Gjatë historisë, muzika e Wolfgang Amadeus Mozartit është kthyer shpesh në strehë për njerëzit kur vendi dhe bota përballen me vështirësi. Teksa krizat shtohen dhe tensionet rriten, dëshira për diçka që të japë qetësi e për të ndërtuar ura mes njerëzve duket se bëhet edhe më e fortë. Pikërisht në këtë linjë, festivali kushtuar Mozartit vjen me një mesazh që synon të bashkojë, jo të përçajë.
“Si kompozitor, ai është një figurë udhëheqëse, veçanërisht në periudha kur ekziston një ndjenjë mbingarkese dhe polarizimi”, thotë Evelyn Meining, drejtoreshë artistike e “Mozartfest Würzburg”. Sipas saj, kur bota duket sikur po shpërbëhet, njerëzit kërkojnë diçka ku të mbështeten, dhe muzika e Mozartit ofron pikërisht atë lloj ngushëllimi që rikthen qetësinë.
Meining e lidh edhe më drejtpërdrejt këtë nevojë me realitetin e ditëve të sotme. “Tani, më shumë se kurrë, me botën e goditur nga kriza dhe me rrezikun që të përfshihet nga lufta, po rritet dëshira për unitet”, thekson ajo. Në këtë kontekst, festivali i këtij viti e trajton Mozartin jo vetëm si figurë historike, por edhe si një identitet kulturor që mund të flasë për bashkëjetesë.
Një nga elementët kryesorë të programit të festivalit lidhet edhe me moton e tij për vitin 2026. Motoja e festivalit më të madh të Mozartit në Gjermani është: “Bukuria e Evokuar: Mozarti si Idol”. Organizatorët e shohin këtë ide si një mënyrë për të rikthyer vëmendjen tek forca emocionale e muzikës së Mozartit dhe ndikimi i saj tek publiku edhe në situata të vështira.
Mozarti si “idoll”: bukuria që i bashkon në kohë krizash
Koncerti hapës i festivalit, i cili u mbajt me pjesëmarrjen e “Mozarteum Orchestra Salzburg”, tregoi se sa i fuqishëm dhe prekës mund të jetë repertori i Mozartit. Orkestra nga Salzburgu interpretoi Simfoninë e parafundit të Mozartit, një zgjedhje që e vendos menjëherë tonin e gjithë eventit: kombinimin mes thellësisë muzikore dhe aftësisë për t’u ndalur në emocione.
Historia e Orkestrës “Mozarteum Orchestra Salzburg” lidhet edhe me një moment të veçantë: ajo u themelua në vitin 1841 me ndihmën e së vesë së Mozartit, Constanze. Kjo shtrirje kohore, nga shekulli i 19-të deri te koncertet e sotme, e forcon edhe më shumë simbolikën e festivalit. Publiku nuk ndesh vetëm një interpretim të veprave, por edhe një traditë që ka mbijetuar dhe është përcjellë ndër breza.
Programi i koncertit përfshiu gjithashtu vepra moderne të Maurice Ravel dhe Sergei Prokofiev, dy kompozitorë bashkëkohorë që, siç theksohet në event, i admironin Mozartin. Në këtë mënyrë, festivali krijon një urë mes epokave muzikore: nga Mozart te moderniteti, përmes ndikimit që ai la. Evelyn Meining sjell edhe një detaj mbi marrëdhënien artistike të këtyre figurave me Mozartin: Ravel e admironte Mozartin si “idhullin e një epoke të shkuar”. Kështu, brenda të njëjtit program, idetë për unitet dhe gjetje ngushëllimi gjejnë formë nëpërmjet muzikës.
Qëllimi i këtij edicioni shfaqet qartë në mënyrën si ndërtohet eventi: nga Simfonia e parafundit, te përfshirja e veprave të Ravel dhe Prokofiev, dhe deri te motoja “Bukuria e Evokuar”. Në një periudhë ku publiku përballlet me pasiguri dhe me rrezikun e përshkallëzimit të tensioneve, festivali e vendos Mozartin si një figurë referimi që sjell qetësi dhe i shtyn njerëzit të mendojnë për vlera të përbashkëta. Edicioni i këtij viti, i shpallur në qershor 2026, vjen si vazhdimësi e një tradite të gjatë, por me një mesazh aktual: gjenialiteti dhe bukuria e muzikës mbeten një strehë emocionale, edhe kur bota është në provë.
Botuar fillimisht në Koha.net
