Michael Olise ka qenë në lot pas humbjes së Francës nga Anglia me rezultatin 6:4, në ndeshjen për vendin e tretë në Kupën e Botës. Pavarësisht se ishte një nga lojtarët më të rëndësishëm në atë takim, ai e ka shoqëruar përfundimin me zhgënjim të thellë, duke treguar se ndjen përgjegjësi për disa raste të humbura që, sipas tij, duhej t’i kishin ndryshuar rezultatin.
Olise ishte autor i dy asistimeve në këtë ndeshje, çka e tregon qartë ndikimin e tij në krijimin e rasteve. Megjithatë, ai nuk e ka parë rolin e tij vetëm përmes shifrave pozitive. Në rrëfimin e tij, lojtari ka fajësuar vetveten për dy mundësi shumë të mira që nuk i ktheu në gola. Këto episode, sipas analizës së ndeshjes, lidhen drejtpërdrejt edhe me momentet kur Franca dukej se kishte ende shanse për ta kthyer rrjedhën e lojës.
Trajneri dhe stafi francez e kanë ditur se sa e rëndësishme ishte ajo përballje. Didier Deschamps ka folur në konferencë për shtyp për gjendjen e lojtarit, duke thënë se ka biseduar me Michaelin, por pa dhënë arsye për çfarë është diskutuar konkretisht. Ngushëllimi i trajnerit ka ardhur si një reagim ndaj mënyrës se si Olise e ka përjetuar ndeshjen, sidomos pas një pjese të parë që nuk shkoi siç duhej për “Les Bleus”.
Fjalët dhe analizat e momentit lidhen edhe me atë që ndodhi kur ndeshja po hynte në një fazë vendimtare. Pas dëshpërimit në pjesën e parë, Olise u shfaq si figurë kyçe në kthimin e Francës në pjesën e dytë. Pikërisht atëherë, skuadra ishte duke ecur drejt një reagimi, por rezultati tregonte se çdo detaj kishte rëndësi. Në një pikë të caktuar të takimit, “Les Bleus” ishin duke pësuar 4:3, dhe nëse do të shënonte Olise në minutën 75 dhe 81, ritmi i lojës mund të kishte marrë një tjetër drejtim.
Olise i vuri vetes përgjegjësinë: dy raste që mund të ndryshonin rezultatin
Në minutat 75 dhe 81, mundësitë ishin aty, dhe pikërisht kjo e ka rënduar psikologjikisht lojtarin. Ai nuk realizoi kur ishte vetëm përballë portës në atë fazë të ndeshjes, në pjesën e dytë të luajtur në natën mes të shtunës dhe të dielës. Për “Les Bleus”, ajo ishte një periudhë kur çdo gol do të kishte peshën e vet, jo vetëm për shifrat në fund, por edhe për mënyrën si do të rrëzohej ose do të ngrihej mentaliteti i skuadrës. Për Olise, mosrealizimi i këtyre rasteve u përkthye në një ndjesi faji që u pa edhe pas fishkëllimës për mbylljen e ndeshjes.
Olise, sidoqoftë, nuk është vlerësuar vetëm për ato momente. Në këtë Kupë të Botës ai regjistroi shtatë asistime, duke thyer rekordin e Peles nga viti 1970. Rekordi i mëparshëm për asistime në një Botëror ishte gjashtë, dhe ky arritje e çon lojtarin francez në një nivel të veçantë. Edhe pse ndeshja ndaj Anglisë përfundoi me humbje dhe e la atë në lot, shifrat në total e tregojnë se Olise ka qenë vendimtar në krijimin e aksioneve dhe në lidhjen e repartit sulmues gjatë gjithë turneut.
Edhe për këtë arsye, Deschamps e ka trajtuar bisedën me lojtarin si diçka më shumë se thjesht një reagim pas një rezultati. Për të, përvoja e ndeshjes ndaj Anglisë nuk ishte vetëm simbolike, por një moment që prekte vazhdimësinë e punës dhe besimin brenda ekipit. Ndërsa Olise u ndje në faj për dy rastet e humbura, ndikimi i tij në kthimin e skuadrës dhe rekordi i asistimeve mbetet pjesë e historisë së tij në këtë Kupë të Botës.
Botuar fillimisht në Koha.net
