Faleminderit që na dhe një herë mundësinë ta shihnim në aksion Lionel Messin. Kur shumëkush mendonte se kapitulli i tij në futbollin elitar kishte marrë fund, turneu i radhës erdhi si kujtesë se madhështia nuk lidhet me moshën. Dy vitet e fundit, larg skenës më të madhe evropiane, në MLS, sollën shifra që mjaftuan për të bindur disa se magjia e tij po i përkiste më shumë të shkuarës sesa të tashmes.
Në MLS, në total u fol shpesh për 67 ndeshje dhe 62 gola, numra që nuk i lanë askujt pa u vënë re, por që nuk u panë si argument i mjaftueshëm për të besuar te i njëjti “Messi i dikurshëm”. Shumë nisën të thonë se ai tani do të mbetej vetëm një emër i madh në videot e YouTube-it dhe në kujtimet e atyre që e kishin parë nga afër në kulmin e karrierës. Por Botërori 2026 solli një përgjigje: disa futbollistë nuk maten me shpejtësinë, forcën apo momentin fizik; ata maten me mendjen dhe me mënyrën se si e lexojnë lojën.
Messi vendos me mendjen: vizion, talent dhe kontroll
Në këtë fazë të Botërorit, Lionel Messi u rikthye nën reflektorët e futbollit botëror pikërisht në vendin ku jeton prej dy vitesh. Për më shumë se një muaj, ai ka dhuruar saktësisht atë që vetëm ai di të bëjë: “magjinë” e tij në fushë. Totali i të dhënave është i qartë dhe dominues: tetë gola, katër asistime, dhe përfshirje direkte në 12 gola. Ai u shpall lojtari më vendimtar i këtij Kampionati Botërori.
Gjatë rrugëtimit të tij, ndikimi i Messit doli edhe më i dukshëm në ndeshjet ku Argjentina pati momente të vështira. Po, mund të duket se ai nuk vrapon më si dikur dhe nuk i driblon aq shpesh kundërshtarët nga mesi i fushës sa në vitet e Barcelonës. Por ajo që ka mbetur dhe madje është forcuar është diçka më e çmuar: ai e kupton futbollin në një mënyrë që i shpëton shumicës. Topi, pozicionet, koha e pasimit dhe alternativa e radhës vijnë prej tij, shpesh disa sekonda përpara se të tjerët të kuptojnë se çfarë do të ndodhë.
Në sfidën ndaj Anglisë, kjo aftësi u pa pothuajse në formë “të pashmangshme”. Çdo top që kalonte nga këmbët e tij dukej se kishte një destinacion të paracaktuar. Çdo prekje ishte e menduar. Çdo pasim ishte një ide që askush tjetër nuk e kishte parë në të njëjtën mënyrë. Dhe kur Argjentina u gjend në vështirësi, ishte sërish Messi ai që mori përgjegjësinë. Fillimisht, ai gjeti Enzo Fernándezin me një pasim perfekt për golin e barazimit 1-1. Më pas, në minutat shtesë, dhuroi edhe një harkim magjik për Lautaro Martínezin, i cili realizoi golin e përmbysjes 2-1. Dy asistime, dy momente gjenialiteti—me ndikim të drejtpërdrejtë në rezultatin final.
Ky nuk ishte një rast i izoluar, por një tjetër ndeshje ku u pa qartë vula e Lionel Messit. Në historinë e futbollit ka pasur shumë lojtarë të mëdhenj, fenomenë dhe kampionë. Ka pasur edhe emra që kanë dominuar me forcë, shpejtësi dhe efikasitet. Por artistë, në sensin e plotë të fjalës, ka pak. Messi paraqitet si artisti më i madh që ka njohur ky sport, pa nevojë të bërtiste për të treguar madhështinë e tij, pa nevojë të ndërtonte polemika apo të provokonte për të krijuar figurë. Ai ka folur gjithmonë me topin, dhe topi nuk ka gënjyer kurrë.
Në prag të fundit, skenari vazhdon të mbetet i hapur: nëse Argjentina e fiton edhe këtë Botëror, Messi do të bëhet një nga futbollistët e rrallë në histori me dy Kupa Bote si protagonist absolut. Por edhe nëse ky trofe nuk vjen, trashëgimia e tij nuk ndryshon. Ai ka fituar gjithçka që mund të kërkohet në sport: Kupën e Botës, tetë Topa të Artë, Copa América dhe Champions League, si dhe pothuajse çdo rekord individual që mund të arrihet. Mbi të gjitha, ka fituar diçka që nuk blihet dhe nuk dhurohet me trofe—dashurinë dhe admirimin e miliona njerëzve.
“Të dielën”, thotë rrëfimi i këtij rrugëtimi, mund të jetë vallëzimi i tij i fundit në skenën më të madhe të futbollit, ndaj Spanjës—vendi ku e nisi madhështinë e tij. Mund të jetë edhe hera e fundit që publiku e sheh në një finale të Kupës së Botës, në turneun ku debutoi si një djalosh 18-vjeçar dhe ku sot, njëzet vjet më vonë, vazhdon të jetë njeriu që vendos fatin e ndeshjeve. Dhe ndoshta ky është efekti më i madh i rikthimit të tij: njëzet vjet më pas, bota ende pret që topi t’i shkojë Messit, sepse kur topi është te Leo, gjithçka duket e mundur. Faleminderit, Leo—për golat, për asistimet, për emocionet dhe për faktin që e ktheu edhe një herë futbollin në diçka që të bën ta duash.
Botuar fillimisht në Telegrafi