Aktakuza ndaj Fatmir Shehollit për spiunazh dhe shantazh ka sjellë në fokus një seri komunikimesh, materialesh dhe pagesash, të cilat Prokuroria Speciale pretendon se lidhen me veprimtari në interes të BIA-s serbe. Në këtë dosje përmendet edhe gazetari Milaim Zeka, teksa Prokuroria e lidh atë me marrjen e materialeve që, sipas akuzës, u përdorën për publikim.
Sipas deklarimit publik të Milaim Zekës pas publikimit të aktakuzës, ai ka thënë se “ka qenë e ditur që Sheholli është spiun”. Kjo fjali e tij ka hapur një pikëpyetje të menjëhershme: nëse ishte e ditur se personi përballë tij ishte spiun, si është e mundur që Zeka të pranonte materiale komprometuese nga i njëjti person, të përfshihej në përgatitjen e tyre për publikim dhe madje të merrte edhe para prej tij?
Aktakuza e Prokurorisë Speciale, megjithatë, e përshkruan rastin në mënyrë të detajuar. Fatmir Sheholli akuzohet se ka vepruar në koordinim me zyrtarin e BIA-s serbe, Bojan Dimiq, me synim dëmtimin e interesave të Kosovës dhe ndikimin në procesin zgjedhor. Prokuroria pretendon se Sheholli kishte marrë materiale audio dhe transkripte që synonin komprometimin e zyrtarëve të Ministrisë për Komunitete dhe Kthim, dhe më pas ia kishte dorëzuar ato Milaim Zekës për publikim.
Në dosje thuhet se Milaim Zekës iu dhanë 1 mijë euro. Aktakuza përmend edhe pretendimin se ishte paraparë të jepej edhe një mijë euro tjetër pas publikimit. Prokuroria thekson se dorëzimi i materialeve dhe parave është dokumentuar përmes përgjimeve audio dhe kamerave të sigurisë. Pra, sipas aktakuzës, çështja nuk trajtohet thjesht si deklarata publike, por si pretendime të përfshira në një aktakuzë që mbështetet në prova të administruara nga organet e hetimit.
Si u përpoq Zeka ta shpjegonte origjinën e materialeve dhe shumën e parave
Pas publikimit të aktakuzës, Milaim Zeka ka dhënë versionin e tij, duke thënë se materialet i ishin prezantuar si materiale që vinin nga GIZ-i gjerman. Në intervistën e tij, ai është pyetur se si mund të ishin të GIZ-it kur materialet ishin në gjuhën serbe. Zeka ka lënë të kuptohej se mund të kishin ardhur nga “dikush brenda GIZ-it”. Pikërisht ky shpjegim e bën më të vështirë të kuptuarit e origjinës së materialeve, përballë mënyrës se si Prokuroria i lidh ato me BIA-n dhe me rolin e Bojan Dimiq.
Sipas aktakuzës, emri i GIZ-it ishte përdorur për të fshehur origjinën reale të materialeve. Kjo do të thotë se “GIZ-i gjerman” shfaqet si një emër i përdorur për të maskuar atë që Prokuroria e konsideron burim tjetër. Në këtë kontekst, nëse Zeka ka thënë se e dinte se Sheholli ishte spiun, lindin sërish dy pyetje: pse do t’i besonte shpjegimit të origjinës së materialeve pikërisht nga personi që ai pretendon se ishte spiun, dhe sa verifikim i plotë mund të jetë bërë për burimin kur në të njëjtën kohë ekzistonte, sipas tij, dijenia për natyrën e personit?
Edhe çështja e pagesave shfaqet me një kundërthënie që, sipas materialit që qarkullon në këtë dosje, kërkon shpjegim. Në intervistën televizive, Zeka ka thënë se 1 mijë eurot e marra nga Sheholli ishin për përkthimin e materialeve. Por në aktakuzë citohet një deklaratë e tij në Polici, ku thuhet se “GIZ-i gjerman” kishte ndarë 2 mijë euro për publikim: 1 mijë euro në fillim dhe 1 mijë euro pas publikimit. Ky ndryshim në shpjegim – nga përkthim për 1 mijë euro deri te publikimi për 2 mijë euro – i vendos faktet përballë një dileme që lidhet drejtpërdrejt me atë çfarë është thënë në intervista dhe çfarë është regjistruar në deklarime zyrtare.
Botuar fillimisht në Bota Sot
