Dayana Patino, e cila u nxor e gjallë nga rrënojat pas tërmetit shkatërrues që goditi Venezuelën, ka treguar momentet më të vështira të asaj dite—bashkë me foshnjën e saj vetëm 18 ditëshe. Ajo u shpëtua së bashku me fëmijën, por rrëfimi i saj mban peshën e orëve të ankthit, kur gjithçka brenda shtëpisë kishte rënë dhe nuk kishte asnjë mënyrë të qartë për të kuptuar nëse do të mbijetonin.
Patino përshkruan se pas goditjes, ajo u gjend mes rrënojave dhe u përball me frikën e vazhdueshme për të birin dhe për të voglën që mbante me vete. Tërmeti, i cili u ndje fort në zona të ndryshme të vendit, solli dëme të mëdha dhe e ktheu shtëpinë në një grumbull gurësh e betoni. Në atë kaos, mbajtja e shpresës dhe lufta për jetën u kthye në detyra të menjëhershme për nënën.
Në rrëfimin e saj, ajo thekson se forca për të qëndruar në jetë nuk i erdhi nga asgjë tjetër, por nga djali i saj, Juan David. Ajo tregon se, për aq kohë sa djali i saj jetonte, edhe ajo mendonte se do të mbante veten në këmbë. Kjo ide—se fëmija ishte ende gjallë dhe mund të shihte një rrugë shpëtimi—i dha asaj një arsye për të mos dorëzuar.
Ndërkohë, kur vjen fjala te foshnja 18-ditëshe, Patino ka folur për një gjest të thjeshtë, por që për të ishte vendimtar. Ajo ka thënë se e preku në hundë për të kontrolluar nëse fëmija po merrte frymë. Ky veprim, që në kushte normale mund të duket i vogël, në atë situatë u shndërrua në një moment verifikimi të jetës—një mënyrë për t’u siguruar nëse kishte shpresë reale edhe aty ku gjithçka dukej e humbur.
Shpresa u mbajt gjallë teksa nënës i duhej të kontrollonte frymëmarrjen e foshnjës
Përvoja e Dayana Patino lidhet drejtpërdrejt me faktin se ajo nuk u shpëtua vetëm për vete. Ajo u rikthye në botë pas tërmetit duke mbajtur edhe fëmijën e saj në rrugën e mbijetesës. Rrëfimi i saj vë në qendër vështirësinë e situatës, por edhe vendosmërinë e një nëne që kërkonte shenjën më të vogël të jetës. Në mes të rrënojave, edhe detajet kishin rëndësi: frymëmarrja, reagimi, mundësia për të pritur ndihmë.
Patino tregon se emocionet e saj ishin të përziera me frikë dhe shpresë. Ajo përjetoi momentet kur çdo sekondë dukej e gjatë dhe ku nuk kishte garanci se shpëtimi do të vinte në kohë. Në atë periudhë, lidhja me fëmijët—dhe roli që djali i saj Juan David kishte në mbajtjen e saj gjallë—u kthye në motiv të vazhdueshëm për t’i rezistuar frikës. Për të, vazhdimi i jetës nuk ishte vetëm instinkt; ishte vendim që e lidhte me përgjegjësinë ndaj fëmijëve të saj.
Rrëfimi i saj vjen në kontekstin e një tërmeti shkatërrues në Venezuelë, i cili la pas shumë të goditur dhe rrënoja të shumta. Historia e Dayana Patino dhe shpëtimi i saj me foshnjën 18-ditëshe shndërrohen në dëshmi të mbijetesës në kushte ekstreme. Ajo ka treguar për çastet pas goditjes, për betejën për frymë dhe për mënyrën se si i mbërthente shpresat te njerëzit e saj më të vegjël.
Botuar fillimisht në Albeu
