohet si interes publik, ky artikull përqendrohet te përgjegjësia e institucioneve dhe te mënyra se si po shtyhet një proces i rëndësishëm.
Në këtë rrugë, autori e mban vëmendjen te ajo që është thënë rreth rolit të kryetarit të shtetit. Thuhet se kompetencat e tij janë “më shumë ceremoniale”, por theksohet se kjo nuk është bash krejt e vërtetë. Përkundër këtij argumentimi, zgjedhja e kryetarit të shtetit nuk ka kaluar deri më tash pa telashe. Madje, edhe kur ka pasur raste të menaxhuara më mirë, si në rasti i Jahjagës dhe “zarfit”, ngjarja gjithsesi lidhet me atë që ndodhi pas asaj kohe të vështirë, pavarësisht se ndodhi pas një “cirk” me Pacollin.
Mandati i popullit kërkon veprim, jo vonesa në Kuvend
Gjatë periudhës së Rugovës, procesi kishte një formë më të thjeshtë: Rugova e donte postin, dhe atëherë e pranonte se dikush me pak vota mund të bëhej kryeministër e të mbante plot poste ministrore. Pra, edhe atëherë ekzistonte një logjikë politike e cila lidhej me pëlqimin dhe interesin për poste, por krahasuar me më vonë, duket se po flitet për një mënyrë më të lehtë të zgjidhjes.
Herë të tjera, çështja e kryetarit të shtetit u zgjidh me koalicione qeverisëse. Përmendet se deri në zgjedhjen e Osmanit, kishte mbështetje nga LDK-ja dhe ndonjë deputet tek-tuk që e ndihmoi zgjedhjen e tij. Kjo tregon se skemat politike janë ndryshuar nga një periudhë në tjetrën, por gjithsesi synimi ka qenë i njëjtë: të gjendet një shumicë që e mundëson zgjedhjen e kryetarit të shtetit.
E më pas, erdhi fillimi i 2026-s. U gjetën arsyetime se përse dikush hyn, por logjika e procesit duket se po shkon drejt një tjetër ngërçi, duke u lidhur sërish me pritshmëritë për postin e kryetarit të shtetit. Në këtë pikë, mesazh për dy çështje mbetet i qartë: deputetët duhet ta kryejnë detyrën në seancë dhe mandatet e tyre duhet të zbatohen në interes të popullit; ndërsa procesi i konstituimit të Kuvendit nuk duhet të varet nga kalkulimet e postit që vjen pas tij. Përndryshe, zgjidhja e vetme që shfaqet është rihapja e garës përmes zgjedhjeve të reja.
Botuar fillimisht në Koha.net
