Një rrëfim i Agush Buja, ish-sekretar i udhëheqjes së LPK-së jashtë vendit, hedh dritë mbi një proces që lidhet drejtpërdrejt me krijimin e një mekanizmi financiar për veprimtarinë e UÇK-së. Në rrëfimin e tij, Buja përqendrohet te roli i Zvicrës dhe te mënyra si u organizua mbledhja e fondeve përmes diasporës, duke i dhënë formë një strukture të posaçme që do të shërbente si urë mes mbështetësve jashtë Kosovës dhe nevojave të organizimit në terren.
Sipas rrëfimit, një moment i rëndësishëm në këtë histori është krijimi i fondit “Vendlindja Thërret” në Winterthur. Kjo hapësirë në Zvicër është paraqitur si pikë kyçe ku nisën të strukturoheshin aktivitetet për mbledhjen e parave dhe për organizimin e mbështetjes nga diaspora. Buja e lidh krijimin e këtij fondi me nevojën për të pasur një kanal të qartë financiar, që të mundësonte grumbullimin e kontributeve dhe t’i vinte ato në funksion të angazhimit të kohës.
Rrëfimi i Agush Bujës ndalet edhe te procesi i mbledhjes së parave. Ai tregon si diaspora u përfshi në mënyrë të organizuar, duke sjellë kontribute për fondin “Vendlindja Thërret”. Në këtë mënyrë, vlerat e grumbulluara nuk mbetën vetëm si ndihmë simbolike, por u drejtuan si pjesë e një përpjekjeje më të gjerë për organizimin dhe financimin. Buja përshkruan kontekstin e asaj kohe dhe thekson se mobilizimi i njerëzve jashtë vendit ishte një faktor që ndikoi në mundësitë e veprimtarisë.
Përtej vetë krijimit të fondit, një pjesë e rëndësishme e rrëfimit lidhet me mënyrën se si u menaxhuan dhe u organizuan aktivitetet në Zvicër. Winterthuri, në këtë tregim, shfaqet si vend ku strukturimi i fondeve mori trajtë dhe ku diaspora u bë më e bashkuar rreth një objektivi të përbashkët. Buja e paraqet rolin e Zvicrës jo si një detaj anësor, por si një element që ndihmoi drejtpërdrejt në organizimin e procesit, duke krijuar hapësirë për grumbullimin e mjeteve dhe për planifikimin e tyre.
Fondi “Vendlindja Thërret” në Winterthur, çelësi i financimit
Një vijë e qartë shfaqet në rrëfimin e Bujës: nga krijimi i fondit te grumbullimi i kontributeve, gjithçka lidhet me synimin për të siguruar mbështetje të qëndrueshme. “Vendlindja Thërret” paraqitet si një mekanizëm që i dha formë solidaritetit të diasporës dhe e ktheu atë në veprim organizativ. Përmes këtij fondi, njerëzit që jetonin jashtë vendit kishin një rrugë konkrete për të dhënë ndihmesën e tyre, ndërsa organizatorët mund të koordinonin më lehtë mbledhjen dhe përdorimin e fondeve.
Rrëfimi gjithashtu nxjerr në pah se roli i Zvicrës lidhej me organizimin e të gjithë zinxhirit të mbështetjes. Në tregim del se mbledhja e parave nga diaspora u realizua në një mënyrë të lidhur me objektivin e kohës, duke e bërë më të mundur vazhdimësinë e përpjekjes për organizimin e UÇK-së. Buja, duke rrëfyer përvojën e tij, e vendos theksin te organizimi dhe financimi si dy shtylla që kërkonin përkushtim, koordinim dhe një strukturë të qartë për t’u funksionalizuar.
Në këtë mënyrë, historia e fondit “Vendlindja Thërret” dhe mbledhja e fondeve nga diaspora në Winterthur shfaqen si pjesë e një skeme më të madhe, ku Zvicra luan rolin e saj në organizim. Rrëfimi i Agush Bujës tregon se si u krijua një bazë financiare për mbështetje dhe si u përdorën mekanizma konkretë për të siguruar mjetet e nevojshme. Përfundimisht, roli i këtij procesi paraqitet si vendimtar për të kuptuar më mirë mënyrën se si u mbështet dhe u financua organizimi i UÇK-së përmes strukturave të krijuara në diasporë.
Botuar fillimisht në Albeu
