Në rast se keni kaluar ndonjëherë nëpër rrugët e Mynihut, është shumë e mundshme që të keni vënë re një skenë të veçantë në qendër të qytetit: disa kulla masive, me formë cilindrike, që ngrihen mbi ndërtesat përreth. Për nga pamja, ato mund të duken si një kompleks futurist i ndërtuar për ndonjë rol “superfuqish” apo si skenografi e një filmi aksioni. Megjithatë, këto struktura nuk kanë lidhje me trillimet: janë ndërtesa që lidhen drejtpërdrejt me BMW-në dhe selinë e saj.
Vendndodhja e këtyre kullave në vetë zemrën e Mynihut e bën edhe më të lehtë identifikimin e tyre. Ndërtesat përfaqësojnë një pamje që bie në sy, sidomos për ata që nuk janë mësuar me arkitekturën industriale të shkallës kaq të gjerë në qendër qyteti. Kontrasti mes formës së rrotulluar, cilindrike dhe hapësirës urbane përreth është ajo që i jep kompleksit një karakter unik. Ndërkohë, në vend që të “fshehin” funksionin, pamja e ndërtesave duket sikur e shpall që nga larg se aty ndodhen aktivitete të rëndësishme biznesi.
Por çfarë fshihet realisht pas këtij dizajni? Histori të tilla shpesh lidhen me identitetin e një kompanie dhe me mënyrën se si ajo dëshiron të përfaqësohet. Selia e BMW-së në Mynih është pikërisht një shembull ku arkitektura nuk është vetëm çështje estetike, por edhe mënyrë për të krijuar një “gjurmë” të dallueshme në peizazhin urban. Kullat cilindrike, me dimensionet e tyre të mëdha, janë një gjuhë e qartë vizuale: një formë që tërheq vëmendjen, por njëkohësisht mbetet e lidhur me standardet industriale të një prodhuesi makinash.
Kur bëhet fjalë për makina dhe prodhim industrial, BMW-ja ka ndërtuar prej kohësh një identitet të lidhur me inxhinierinë dhe teknologjinë. Në këtë kontekst, forma e selisë merr një kuptim më të gjerë: ndërtesa e projektuar me elemente të tilla shpreh ide të fuqisë strukturore dhe të qëndrueshmërisë. Pamja “masive” e kullave nuk është thjesht një trill arkitektonik për t’u admiruar nga jashtë, por një reflektim i mënyrës se si kompania dëshiron të shfaqë veten në qytetin ku ka një prani të fortë.
BMW e bën identitetin e saj të dukshëm përmes selisë cilindrike
Pikërisht kjo është ajo që e shpjegon edhe pse ndërtesat e selisë duken si diçka e papërsëritshme. Për banorët dhe vizitorët në Mynih, ato janë një pikë referimi. Ato nuk janë thjesht objekte pas të cilave kalon pa i kushtuar rëndësi, por struktura që të mbeten në mend. Në të njëjtën kohë, mënyra se si janë vendosur në qendër të qytetit i jep një rol më të madh kompleksit: selia nuk qëndron “jashtë” jetës urbane, por është brenda rrjedhës së përditshme.
Ndërkohë, historia pas formës unike lidhet edhe me faktin se kompanitë e mëdha automobilistike kanë interesa të shumta kur ndërtojnë apo zgjerojnë selitë: nevoja për hapësira pune, për funksione administrative dhe për organizim të brendshëm. Kjo do të thotë se arkitektura duhet të përmbushë kërkesa praktike. Formati cilindrik i kullave është një vendim dizajni që e bën ndërtesën të dallueshme, por gjithashtu shërben për të organizuar hapësira në një mënyrë të caktuar. Kështu, pamja ikonike e jashtme përputhet me logjikën e punës së brendshme.
Me kalimin e kohës, kjo seli është kthyer në një element që njerëzit e lidhin me BMW-në. Vizitorët, kur shohin këto kulla cilindrike, shpesh mendojnë se kanë të bëjnë me diçka “të jashtëzakonshme”, madje edhe me ide të ekzagjeruara që ngjajnë me skenarë filmash. Por kur zbërthehet pamja, kuptimi bëhet më i qartë: ajo që shohin është një pjesë reale e historisë së kompanisë, e shprehur në arkitekturë. Selia e BMW-së në Mynih mbetet një rast ku forma e veçantë nuk është thjesht dekor, por një identitet i vendosur fort në peizazhin e qytetit.
Në fund, kulla cilindrike e BMW-së në Mynih dëshmon se edhe ndërtesat e biznesit mund të kthehen në simbole. Ato tregojnë si një kompani mund të ndërtojë një lidhje të drejtpërdrejtë me qytetin, duke lënë pas një siluetë të dallueshme që e mban të gjallë kujtesën. Dhe nëse një ditë kaloni sërish nëpër Mynih, ka shumë gjasa që t’i dalloni menjëherë ato forma masive—si një shenjë e qartë që historia e automobilizmit, në këtë rast, ka gjetur një shprehje edhe në arkitekturë.
Botuar fillimisht në Albeu
