Katër vjet pas rrugëtimit të mundimshëm të Argjentinës drejt titullit të kampionit, Spanja u shfaq si skuadra që e mbajti gjithçka nën kontroll. Në Botërorin 2026, “La Roja” e ngriti kurorën me një finale ku u dallua për saktësi teknike, qetësi dhe disiplinë taktike, duke lënë pas një kundërshtare të pafuqishme ndaj ritmit të saj.
Spanja e mbylli turneun me një performancë që u pa si rrjedhojë e një plani të qartë. Ajo nuk lejoi që sulmi i rivalëve të krijonte hapësira me lehtësi dhe e ndali përpjekjen kundërshtare në mënyrë efektive. Në këtë mënyrë, ekipi spanjoll arriti të ruajë ekuilibrin: të dominonte kur kishte topin dhe të qëndronte i organizuar edhe kur ndeshja ndryshonte tempo.
Në rrugën drejt finales, Spanja dominoi fillimisht ndaj Francës dhe më pas te gjysmëfinalja, ku u përball me sulmuesit e kësaj skuadre. Pas asaj faze, vëmendja u zhvendos te finalja dhe te fakti se në anën tjetër ishin Lionel Messi dhe Argjentina. Por pikërisht ata u kthyen në viktimat e fundit të marshimit të pamëshirshëm të Spanjës, e cila u përshkrua nga FIFA të hënën si skuadra që e vendosi rendin në fushë në çdo moment.
Një detaj që e bëri finalen edhe më të veçantë ishte mënyra se si Argjentina iu afrua ndeshjes. Para finales, skuadra argjentinase kishte arritur të shënonte të paktën dy gola në secilën prej ndeshjeve të mëparshme. Megjithatë, në këtë sfidë vendimtare, ekipi i Lionel Scalonit u tregua i çuditshëm për qetësinë e tij: nuk i gjeti dot ritmi dhe nuk arriti ta përkthejë presionin në raste të rrezikshme.
Spanja e mbylli finalen me qetësi dhe kontroll të plotë
Gjatë 120 minutave të finales, Argjentina nuk realizoi asnjë gjuajtje në portë. Përpjekjet e saj u kufizuan kryesisht te fazat në vazhdime, ndërsa portieri Unai Simon nuk u shqetësua realisht. Në të njëjtën kohë, Spanja nuk e humbi asnjëherë rrugën drejt dominimit dhe përqendrimin e kërkuar. Ritmi u menaxhua me kujdes dhe loja u mbajt e qëndrueshme, pa e tepruar me emocione kur mund të kishin lindur dyshime.
Për Pedro Porro, ky ishte një sukses i ndërtuar mbi punën e vazhdueshme. Mbrojtësi i djathtë spanjoll tha se Spanja “luftuam shumë, që nga minuta e parë”, duke theksuar se e njëjta qasje ishte përdorur edhe në rrugëtimin drejt finales. Ai përmendi se “kemi bërë këtë që nga fillimi kundër Kepit të Gjelbër, kur kishim topin dhe krijuam raste”, por që në disa momente topi nuk përfundoi në rrjetë. Në këtë mënyrë, Porro e lidhi shfaqjen e finales me një proces ku puna e skuadrës u përkthye më në fund në rezultat.
Fusha u pa gjithashtu se Spanja ruajti qetësinë edhe atëherë kur presionet mund të krijoheshin lehtësisht. Kjo qasje ishte e njëjtë edhe ndaj Portugalisë e Belgjikës, ku dominimi teknik shoqërohej me disiplinë. Ndërkohë, në planin strategjik, themelet për fushatën në Botëror, sipas asaj që u pa në turne, u vendosën në Euro 2024. Këtë herë, stili i lojës spanjolle nuk u mbështet vetëm në posedim dhe kontroll, por mori edhe një dimension tjetër: kundërsulme të shpejta me lojtarë të krahut si Lamine Yamal dhe Nico Williams.
Dy vjet më parë, Spanja ishte më e drejtpërdrejtë dhe më e gatshme të hyjë në ndeshje të hapura, duke u evidentuar në eliminimet direkte me tetë ndeshje? Jo: fakti i raportuar ishte se kishte pësuar katër gola në katër ndeshjet me eliminim direkt. Ndërsa këtë herë, qasja u ndryshua qartë. Në Amerikën e Jugut, Spanja pësoi vetëm një gol gjatë gjithë rrugëtimit, një arritje që u cilësua e paparë në historinë e Botërorit.
Në qendër të kësaj rruge ishte edhe ndikimi i Rodrit, i cili u shpall më i miri i Botërorit. Rodri foli për një ekip që përballon shumë situata të ndryshme të lojës. Ai tha se “presing, posedim, kundërsulme, goditje standarde” janë pjesë e asaj që e dallon Spanjën dhe shprehu bindjen se në çdo aspekt të futbollit, Spanja është skuadra që mund ta kontrollojë lojën.
Botuar fillimisht në Koha.net
