Arsène Wenger nuk ka hequr dorë nga përpjekja për të ndryshuar rregullin e pozitës jashtë loje. Pas propozimit të parë që nuk solli efektet e pritshme dhe u braktis pas një periudhe testimi, ish-trajneri i Arsenalit ka sjellë një ide të re. Këtë herë, fokusin e ka zhvendosur te një element shumë specifik: mënyra si matet pozita e futbollistit sulmues, duke u mbështetur në pjesë të caktuara të trupit.
Wenger, i cili aktualisht drejton departamentin e Zhvillimit Global të Futbollit në FIFA, prej kohësh po punon për një rregull që do ta bënte lojën më tërheqëse dhe do të krijonte më shumë mundësi për shënimin e golave. Synimi është që kontrolli dhe sinjalizimet për jashtë loje të mos ndikojnë në mënyrë të tepruar te ritmi i sulmit, por edhe të mos hapin rrugë për efekte të padëshiruara në mënyrën si organizohen skuadrat në mbrojtje.
Propozimi i parë i Wenger-it parashihte një rregull më të “butë” për futbollistët sulmues: një lojtar do të konsiderohej në pozitë jashtë loje vetëm nëse i gjithë trupi i tij do të ishte përtej vijës së mbrojtësit të fundit. Në praktikë, nëse sulmuesi kishte qoftë edhe një pjesë të trupit që qëndronte në të njëjtën vijë ose përpara, pozita nuk do të quhej jashtë loje. Ky qasje u pa si një mënyrë për të ulur numrin e sinjalizimeve dhe për të krijuar më shumë vazhdimësi në aksione.
Një ndryshim i ri: jashtë loje vetëm nga pjesa e sipërme e trupit
Rregulli u testua edhe në një garë zyrtare. Kampionati Kanadez e aplikoi idenë gjatë verës së vitit 2026, nën mbikëqyrjen e afërt të Bordit Ndërkombëtar të Shoqatave të Futbollit (IFAB). Megjithatë, eksperimenti nuk u zgjat. Testimi u ndërpre në fund të tetorit, ndërsa u braktisën edhe planet për ta provuar në liga të tjera. Arsyeja kryesore ishte se rezultatet nuk përputheshin me pritjet fillestare: në vend që të rritej ritmi i lojës sulmuese, skuadrat filluan të përshtateshin në mënyrë që të përfitonin nga rregulli i ri.
Sipas statistikave të publikuara, gjatë aplikimit të atij rregulli numri i vendimeve për pozitë jashtë loje u ul me 54 për qind. Në 112 ndeshje ku u zbatua rregulli, u shënuan 13 gola që do të anuloheshin sipas rregullave të zakonshme. Megjithatë, ndikimi nuk ishte vetëm në shifrat e vendimeve. Ndryshimet u panë edhe në mënyrën se si u pozicionua mbrojtja: mbrojtësit filluan të pozicionoheshin mesatarisht tri metra më afër portës së tyre sesa më parë. Kjo e vështirësoi lojën sulmuese dhe pati efekt edhe në situatat e goditjeve standarde.
Pas 108 ndeshjesh testimi, FIFA mori vendim për të mos e çuar më tej idenë në formën e saj fillestare. Pikërisht këtu hyn edhe propozimi i ri i Wenger-it. Sipas gazetës amerikane The New York Times, francezi i ka paraqitur IFAB-it një version të ndryshuar të rregullit. Sipas kësaj qasjeje, pozita jashtë loje do të përcaktohet ekskluzivisht duke u bazuar te pjesa e sipërme e trupit të futbollistit.
Ideja është që nëse një sulmues ka këmbën ose gjurin përtej vijës së mbrojtësit të fundit, ai nuk do të konsiderohej automatikisht jashtë loje. Në të kundërt, nëse një pjesë e sipërme e trupit—si koka, shpatullat, krahët, ose pjesë të tjera—ndodhet përtej vijës së lejuar, atëherë sinjalizohet pozita jashtë loje. Tashmë propozimi është në pritje të vlerësimit nga IFAB-i, organi që përcakton dhe ndryshon rregullat e futbollit. Mbetet për t’u parë nëse kjo zgjidhje do të testohet në ndonjë kampionat dhe nëse do të ketë më shumë sukses sesa propozimi i parë i Wenger-it.
Botuar fillimisht në Telegrafi






