Dhjetëra emigrantë etiopianë po presin ekzekutimin në Arabinë Saudite, pasi janë dënuar për akuza që lidhen me drogën. Një prej tyre, i identifikuar nga CNN me emrin Amanuel (emër i ndryshuar për të mbrojtur identitetin e tij), rrëfen se prej disa vitesh ndodhet në burg dhe se pritja e vendimit të fundit është kthyer në rutinë të përditshme, ku çdo sinjal në derën e qelisë mund të nënkuptojë se ekzekutimi është afruar.
Në rrëfimin e tij për CNN, Amanuel përshkruan gjendjen psikologjike teksa zgjohet çdo mëngjes pa ditur nëse ajo do të jetë dita e fundit. Ai thotë se një trokitje në derën e qelisë mund të jetë paralajmërimi i momentit për ekzekutim, pa asnjë formalitet tjetër. Sipas rrëfimit, nuk ka një telefonatë lamtumire dhe as një “vakt të fundit” siç ndodh ndonjëherë në vende të tjera, duke e lënë atë dhe të tjerët të përballen me pasiguri të vazhdueshme deri në çastin final.
Amanuel thekson se në Arabinë Saudite ekzekutimet shpesh ndodhin pa paralajmërim. Ai e përshkruan këtë mënyrë si diçka që i ka ndryshuar plotësisht mënyrën e të menduarit për ushqimin dhe ujin. “Pasi ekzekutuan miqtë e mi, nuk ha më ushqim dhe nuk pi as ujë”, thotë ai, duke e lidhur drejtpërdrejt reagimin e tij me atë që i ka ndodhur rreth tij pas dënimeve të mëparshme.
Rrëfimi tregon gjithashtu për rrugëtimin drejt Arabisë Saudite dhe përjetimin e procesit gjyqësor. Amanuel shprehet se ai nuk e sheh dënimin si të drejtë dhe se gjatë procedurave ligjore ka përjetuar elementë që i konsideron të padrejtë. Ndërsa përballja me sistemin gjyqësor, sipas tij, nuk e ka sjellë qetësinë, ajo ka shtuar edhe më shumë pritjen, e cila tashmë ka hyrë në një fazë ku dita e ekzekutimit duket si një ngjarje e mundshme, por e papërcaktuar në kohë.
“Jam i vdekur që ende ecën” gjatë pritjes së ekzekutimit
“Jam i vdekur që ende ecën”, është fraza që ai përdor për të shpjeguar gjendjen e tij. Për Amanuelin, kjo nënkupton se trupi dhe lëvizjet vazhdojnë, por psikologjikisht ai e përjeton veten të pezulluar mes jetës dhe fundit. Ai tregon se pas ekzekutimit të miqve të tij, gjendja brenda burgut është përkeqësuar dhe ushqimi e uji janë kthyer në diçka që nuk e prek dot më, pasi mendja mbetet e lidhur me fundin e pashmangshëm.
CNN-i e thotë rrëfimin e tij të marrë brenda burgut Khamis. Amanueli, siç raportohet, ka qenë i ndaluar për disa vjet dhe brenda atij ambjenti çdo detaj mund të marrë kuptim të veçantë. Duke qenë se ekzekutimet, sipas përshkrimit të tij, shpesh nuk shoqërohen me paralajmërim, ai dhe të tjerët mbeten në një gjendje ankthi të vazhdueshëm. Në këtë mënyrë, trokitjet, lëvizjet në korridor dhe çdo sinjal i vogël perceptohen si potencialisht fatal.
Artikulli nënvizon se Amanuel është vetëm një nga dhjetëra emigrantët etiopianë në të njëjtin pozicion, të dënuar për akuza që lidhen me drogën. Ndërsa pritja e tyre vazhdon, secili prej tyre përshkruan një realitet të ngjashëm: pasiguri që nuk mbyllet, mungesë ritualesh të qarta në prag të ekzekutimit dhe një barrë emocionale që rritet me kalimin e kohës. Për Amanuelin, burgimi në Khamis është bërë një hapësirë ku jeta matet jo me ditë kalendarike, por me frikën e një trokitjeje të mundshme në derë.
Botuar fillimisht në Koha.net
