Plot shtatëdhjetë vite më parë, në një cep të ngrohur nga dielli i rivierës granceze, ndodhi një takim që do të mbetej gjatë në kujtesë. Brigitte Bardo u përball me Pablo Picasso, dy figura që vinin nga botë krejt të ndryshme: një ikonë e bukurisë moderne dhe një titani i artit bashkëkohor, i njohur për mënyrën sesi e ktheu femrën në mit artistik.
Kur dikush sheh sot historinë e tyre, kupton pse përballja mori kaq shumë jehonë. Në njërën anë ishte Bardo, emër që bota e adhuronte, me një karrierë që po niste të merrte përmasa globale. Në anën tjetër ishte Picasso, një artist që kishte kaluar dekada duke revolucionarizuar artin modern, duke shpikur kubizmin dhe duke eksperimentuar vazhdimisht me forma, teknika dhe materiale të reja. Edhe pse takimi u përfol e u interpretua gjatë, thuhet se Picasso ishte ndër të paktët burra që mundi t’i rezistonte Bardosë.
Takimi u zhvillua në vitin 1956, në Vallauris, pranë Kanës. Ishte një periudhë kur Festivali i Filmit i jepte Rivierës së Francës ritëm glamuri botëror dhe kur çdo hap i një figure publike kthehej lehtë në sensacion. Në atë kohë Brigitte Bardo ishte vetëm 21 vjeçe. Ajo ndodhej në pragun e shpërthimit të saj si simbol erotik dhe ikonë absolute e kinemasë franceze. Deri atëherë kishte realizuar shtatëmbëdhjetë filma, por ende nuk ishte bërë miti planetar që do të trondiste moralin konservator të kohës, për shkak të sensualitetit të saj të çlirët, të pafajshëm dhe provokues njëkohësisht.
Picasso, nga ana tjetër, ishte 74 vjeç. Koha po ia rëndonte fizikisht trupin, por jo shpirtin: ai mbetej rebel dhe i ndezur nga etja krijuese. Që prej vitit 1948 ai ishte vendosur në Vallauris dhe ishte zhytur në pasionin e tij për qeramikën, baltën dhe objektet dekorative. Në këtë mënyrë, edhe sendet e zakonshme filluan t’i shndërronte në artefakte të pavdekshme.
1956: Bardot dhe Picasso u përballën, por arti nuk u bë pikturë
Kur Bardo mbërriti në studion e Picasso-s, të gjitha sinjalet treguan se po afrohej diçka që do të linte gjurmë. Bota e artit dhe e spektaklit e nuhati shpejt se ishte një moment i veçantë, një përballje magjepsëse mes bukurisë dhe gjenisë. Revista LIFE dërgoi fotografin Jérôme Brierre për të dokumentuar këtë rast.
Fotografitë që u krijuan nga takimi mbeten edhe sot një dëshmi e rrallë e dy energjive që kryqëzohen për pak çaste. Bardo shihet si mishërim i rinisë, erotizmit dhe spontanitetit; Picasso, si një prift i vjetër i artit modern, i lodhur nga jeta, por me sy grabitqari estetik. Gjatë kohës që qarkullonin tregimet rreth tyre, u tha se Brigitte Bardo nuk shkoi vetëm nga respekti për mjeshtrin. Në prapaskenë, u përmend edhe dëshira për t’u bërë muza e tij e fundit.
Por një detaj e ktheu historinë në enigmë. Picasso nuk pranoi ta pikturonte Bardon. Asokohe askush nuk e kuptoi pse, dhe vetë ai nuk dha kurrë një shpjegim. Heshtja e tij zgjati deri në fund të jetës. Në vend të Bardosë, ai zgjodhi si modele Lydia Corbett, një nga muzat e tij të zakonshme të asaj periudhe. Kjo, nga ana tjetër, ushqeu edhe më shumë mitin e takimit, duke shtuar aludime dhe interpretime për atë që ndodhi në studio.
Me kalimin e kohës, u shtruan interpretime të ndryshme: një yll kinemaje që ndizte imagjinatën mashkullore të epokës dhe një plak-gjeni me histori të pafundme pasionesh femërore. Në shtyp, Brigitte Bardo u përshkrua si një “kotele ledhatare”, ndërsa Picasso shpesh etiketohej si “përbindëshi i shtratit dhe penelit”. Kështu, historia u kthye edhe në një duel simbolik mes dy formave të pushtetit: bukurisë që pushton botën me shikim dhe artit që e pushton atë me pavdekësi.
E megjithatë, nga takimi nuk lindi asnjë tablo. U fol për fotografi, për heshtje dhe për një mister që vazhdon të ndezë imagjinatën edhe sot. Dhe pikërisht te kjo mungesë përfundimi në formën e një vepre që “e kap” një muzë qëndron edhe madhështia e historisë: jo çdo magjepsje duhet të mbyllet me posedim, jo çdo muzë duhet patjetër të shndërrohet në pikturë, dhe jo çdo burrë që ka dashur të zotërojë bukurinë arrin ta kthejë atë pa ndryshime në art. Ndërkohë, ndërkohë që publiku pret rikthime të projekteve të reja në kulturë, vetë kjo përballje mbetet një nga momentet më të rralla ku kinemaja dhe arti bashkëkohor u prekën, pa prodhuar kanavacën e pritshme.
Botuar fillimisht në Bota Sot
