Një vendim i gjykatës në Kenia e ka çuar përfundimisht çështjen në drejtim të një përgjegjësie të rëndë penale: udhëheqësi i një sekti, Paul Mackenzie, është shpallur fajtor për vrasjen e 191 personave. Sipas rrethanave të trajtuara në proces, pothuajse të gjithë viktimat ishin fëmijë, teksa vetëm njëri prej 191 të vrarëve nuk ishte fëmijë.
Ngjarja lidhet me besimet e grupit që drejtohej nga Mackenzie, i cili u kishte thënë prindërve të linin fëmijët e tyre pa ushqim. Udhëzimi ishte që fëmijët të vdisnin nga uria, në mënyrë që ata të mund të “takonin Jezusin”. Ky element i doktrinës së sektit ka qenë thelbësor në mënyrën se si prokuroria e ka paraqitur rastin dhe si gjykata e ka vlerësuar veprimin e të akuzuarit.
Gjatë hetimeve dhe në shqyrtimin gjyqësor janë pasur parasysh edhe rregulla të tjera të vendosura nga udhëheqësi i sektit. Doktrina e Mackenzie-s, sipas përshkrimeve të çështjes, predikonte se arsimimi ishte i ndaluar. Po ashtu, ajo kundërshtonte përdorimin e mjekësisë moderne, e cila cilësohej si “e keqe”. Këto ndalesa, sipas mënyrës si është rrëfyer çështja, kanë ndikuar në mënyrën se si anëtarët e grupit i trajtonin rreziqet reale për jetën e fëmijëve.
Në total, jo vetëm Mackenzie, por edhe 28 udhëheqës të tjerë të sektit janë shpallur fajtorë për vrasje. Pra, përgjegjësia penale nuk i është atribuuar vetëm personit që shfaqet si figura kryesore e grupit, por njëkohësisht i është dhënë edhe një numri tjetër drejtuesish që kanë pasur rol në menaxhimin e brendshëm dhe zbatimin e udhëzimeve.
Megjithatë, për të gjithë të shpallurit fajtorë, procesi nuk ka mbyllur menjëherë çdo fazë të mundshme. Të gjithë 28 udhëheqësit e tjerë u deklaruan të pafajshëm gjatë qëndrimit të tyre në gjykatë, duke kundërshtuar akuzat dhe duke këmbëngulur se askush nuk e kishte kryer vrasjen. Këmbëngulja në pafajësi tregon se mbrojtja synon të çojë çështjen përtej vendimit aktual, ndërsa palët do të ndjekin hapat ligjorë në vazhdim.
Doktrina që ndalonte ushqimin dhe mjekësinë çoi në 191 vrasje
Rasti ka tërhequr vëmendjen sepse, sipas përshkrimit të ngjarjes, uria u bë mekanizëm i përdorur për të arritur qëllimin e shpallur nga udhëheqësi. Udhëzimi për t’i lënë fëmijët pa ushqim u shoqërua me idenë se kjo do t’u mundësonte atyre të “takonin Jezusin”. Pikërisht ky raport mes besimeve fetare të grupit dhe vendimeve konkrete për jetën e fëmijëve është parë si një faktor përcaktues në mënyrën se si gjykata e ka ndërtuar përgjegjësinë penale.
Në vlerësimin e shifrave, vendimi përmend 191 viktima, ku të gjithë ishin fëmijë përveç një personi. Kjo e bën çështjen veçanërisht tronditëse dhe e vendos atë në qendër të debatit publik për rolin e udhëheqësve të grupeve, ndikimin që mund të kenë doktrinat e mbyllura dhe mënyrën se si ndalesat për arsimim dhe mjekësi mund të përkthehen në rreziqe vdekjeprurëse.
Aktgjykimi ndaj Paul Mackenzie dhe ndaj udhëheqësve të tjerë të sektit e vulos për momentin atë që ka ndodhur, por mbetet ende e hapur rruga e kundërshtimeve ligjore dhe çështjeve të mëtejshme. Përtej shifrave të rënda, rasti lidhet me një zinxhir udhëzimesh brenda sektit, ku predikimet për fundin e botës dhe ndalimet ndaj arsimimit e trajtimit mjekësor janë përmendur si pjesë e kontekstit që parapriu tragjedinë.
Botuar fillimisht në Gazeta Express
