Agush Buja, ish-sekretar i udhëheqjes së LPK-së jashtë vendit, ka hedhur dritë mbi një histori që lidhet drejtpërdrejt me organizimin dhe financimin e UÇK-së. Në rrëfimin e tij, ai përqendrohet te mënyra se si u krijua një fond i posaçëm për të mbështetur veprimtarinë, duke shpjeguar mekanizmat e mbledhjes së parave dhe rolin që luajtën strukturat e diasporës.
Sipas rrëfimit, një nga pikat kyçe lidhet me themelimin e fondit “Vendlindja Thërret”, i cili u ngrit në Winterthur. Buja tregon se ky fond nuk u krijua rastësisht, por si një mënyrë e organizuar për ta kthyer solidaritetin e njerëzve në ndihmë konkrete. Në këtë kuadër, ai flet për rolin e mjedisit zviceran dhe për mënyrën se si diaspora arriti të mobilizohej për një qëllim të përbashkët.
Në rrëfimin e tij, Agush Buja përmend se procesi i mbledhjes së fondeve u bë përmes një organizimi të koordinuar. Ai e lidh këtë me përpjekjet e LPK-së dhe me strukturat që vepronin jashtë vendit, duke theksuar se pa një rrjet të mirëfilltë të njerëzve dhe pa një mekanizëm të qartë, do të ishte e vështirë të mblidheshin shuma të konsiderueshme për nevojat e kohës. Kështu, “Vendlindja Thërret” shfaqet si instrument i punës praktike, ku vëmendja shkonte te mbështetja financiare.
Agush Buja e sjell në vëmendje edhe fazën e grumbullimit të parave, një proces që, sipas rrëfimit, u mbështet nga diaspora. Ai përmend se fondi shërbeu për të kanalizuar ndihmat që vinin nga jashtë, duke krijuar një rrugë më të organizuar drejt qëllimit përfundimtar. Në këtë histori, Winterthuri paraqitet si vendi ku ideja u shndërrua në fond konkret, ndërsa diaspora u bë fuqia lëvizëse që e mbajti të gjallë punën e mbledhjes së fondeve.
Fondi “Vendlindja Thërret” dhe mbledhja e parave për UÇK-në
Rrëfimi i Bujës thekson se organizimi nuk ishte vetëm një çështje vullneti, por edhe planifikimi. Fondi “Vendlindja Thërret” u krijua në Winterthur, dhe aty u vunë themelet e një mekanizmi që synonte të mblidhte kontribute nga diaspora. Kjo do të thotë se njerëzit që ishin jashtë Kosovës dhe Shqipërisë, duke ndjekur organizimin e strukturave përkatëse, u përfshinë në mënyrë të drejtpërdrejtë për të mbështetur kauzën.
Një pjesë tjetër e rëndësishme e rrëfimit lidhet me mënyrën se si kjo mbështetje u lidh me nevojat e UÇK-së. Buja, në rolin e tij si ish-sekretar i udhëheqjes së LPK-së jashtë vendit, paraqet një lidhje të qartë ndërmjet punës së diasporës dhe rolit të organizimit në terren. Në këtë kontekst, ai sjell në vëmendje se Zvicra kishte një rol të veçantë në organizimin dhe financimin, duke u kthyer në një hapësirë ku diaspora mund të punonte e koordinuar dhe ku fondet mund të mblidheshin në mënyrë sistematike.
Në përfundim, historia që Agush Buja rrëfen përqendrohet te krijimi i fondit “Vendlindja Thërret” në Winterthur dhe te mbledhja e parave nga diaspora, si një hap i rëndësishëm në mbështetjen e UÇK-së. Përmes këtyre shpjegimeve, kuptohen më qartë mekanizmat që e bënë të mundur që solidariteti i njerëzve të shndërrohej në financim dhe në organizim. Kjo tregon se, në një periudhë vendimtare, puna e bërë jashtë vendit kishte ndikim real dhe të matshëm në mënyrën se si u mbështet UÇK-ja.
Botuar fillimisht në Albeu
