Një 33-vjeçar ka rrëfyer hapur shqetësimin dhe ndjesitë e tij për një tërheqje që e mban prej kohësh. Ai thotë se, që prej sa mban mend, e kanë tërhequr gratë më të mëdha në moshë, duke e përshkruar këtë si diçka që ndodh natyrshëm, jo si një zgjedhje e planifikuar.
Sipas rrëfimit, kur ai njihet me një grua të moshës së tij dhe me një tjetër që është 10 apo 15 vite më e madhe, vëmendja i shkon pothuajse gjithmonë tek kjo e fundit. Ai shpjegon se nuk është një model që e ka kthyer në “rregull” për veten, por një preferencë që i shfaqet vazhdimisht në marrëdhëniet dhe njohjet që krijon.
Ai tregon se edhe pse kjo tendencë i ka sjellë ndjenja pozitive, rreth tij ka pasur reagime. Miqtë shpesh bëjnë shaka dhe e pyesin pse nuk krijon një lidhje me dikë që, sipas tyre, do të ishte “më e përshtatshme” për moshën e tij. Edhe familja e ka ngritur shpesh këtë pyetje, duke e shtyrë të mendojë nëse mund të ketë ndonjë problem psikologjik pas kësaj mënyre të tërheqjes.
33-vjeçari thekson se ka pasur disa njohje me gra më të mëdha dhe ka ndier se me to ndihet shumë mirë. Për të, tërheqja lidhet me disa aspekte të veçanta: pjekurinë e tyre, mënyrën e komunikimit, vetëbesimin dhe faktin që, sipas tij, shpesh dinë çfarë duan nga jeta. Në të njëjtën kohë, ai thotë se heziton të afrohet, sepse frikësohet se mund të refuzohet për shkak të diferencës në moshë ose sepse të tjerët mund t’i bëjnë paragjykime.
Një pyetje që e shqetëson vazhdimisht është nëse kjo tërheqje është normale dhe nëse ai duhet të përpiqet ta ndryshojë apo ta pranojë thjesht si pjesë të preferencave të tij. Përgjigjja që i është dhënë është se, nga sa përshkruan ai, nuk ka elemente që tregojnë se preferenca e tij është një problem psikologjik. Tërheqja ndaj personave më të mëdhenj në moshë është, sipas kësaj qasjeje, një preferencë që haset tek shumë njerëz dhe, në vetvete, nuk përbën shqetësim.
Çelësi është cilësia e marrëdhënies, jo numri i viteve
Arsyet mund të jenë të ndryshme: disa njerëz ndihen më të sigurt pranë një partneri më të pjekur emocionalisht; të tjerë vlerësojnë përvojën jetësore, qetësinë dhe stabilitetin që ata mendojnë se shpesh shoqërohet me moshën. Më tej, në rrëfim theksohet se ka edhe një element praktik: mënyra e komunikimit, që për shumë çifte shfaqet si një faktor i rëndësishëm në fillim dhe në vazhdim.
Ajo që theksohet si pikë qendrore është se nuk është mosha në vetvete ajo që e përcakton marrëdhënien, por cilësia e asaj që krijohet mes dy personave. Nëse lidhja bazohet në respekt të ndërsjellë, pëlqim, komunikim të shëndetshëm dhe vlera të përbashkëta, diferenca në moshë nuk shihet si pengesë domosdoshmërisht. Për 33-vjeçarin, kjo do të thotë se preferenca e tij nuk duhet parë automatikisht si diçka që duhet “rregulluar”.
Nga ana tjetër, i bëhet thirrje të mbajë parasysh edhe një aspekt: nëse ai ndien se kjo preferencë është aq e fortë sa e pengon të krijojë një lidhje të shëndetshme, ose nëse shoqërohet me ankth të vazhdueshëm, atëherë mund të jetë e dobishme të flasë me një psikolog. Qëllimi nuk është ta ndryshojë me detyrim këtë prirje, por t’i japë më shumë qartësi vetes. Përfundimi i mesazhit është i qartë: paragjykimet e të tjerëve nuk duhet të përcaktojnë zgjedhjet personale, ndërsa një marrëdhënie matet me respektin, mirëkuptimin dhe lumturinë që sjell për të dy partnerët.
Botuar fillimisht në Bota Sot
