Pas publikimit të rezultateve të zgjedhjeve të 7 qershorit, politika në Kosovë hyri menjëherë në një fazë të re bashkëpunimesh dhe propozimesh. Në këtë kontekst, deklarata e Vjosa Osmani e ka akuzuar Albin Kurtin”>Vjosa Osmanit vetëm pak orë pas rezultateve, se Lëvizja Vetëvendosje “nuk ka asnjë arsye” të mos e pranojë atë për presidente, ka sjellë një pyetje të madhe politike.
Pyetja nuk lidhet me të drejtën e Osmanit për të kandiduar, as me të drejtën e Lidhjes Demokratike të Kosovës që ta propozojë atë. Po ashtu, nuk ka dyshim se LVV ka të drejtë ta pranojë apo ta refuzojë kandidaturën. Problemi qëndron diku tjetër: fakti që e njëjta Vjosa Osmani, gjatë muajve të fundit dhe sidomos gjatë fushatës, ndërtoi një narrativë të ashpër kundër Albin Kurtit dhe Lëvizjes Vetëvendosje.
Gjatë fushatës, Osmani i ka paraqitur kundërshtarët e saj me tone të forta politike. Ajo ka folur për njerëz “të papërgjegjshëm” dhe me “qëllime të rrezikshme”. Po kështu, Albin Kurtin e ka nxjerrë si përgjegjës për krizën institucionale, duke e paraqitur si një faktor që e çoi vendin drejt zgjedhjeve të reja. Në të njëjtën linjë, janë ngritur edhe dyshime për takime, për raporte ndërkombëtare dhe për mënyrën se si po drejtohet politikisht vendi.
Me një narrativë të tillë, publikut i është krijuar për javë të tëra një përshtypje se LVV dhe Kurti nuk ishin vetëm kundërshtarë politikë, por një problem serioz për stabilitetin e shtetit. Prandaj, kërkesa që tani po vjen nga e njëjta linjë politike—që vetë LVV ta mbështesë Osmanin për presidente—nuk duket si një thirrje parimore për stabilitet. Përkundrazi, ajo reflektohet si një përshtatje e menjëhershme pas rezultatit zgjedhor.
Koherenca politike nuk ndërtohet me kthesa brenda natës
Një ish-presidente e shtetit nuk është thjesht një figurë e zakonshme partiake. Fjalët e saj kanë peshë politike dhe institucionale. Kur ajo përdor shprehje si “qëllime të rrezikshme”, kjo nuk trajtohet si retorikë e zakonshme fushate. Ajo është vlerësim i rëndë, i cili ka ndikim te mënyra se si qytetarët e lexojnë dhe e vlerësojnë besueshmërinë e figurave politike dhe gatishmërinë e tyre për bashkëpunim.
Pas deklaratave të tilla, kthesa e shpejtë drejt kërkesës që LVV ta mbështesë Osmanin nuk mund të kalojë pa u vendosur nën dyshim. Nëse akuzat e mëparshme ishin vërtet serioze, atëherë kërkesa e sotme për mbështetje nga ana e LVV-së del e pashpjegueshme. Por edhe nëse ato akuza do të konsideroheshin thjesht si pjesë e fushatës, sërish problemi mbetet i madh: një ish-presidente nuk do të duhej ta përdorte gjuhën e rrezikut institucional për llogari elektorale.
Në të dy rastet, ajo që rrezikohet është besueshmëria politike. Qytetarët kanë kujtesë: mbajnë mend deklaratat, akuzat dhe kthesat që ndodhin kur rezultati zgjedhor ndryshon skenën politike. Nuk mund të kërkohet që ajo që u tha për javë të tëra të fshihet thjesht sepse tani u krijua nevoja për kombinime të reja politike. Vjosa Osmani ka të drejtë të synojë një mandat; LDK ka të drejtë ta paraqesë si kandidate; LVV ka të drejtë ta pranojë ose ta refuzojë. Megjithatë, publiku ka të drejtë të kërkojë koherencë.
Posti i presidentit nuk është thjesht çështje numrash në Kuvend. Është çështje besimi, maturie dhe qëndrueshmërie politike. Këto nuk ndërtohen duke e paraqitur dikë si rrezik deri dje dhe pastaj duke kërkuar votën e tij sot. Në një demokraci, mënyra e të menduarit politik dhe standardet e komunikimit janë elementë që ndikojnë drejtpërdrejt te cilësia e sistemit, jo vetëm te matematikat e momentit.
Botuar fillimisht në Bota Sot
